Δεν είναι η πρώτη φορά που ασχολούμαι με το συγκεκριμένο θέμα και τον ρόλο που παίζουν οι κριτικοί βιβλίου στη πορεία ενός βιβλίου ή ενός συγγραφέα. Αφορμή για τη σημερινή μου αναφορα είναι ένα άρθρο του Δημοσθένη Κούρτοβικ στα Νέα, όπου φαίνεται καθαρότατα το επίπεδο των κριτικών στη χώρα μας. Ομαδοποιεί κάποιεςσυγγραφείς, κρίνει από την εξωτερική τους εμφάνιση την ποιότητα των βιβλίων τους και αναφέρεται με απακιωτικά και προσβλητικά λόγια για τους αναγνώστες τους. Ένας κατ’ εκοχήν καθεστωτικός κριτικός ο οποίος καλύπτεται από το όνομα της εφημερίδας στην οποία δουλεύει θεωρεί ότι μπορεί να προωθήσει τα βιβλία του επιτιθέμενος σε ομοτέχνους του και μειώνει το αναγνωστικό κοινό, πιστεύοντας ότι με τον τρόπο αυτό ότι μπορεί να αναδείξει τα βιβλία του. Όμως, ο τρόπος με τον οποίο εκφράζεται δείχνει και τη σύγχηση στην οποία βρίσκεται και τον μικροαστισμό του. Το δηλητήριο το οποίο διοχετεύει μέσα από τις στήλες της εφημερίδας τυ μπορεί κάλλιστα να μας δείξει ότι όχι μόνο δεν έχει διαβάσει τα βιβλία στα οποία αναφέρεται, αλλά ότι τα κίνητρά του κάθε άλλο παρά σκοπό έχουν να ενημερώσουν το αναγνωστικό κοινό. Πιστεύω ότι δεν είναι σε θέση να σταθεί κρτικά σε κάποιο βιβλίο και να μας πει τεκμηριωμένα τις απόψεις του αλλά σκοπό έχει ανούσιες επιθέσει χωρίς να είναι σε θέση να τεκμηριώνει τις απόψεις του. Με αφορμή το σγκεκριμένο άρθρο πιστεύω ότι θα πρέπει να δούμε τον ρόλο που παίζουν ορισένοι κριτικοί στη χώρα μας και να σκεφτούμαι που στοχεύουν.
H λογοτεχνία ειναι μαγεία… Είναι έρωτας… Είναι λόγος… Είναι ανθρώπινη επικοινωνία, συναίσθημα, συγκίνηση, οπτική, στάση ζωής του συγγραφέα και του αναγνώστη.
Τα μαλλιά και το μακιγιάζ του συγγραφέα δεν επηρεάζουν το αποτέλεσμα. Ή μήπως το επηρεάζουν. Ας μας απαντήσει ο κ. Κούρτοβικ, που είναι ανώτερης νοημοσύνης πώς μπορεί η βαφή να επηρεάζει τη νοημοσύνη.
Είμαι μεσοαστή και έχω δώσει αγώνα για να κατακτήσω ό,τι έχω αποκτήσει σε όλα τα επίπεδα. Και είμαι περήφανη γι’ αυτό. Ωστόσο, τόσα χρόνια αναρωτιόμουν γιατί η επίσημη κριτική δεν ασχολήθηκε ποτέ μαζί μου. Τώρα μου συνέβη και αυτό. Ευχαριστώ τον κ. Κούρτοβικ για το μελάνι που ξόδεψε για μένα. Και κάτι τελευταίο. Ας μην απομονώνουμε φράσεις από συνεντεύξεις για τη δημιουργία εντυπώσεων. Κάποια πράγματα λέγονται με χιούμορ. Και το χιούμορ είναι επίσης προνόμιο των ευφυών ανθρώπων.
