Ο Θάνος έχει φύγει από το χωριό του εώ και έντεκα χρόνια για να γνωρίσει την τύχη του στην Αθήνα. Ο θάνατος του πατέρα του τον αναγκάζει κατά κάποιον τρόπο να ξαναγυρίσει για την κηδεία. Όμως, η πατρική κληρνομιά και λίγα χρήματα θα τον θέσει μπροστά σε ένα φοβερό αίνιγμα και θα τον εξωθήσει στα άκρα για να μπορέσει να δώσει λύση. Οι καταστάσεις τις οποίες ζει τον οδηγούν στο Καμερούν για να βρει μια από τις άκρες του νήματος της ιστορίας του. Οι καταστάσεις τις οποίες περιγράφει στο βιβλίο του αυτό ο συγγραφέας σε πολλά σημεία φτάνουν στην υπερβολή με σκοπό να φωτίσουν και τις πιο άγνωστες πτυχές της προσωπικότητας του κεντρικού του ήρωα, του Θάνου. Πολλές είναι οι φορές που συναντούμε και άλλους εκκεντρικούς και μυστηριώδεις ανθρώπους μέσα στο βιβλίο, οι οποίοι προσπαθούν να κρύψουν κάποιο ένοχι μυστικό. Η καλή γλώσσα που διαθέτει ο συγγραφέας δεν πιστεύω ότι μπορεί να καλύψει τις υπερβολές που παρουσιάζει στη πλοκή του και στη διαμ΄ρφωση των χαρακτήρων του.

Ήταν η κορυφαία του χορού εκείνης της δρακογενιάς που έφαγε με το κουτάλι τις κακουχίες, τον πόνο, την οδύνη. Αυτόν τον ρόλο είχε διαλέξει για τον εαυτό της, αυτόν υπηρέτησε και σ’ αυτόν τον ρόλο πειθάρχησε στρατιωτικά σε όλη της τη ζωή. Η Έλλη Παπά ήταν ένας γοητευτικός και σκληρός άνθρωπος, ένας άνθρωπος με γωνίες, πεισματική και ανυποχώρητη, αλλά γεμάτη όρεξη για ζωή, μια αυθεντική διανοούμενη. Στα χρόνια της δικτατορίας, μετά από την εξορία και στα διαλείμματα που ζούσε σαν κανονικός άνθρωπος, το σπίτι εκείνης της περιόδου (στη Βαλτινών 24) ήταν ανοιχτό -σε συνεχή ροή- σε φίλους της και φίλους του Νίκου. Χαρισματική μαγείρισσα, άνθρωπος ζωντανός κι ανήσυχος, είχε δημιουργήσει ένα «στέκι» όπου οι ιδέες, τα νέα από το διεθνές κίνημα κι οι παθιασμένες συζητήσεις έδιναν εκεί ραντεβού, απέναντι απ’ το πάρκο.

Η Έλλη ενέπνευσε με τη σπίθα του πνεύματός της πολλούς άνθρωπους και χάρη σ’ αυτή τη σπίθα έμεινε ενεργή πνευματικά ως τα βαθιά της γεράματα. Πολλοί από μάς, που «μεγαλώσαμε» στο σπίτι της, κάποια στιγμή αποχωριστήκαμε – έστω κι από μακριά όμως, πάντα παρακολουθούσαμε το ασίγαστο πείσμα της, τη σιδερένια πίστη της στις ιδέες της, την ακάματη διανοητική της εργασία, που διευκόλυνε πάντα -αθόρυβα, σταθερά και σεμνά- ο φίλος μας ο Νίκος. Καλό δρόμο νά ‘χει η Έλλη.

Από την σημερινή Αυγή

 

Με αφορμή την ιστορία ενός παίκτη του μπουσκάζι, ενός παραδοσιακού παιχνιδιού της στέπας, ο συγγραφέας μας μεταφέρει στο Αφγανιστάν στα μέσα του εικοστού αιώνα και μας περιγράφει τα ήθη, τα έθιμα και τον τρόπο ζωής που υπήρχε στη χώρα την εποχή εκείνη. Πρόκειται για ένα καταπληκτικό βιβλίο, το οποίο αποτυπώνει αρκετά ανάγλυφα την ανθρωπογρωγραφία μιας εποχής και μας δείχνει τον τρόπο με τον οποίο οι άνθρωποι σκέφτονται και ζουν.