By: ΠΑΣΧΑΛΙΑ ΤΡΑΥΛΟΥ on Ιουνίου 7, 2009
at 9:59 πμ
Υπήρξε πάντα ίδιον της ανοησίας η άκριτη και άνευ ουσίας επίθεση. Όταν μάλιστα αυτή συνοδεύεται από υπερβολή, τότε αυτομάτως ακυρώνεται κάθε απόπειρα λειτουργίας της κριτικής και του ρόλου της.
Στο κείμενο που ο κ. Κούρτοβικ έγραψε για την εφημερίδα Τα Νέα είναι απορίας άξιο αλήθεια, δεν υπάρχει ούτε ίχνος ή διάθεση κριτικής, αφού ούτε αποσπασματικά δεν αναφέρει κάτι από τα όσα γράφουν οι κυρίες αυτές, ούτε αφήνει να εννοηθεί, ότι κάποτε τα έχει ξεφυλλίσει. Προσβάλλοντας και εξακοντίζοντας βέλη εναντίον της εμφάνισης τόσο αυτών, όσο και του αναγνωστικού κοινού, το μόνο που κατορθώνει είναι να βάζει τα πάντα στον ίδιο παρανομαστή και να τα διαγράφει, ικανοποιώντας αυτάρεσκα την αμηχανία του απέναντι στο γεγονός, ότι η εκδοτική πραγματικότητα έχει αλλάξει. Κατορθώνει όμως και κάτι ακόμα. Να φέρει υποψίες στο μυαλό κάθε ανθρώπου που παρακολουθεί τα πράγματα.
Η συγγραφική τέχνη, η λογοτεχνία εν γέννει, οφείλει να γίνει ο μηχανισμός εκείνος, που ως άλλος πολιορκητικός κριός, θα καταλύσει το κάστρο του κρετινισμού που θάλλει ανενδοίαστος στις μέρες μας και θα αφήσει ανοιχτή την πύλη, για να φυσήξει δυνατό το ζωοφόρο μελτέμι της πνευματικής καλλιέργειας.
Ο συγγραφέας τραγουδά το δικό του τραγούδι, τον γλυκό του σκοπό, για να διαφεντέψει κυρίως τη δική του ερημιά. ¨όσοι μαγεύονται απ΄ αυτό το τραγούδι, όσοι μεθούν απ΄ τη δική του μελωδία, χωρίς να μπορούν να προσδιορίσουν το γιατί, όσοι καταλάβουν το μόχθο του δημιουργού για την απόχρωση μιας λέξης, για το άρωμά, τη μουσική και το νόημά της πέρα από το οποιοδήποτε ισοδύναμό της σε κάποιο λεξικό, είναι και το μοναδικό του ακροατήριο.
Γι αυτούς τους λόγους η κριτική πρέπει πάνω απ΄ όλα να είναι καλόπιστη. Μπορεί να είναι ακατατόπιστη οφείλει όμως να μην είναι κακόπιστη και απροκάλυπτα χυδαία. Πρέπει ο στόχος της να είναι η βελτίωση κι όχι το ανάθεμα. Άραγε μπορεί στις μέρες μας να λειτουργήσει έτσι; ή μήπως μέσα στην παραζάλη της σύγχρονης μεγαφωνικής ασημαντότητας που μαστίζει την ελληνική πραγματικότητα χάθηκε η αληθινή δύναμη της διανόησης;
Η κριτική εύκολη, συχνά πρόχειρη και βιαστική, μπορεί να δεχτεί κάτι με αγάπη ή να απογοητεύσει με τις αντιφάσεις της. Οφείλει όμως να στέκεται αντίστοιχα στο δικό της ύψος, να είναι αληθινή κριτική, κάτι που ενέχει επιχειρήματα και κριτικό λόγο. Προϋποθέτει μια κατάσταση δεκτικότητας και ψυχικής άνεσης, ώστε να καταφέρει να λειτουργήσει καίρια, ενεργοποιώντας τις γνωστικές δυνάμεις του γράφοντος και τις ευαισθησίες του.
Στην προκειμένη περίπτωση, το κυρίαρχο στοιχείο του άρθρου αυτού μοιάζει να είναι ένας απέραντος θυμός απέναντι σε μια συγκεκριμένη εκδοτική επιχείρηση, την επίσημη απάντηση της οποίας καλό θα ήταν να βλέπαμε, καθώς οι θιγόμενες συγγραφείς έχουν προσφέρει πάρα πολλά σ΄ αυτή.
Διαβάζοντας το άρθρο μόνο αυτό το μένος μπορούμε να διακρίνουμε, όταν μας εκμυστηρεύεται ότι επί ώρα παρακολουθούσε το συγκεκριμένο περίπτερο, ότι πρόσεξε μία μία τις γυναικούλες που ξεφύλλιζαν αλαφιασμένες τα βιβλία, αναζητώντας λύση στα προβλήματά τους, το μακιγιάζ και χτένισμα των συγγραφέων, το μητρικό ύφος τους στις φωτογραφίες! Και άλλα πολλά.
Αλήθεια πόση ώρα του πήρε; Είναι για γέλια! Κανείς νοήμων άνθρωπος δεν θα το έκανε αυτό πηγαίνοντας στην έκθεση. Οι πιο λογικοί θα περιδιάβαιναν ανάμεσα στα περίπτερα, αναζητώντας κάτι ενδιαφέρον! Πόσο μάλλον ένας συγγραφέας και κριτικός λογοτεχνίας!
Η παράλογη εμμονή του διακρίνεται επίσης και στο γεγονός ότι ψάχνει εναγωνίως συνεντεύξεις των εν λόγω συγγραφέων, για να απομονώσει κατά το γνωστό δημοσιογραφικό τρόπο, ένα απόσπασμα και να το χρησιμοποιήσει όπως θέλει! Πόσος χαμένος χρόνος αλήθεια για έναν συγγραφέα!
Η κριτική ωστόσο πρέπει να λειτουργεί γόνιμα και ανατρεπτικά. Και για το σκοπό αυτό, πρωτίστως, χρειάζεται λόγο και επιχείρημα. Αν δεν καταφέρει να λειτουργήσει ως γόνιμος διάλογος, ως δρομοδείχτης σε μια πορεία προόδου και ευθύβολων παρατηρήσεων, θα παραμείνει ένας μικρός παραπόταμος, που προσπαθεί με το λιγοστό του νερό να φτάσει έναν χείμαρρο που ορμητικά ρέει να ξεχυθεί στη θάλασσα της αθανασίας.
Τέσυ Μπάιλα
By: Τέσυ Μπάιλα on Ιουνίου 7, 2009
at 10:34 πμ
Φίλε τι κάνεις;
είμαι κι εγώ μια βασανισμένη γυναικούλα με το βλέμμα είμαι χαμένη στη ζωή και το οξυζενέ στο μαλλί.
Γι αυτό τη βρίσκω να διαβάζω Τραυλού κι όχι Κούρτοβικ.
γι αυτό ανήκω σε αυτούς που προτιμούν μια φρέσκια ματιά πάνω σε αληθινά προβλήματα κι όχι ακατανόητες ιστορίες στις οποίες αγωνιώ να καταλάβω προς τι ο λόγος έκδοσής τους.
Τα μπερδέψαμε πολύ τα πράγματα όμως κι έτσι καλά πάθαμε και τα ακούμε κι ο νοών(βλ. Ψυχογιός) νοήτω.
Αυτά και φιλικά
Γεράσιμος Αντωνίου
By: Ταραντούλα on Ιουνίου 7, 2009
at 10:40 πμ
Εγω θα σταθώ στο γεγονός οτι αφού ήρθε στην Έκθεση, γιατί δεν θέλησε να μας γνωρίσει; Ξέρω οτι μια φωτογραφία χίλιες λέξεις, αλλά για εναν βιβλιοκριτικό, αυτό το ρητό δεν πρέπει να ισχύει. αλλά τώρα που το σκέφτομαι, δεν έκρινε τα βιβλία μας, αλλά εμάς με βάση το χτένισμα, το βάψιμο… Και κατέκρινε και το αναγνωστικό κοινό κάτω από το ίδιο πρίσμα. Δεν θα μπω στην λογική ν’ απολογηθώ για όσα γράφω, ούτε γιατί τα βιβλία μου πουλάνε όσο πουλάνε. Δεν θύμωσα…. Πικράθηκα με το πόσο κοντόφθαλμοι μπορούν να είναι οι…άνθρωποι του πνεύματος. Πόσο εύκολα βάζουν ταμπέλες, που σ’ έναν χώρο σαν την λογοτεχνία δεν πρέπει να υπάρχουν. Υποτίθεται οτι στον συγκεκριμένο χώρο πρέπει να φυσάει φρέσκος άνεμος, τα μυαλά να είναι ανοιχτά να δεχτούν το καινούριο, το διαφορετκό. Θα μπορούσα να πω πολλά, αλλα΄δεν θα το κάνω. Δεν έχει νόημα. Σαν τον κύριο Κούρτοβικ, τα τελευταία χρόνια συνάντησα πολλούς και πολύ φοβάμαι οτι θα συναντήσω ακόμα περισσότερους. Απαξιώνουν πριν γνωρίσουν, κρίνουν, αλλά δεν δέχονται να κριθούν. Εκμεταλλεύονται το βήμα που έχουν για να εξαπολύουν επιθέσεις σε όποιους δεν είναι του “συναφιού” τους. Δεν είμαι λοιπόν και δεν θα γίνω ποτέ, από επιλογή. Αν όλοι αυτοί είναι από την μια πλευρά εγώ είμαι από την άλλη και εκεί θα παραμείνω….
By: Λένα Μαντά on Ιουνίου 8, 2009
at 7:55 πμ
Λένα το κακό ίναι ότι τέτοια άτομα κρίνουν τους πάντες, συγγραφείς και αναγνωστικό κοινό, με βάση την δική τους αποτυχία και ανικανότητα, δεν σκέφτονται γιατί τοκοινό προτιμά για παράδειγμα τα δικά σου βιβλία ή τα βιβλία της Πασχαλίας και δεν αγοράζει τα δικά του. Αυτό το κόμπλεξ το οδηγεί στο να βγάζει χολή και όχι στο να σκεφτεί μήπως κάνει κάτι λάθος. Δεν είναι η πρώτη φορά που το συγκεκριμένο άτομο δημιουγεί προβλήματα με τα άρθρα του, ούτε η πρώτη φορά που καυγαδίζει και δεν μπορώ να καταλάβω γιτί βγάζει μια τέτοια κακία. Θα συμφων.σω και εγώ μετη Ταραντούλα, ο εκδοτικός σας οίκος θα πρέπει να αντιδράσει με κάποιο τρόπο και να προστατεύσει τόσο εσάς, όσο και τους αναγνώστες σας.
By: akamas on Ιουνίου 8, 2009
at 10:16 πμ
Καλημέρα
να ‘μαι κι εγώ, να μην λείπω, χάρη σ’ αυτές τις δύο κυρίες, που αγαπώ και σέβομαι απεριόριστα.
Στο blog της Πασχαλίας (από αύριο) και το δικό μου σχόλιο. Από εδώ, ένα μόνο, ή μάλλον, περισσότερα:
1)Γνωρίζει κανείς την άποψη των Ευρωπαίων και
Αμερικανών ψυχολόγων για την … “ροζ” (όπως κάποιοι χαρακτηρίζουν) λογοτεχνία?
2) Μα, τελικά, τόσες πολλές α…. υπάρχουν, και ποιός θα χαρακτηρίσει και όλους τους άντρες αναγνώστες των ανωτέρω κυριών ” ξασμένες, φουκαριάρες , μικροαστές”?
3) Γιατί ένα μεγάλο εκδοτικό σπίτι (ή οίκος ,αν προτιμάτε) αφήνει “κρεμασμένα τα παιδιά του?
4)Μίλησε κανείς για ζήλια ή φθόνο?
5)Και θα κλείσω, με το αμίμητο του κου. Λαζόπουλου:
“Τον πλούτο, πολύ εμίσησαν, τον πολύ πλούτο, κανείς!”(όπου πλούτος, όρα κυριολεξία και μεταφορά της λέξης).
Είμαι ο Περικλής, με σώας τας φρένας, και με πολύ οργή για κάθε τι κακοήθες, αναγνωρίζοντας το δικαίωμα στην ελευθερία της έκφρασης, αλλά ΠΑΝΤΑ, με σεβασμό, πόσο μάλλον, από ομότεχνους.
By: Περικλής on Ιουνίου 8, 2009
at 1:58 μμ
Να λοιπόν που ξέχασα κάτι:
Ακόμα δεν πέρασε η εποχή που οι κριτικοί ανέβαζαν και κατέβαζαν ένα συγγραφέα?
Ανεπιστρεπτί, όπως ξέρω. Τώρα, ανεβάζουν και κατεβάζουν συγγραφείς, ΜΟΝΟ οι αναγνώστες.
By: Περικλής on Ιουνίου 8, 2009
at 2:00 μμ
Περικλή και αυτό κάπου είναι καλύτερο γιατί είναι πιο άμεσο. Τελικά ο συγγραφέας απευθύνεται στο αναγνωστικό κοινό και δεν πιστεύω ότι χρειάζεται ο μεσάζοντας με την έννοια αυτή.
By: akamas on Ιουνίου 8, 2009
at 5:57 μμ
Πιστεύω πως οποιαδήποτε κριτική είναι δεκτή από τη στιγμή που στηρίζεται σε επιχειρήματα, που κρίνει το έργο και όχι το συγγραφέα, γιατί σ’ αυτή την κριτική μπορείς να απαντήσεις. Δυστυχώς ο Κούρτοβικ έκανε μια “κριτική” που μειώνει τον ίδιο και όχι τους κρινόμενους.
By: anagnostria on Ιουνίου 9, 2009
at 5:28 πμ
Επειδή έχει συμβεί στο παρελθόν να διαμαρτυρηθώ μέσω του εκδότη μου για κάποια ψέμματα που με αφορούσαν και που παρουσιάστηκαν από έγκριτη εφημερίδα, σας λέω οτι διόρθωσαν όσα είπαν, αλλά πρόσθεσαν ακόμα χειρότερα. Δεν ξέρω τι σκέφτεται ο εκδότης μου να κάνει, αλλά να ξέρετε οτι ξεκινάει ένας φαύλος κύκλος γιατί οι κύριοι αυτοί έχουν το βήμα και μπορούν να γράφουν ότι θέλουν. Και όπως λέει και η καλή μου η Αναγνώστρια, θα δεχόμουν (και έχω δεχτεί) την βιβλιοκριτική με επιχείρηματα, όσο σκληρή και αν είναι. Δέχομαι οτι δεν μπορεί ν’ αρέσουν σε όλους όσα γράφω. Εδώ όμως μιλάμε για μια άνανδρη επίθεση χωρίς συγκεκριμένο λόγο με βάση τις πωλήσεις και το στυλιστικό αποτέλεσμα μιας φωτογραφίας!
Πρέπει άραγε να υπογραμμίσω οτι και οι τρεις συγγραφείς που “στολίζει” είναι των εκδόσεων Ψυχογιός;
By: Λένα Μαντά on Ιουνίου 9, 2009
at 5:58 πμ
καλά φίλε μου έχω μια απορία: ο εκδοτικός οίκος που τόσα χρόνια τρώει και πίνει από τις κυρίες αυτές γιατί τηρεί σιγή ιχθύος;
δεν έπρεπε να εκδόσει ένα δελτίο τύπου ή κάτι τελος πάντων να κάνει μια κίνηση, δείχνοντας ότι υπερασπίζεται όχι μόνο τις κυρίες αυτές αλλά πρωτίστως το κοινό που μπαίνει στον κόπο και αγοράζει τα βιβλιαράκια του;
είναι για γέλια!
κι έχει δίκιο ο κούρτοβικ και γνώμη μου έπρεπε να μας πει και περισσότερα.
Καλά μας κάνει.
γιατί εδώ δεν μιλάμε παρά για κατά μέτωπο επίθεση κυρίως σε εμάς τις γυναικούλες που αγοράζουμε τα βιβλία του.
προς γνώση και συμμόρφωση φίλε μου γιατί στις εκδόσεις Ψχογιός φαίνεται δεν ιδρώνει το αυτί τους
Γεράσιμος Ταραντούλα
By: Ταραντούλα on Ιουνίου 9, 2009
at 12:17 μμ
Αγαπητή αναγνώστρια συμφωνούμε απόλυτα, στο συγκεκριμένο άρθρο λείπουν τα επιχειρήματα και γίνεται μια κατά μέτωπον επίθεση με αισχρό τρόπο και στις συγγραφελις και στο αναγνωστικό κοινό, μια τελείως ανεξήγητη επίθεση.
Τααντούλα ελπίζω ότι κάτι ετοιμάζουν από τον Ψυχογιό, να είσαι σίγουρος ότι αν μου στείλουν κάτι με μεγάλη χαρά θα το βγάλω στο bog μου, αν μη τι άλλο ελπίζω να υπερσπιστούν εμάς τις τόσο στερημένες γυναικούλες.
By: akamas on Ιουνίου 9, 2009
at 1:41 μμ
kαλησπέρα,
από το σπίτι μου αυτή τη φορά, μιας και μια πνευμονία, με ταλαιπωρεί. Διαβάζω τα σχόλια των αναγνωστών και φίλων, αλλά ακόμα περιμένω το ΕΝΑ. Ποιό?
Αυτό του εκδοτικού οίκου, που ΤΟ οφείλει στις τρεις κυρίες του. Είχα σκεφτει ν;α διακομωδήσω κάπως την κατάσταση, στέλνοντας στο ιστολ’όγιο της Πασχαλίας ΄’ενα χιουμοριστικό κείμενο, αλλά δεν θα το κάνω.Η τουλάχιστον, όχι ακόμα. Για την πλευρά του κριτικού της εφημερίδας, δεν νομίζω ότι έχω να προσθέσω κάτι περισσότερο.Έίναι φανερά πιά τα κίνητρα. Όμως, όλοι αυτοί οι άνθρωποι, που χάρη σε αυτές τις κυρίες, γεμίζουν ταμεία, φτάνουν να συνεντευξιάζονται από την Κα. Λώρη Κεζά(ή Κιεζά? δεν το θυμάμαι και ας μου συχωρεθεί), φτάνουν στις υποψηφιότητες για το βραβείο αναγνωστών, στις υποψηφιότητες για την γυναίκα της χρονιάς δίπλα σε Ιερά τέρατα όπως η Ακαδημαικός Κα. Κ. Δημουλά, προτιμούνται (χάρη σε αυτές) από χιλιάδες αναγν’ώστες στην Ελλάδα, δεν έχουν να πουν τίποτα?
Θα αναφέρω ότι πέραν των δύο κυριών που είναι αγαπημένες μου και τις σέβομαι-θαυμάζω απεριόριστα, που με συντρόφεψαν πολλές μέρες και νύχτες με τα βιβλία τους και μάλιστα σε δύσκολη εποχή, όπου μπαινόβγαινα στα χειρουργία για αφαίρεση όγκων απ’ τον εγκέφαλο, υπάρχει κι άλλη μιά, η τρίτη κυρία, άρτι αφιχθείσα από άλλον εκδοτικό οίκο, που κι αυτή δέχεται πυρά.
Γνωρίζω όλα της τα βιβλία, και θα πω πως εξ’ αιτίας της, κ’αποια θέματα ταμπού, ήρθαν πολύ κοντά στο πλατύ κοινό, και μεγάλη ,μάλιστα , επιτυχία. Τόλμησε , πριν από πολλά χρόνια, να δημιουργήσει ήρωες από το “περιθώριο”,
ή από αυτό που ονομάζουν περιθώριο, πολλοί(ήρωας που έκανε αλλαγή φίλου και ζει σαν γυναίκα, ήρωας που διάγει βίο ζιγκολό, γυναίκα που ερωτεύεται μικροτερό της άντρα) και μάλιστα με μεγάλη επιτυχία κα;ι τρόπο τέτοιο, που οι ήρωες να μείνουν χαραγμένοι στη μνήμη των αναγνωστών. Η κυρία αυτή, σημείωσε εκπληκτικές πωλήσεις. Το ίδιο η Λένα, το ίδιο η Πασχαλία. Μήπως τελικά είναι αυτό που ενοχλεί?
Γιατί, κάποιος που θεωρεί τον ευατό του σοβαρό, μόνο με χτένισμα και μακιγιάζ μιας φωτογραφίας δεν θα ασχοληθεί.
Στο προηγούμενο μου μνμ, έθεσα κάποια ερωτήματα. Αν κάποιος ειδήμων ή επαείων γνωρίζει, ας απαντήσει.
Θα τελε’ίωσω , λέγοντας πως όποιος γνωρίζει την Πασχαλία, ξέρει το υψηλό της λεκτικό και πνευματικό επίπεδο, οπότε καταλαβαίνει αμέσως τον τρόπο χρήσης της κάθε λέξης στο λόγο της και δεν παρεξηγεί-παρερμηνεύει.
Τέλος, διάβασα κάτι που μου προξένησε την μεγαλύτερη ντροπή από όλα. Το ότι η Λένα , αναφέρεται σαν Κα. Μάπα.
Ντροπή και όνειδος. Όμως, ακόμα μια φορά είμαι περήφανος για την αγάπη και την εκτίμιση που της έχω, γιατί με τη στάση της απέναντι σε αυτό το σχόλιο, έδειξε πόσο ΜΕΓΑΛΗ είναι, ακόμα μια φορά. Και θα την παρακαλέσω, αύριο, φτάνοντας στην Πάτρα, αν θέλει , ας μ τηλεφωνήσει για έναν καφέ. Θα είναι τιμή μου.
Κι όσο για την συμβουλή φίλων, ότι με την επιμονή μου για την επίσημη στάση του εκδοτικού οίκου στο θέμα θα “φάω ” το κεφάλι μου, (εννοούν πως θα αποριφτει κάθε μου έργο ) απαντώ πως για μένα , η πιό μεγάλη επένδυση , είναι οι φίλοι μου.
Καλό απόγευμα
Περικλής
By: Περικλής on Ιουνίου 9, 2009
at 1:57 μμ
Δε θέλω να ασχοληθώ και να σχολιάσω ένα άρθρο αυτού του επιπέδου. Λυπούμαι.
By: Ελένη Κ.Τσαμαδού on Ιουνίου 9, 2009
at 3:11 μμ
Φίλε γεια χαρά!
τελικά παραλίγο να βρω και το μπελά μου αλλά δε βαριέσαι παρεξήσηση!
τελικά περιμένουμε τα Νέα για την τιμή των όπλων
Μάλιστα περιμένουμε λοιπόν…
By: Ταραντούλα on Ιουνίου 10, 2009
at 1:13 μμ
Δυστυχώς τα Νέα δεν δημοσίευσαν τίποτε, δεν ξέρω τι μπορεί να σημαίνει αυτό.
By: akamas on Ιουνίου 13, 2009
at 10:50 πμ
περιμένουμε φίλε. το θέμα είναι ότι κινήθηκε ο μηχανισμός και δόθηκε η απάντηση. Ίσως δεν πρόλαβε να τυπωθεί. Νομίζω ότι το θέμα έληξε!
By: Ταραντούλα on Ιουνίου 13, 2009
at 2:53 μμ