Ο γνωστός δημοσιογράφος της Washington Post μας μεταφέρει τις ημέρες που έγιναν οι τρομοκρατικές επιθέσεις στη Νέα Υόρκη, στο Παγκόσμιο Κέντρο Εμπορίου. Άμεσα η Αμερικανική ηγεσία μίλησε για κατάσταση πολέμου και άρχισαν οι συζητήσεις για την κύρηξη πολέμου στο Αφγανιστάν, ένα κράτος με φονταμενταλιστικό ισλαμικό καθεστώς. Έχοντας υπ΄όψιν του τις συζητήσεις που γινόντουσαν της ημέρες εκείνες στον Λευκό Οίκο ανάμεσα στον πρόεδρο Τζωρτζ Μπους, τον αντιπρόεδρο Ντικ Τσένι και άλλους υψηλόβαθμπυς παράγοντες της αμερικανικής ηγεσίας μας δείχνει τον τρόπο με τον οποίο αντέδρασαν και οδηγήθηκαν στην εισβολή και στην κατοχή του Αφγανιστάν, μια κατοχή η οποία συνεχίζεται οχτώ χρόνια μετά. Σίγουρα η πτώση των αεροσκαφών πάνω στο Παγκόσμιο Κέντρο Εμπορίου και σε άλλους στόχους ήταν ένα τραγικό γεγονός, το οποίο στοίχισε αρκετές χιλιάδες θύματα στην Αμερική. Όμως η κατοχή δυο κρατών, του Αφγανιστάν και του Ιράν, κατοχή η οποία στηρίχτηκε πάνω σε ανύπαρκτα στοιχεία για υπόθαλψη εγκληματιών και κατοχή επικίνδυνων οπλικών συστημάτων μας δείχνει τον τρόπο σκέψης των Αμερικανών και τον ιμπεριαλισμό από τον οποίο κατέχεται η ηγεσία τους. Μια σκληρή πολιτική με την οποία επιδιώκεται να προσδεθούν στο άρμα τους όλοι οι λαοί της γης και να ακολουθούν τον αμερικανικό τρόπο ζωής. Μια πολιτική που προσπαθεί με τη δύναμη των όπλων να επιβληθεί σε ολόκληρο τον κόσμο.

Το βιβλίο μας περιγράφει την περιπέτεια μιας νεαρής κοπέλας στην Αμερική από τη στιγμή που η ίδια της η μητέρα την έσπρωξε στα ναρκωτικά και στην πορνεία από την ηλικία των 15 ετών για να μπορεί να εξασφαλίζει τη δόση της. Η μητέρα οδηγείται στο ψυχιατρίο και στον θάνατο, ενώ η κόρη στην εξαθλίωση, στην ταπείνωση και βρίσκεται κατηγορούμενη για φόνο. Παρά τις αντιξοότητες που αντιμετωπίζει βρίσκει το κουράγιο να αντιδράσει και σπουδάζει ιατρική, βοηθώντας τον σωτήρα της, έναν Έλληνα καπετάνιο που την είχε βοηθήσει επανειλλημένα ψυχολογικά και οικονομικά, να σωθεί από βέβαιο θάνατο μετά από μια δολοφονική επίθεση που δέχτηκε. Παρά το γεγονός ότι το βιβλίο δεν χαρακτηρίζεται για κάποια ιδιαίτερη λογοτεχνική γραφή, είναι γραμμένο σε μια ιδιαίτερα λιτή γλώσσα, μας δίνει αρκετά ανάγλυφα  που μπορούν να οδηγήσουν τα ναρκωτικά τον άνθρωπο.  Δεν ξέρω κατά πόσο ο συγγραφέας είχε γνώση κάποιας συγκεκριμένης ιστοριας, ανάλογες ιστορίες είναι καθημερινές, όμως κατορθώνει να πετύχει τον σκοπό του.

Η λέσχη ανάγνωσης ο κήπος των μυστικών διοργανώνει ένα αφιέρωμα στον Γιάννη Ρίτσο στις 18 Οκτωβρίου 2009 στις 6 ώρα το απόγευμα στο καφέ Έναστρον, Σόλωνος 101. Ομιλητές θα είναι η Αγγελική Κώττη και ο Κώστας Κανναβούρης.

Ένα αεροπλάνο χτυπημένο από μια καταιγίδα χάνεται κάπου στον Ειρηνικό. Μοναδικοί διασωθέντες είναι ένας νέος γθναικολόγος και ένα κοριτσάκι. Τελικά κατορθώνουν και οι δυο να βγουν σε ένα ερημικό νησί και εκεί μένουν δέκα χρόνια. Τα προβλήματα που αντιμετωπίζουν είναι αρκετά, αλλά κατορθώνουν να τα αντιμετωπίσουν όλα.  Κάποια στιγμή κατορθώνουν να ειστρέψουν στο πολιτσμό και οι δρόμοι τους χωρίζουν. Όμως, παραμένει η αγάπη και η συντροφικότητα που ανέπτυξαν μεταξύ τους στο ερημικό νησί, αλλά ο εγωισμός που αναπτύσσεται στην υποτιθέμενη πολιτιμένη κοινωνία τους απομακρύνει. Το κεντρικό σημείο του βιβλίου είναι η αποξένωση στην οποία μας οδηγεί η σύγχρονη καταναλωτική κοινωνία και η αλλοτρίωση της προσωπικότητας μας. Πρόκειται για ένα καλογραμμένο βιβλίο, που σκιαγραφεί άψογα τους χαρακτήρες και δείχνει τον τρόπο με τον οποίο σκέφτονται και κινούνται σε δύσκολες περιόδους της ζωής τους.

Στη Γερμανίδα Χέρτα Μίλερ απονέμεται το Νόμπελ Λογοτεχνίας για το 2009, ανακοίνωσε η Σουηδική Ακαδημία, η οποία αιτιολογώντας την απόφασή της αναφέρει ότι η συγγραφέας, “με την πυκνότητα της ποίησής της και την ειλικρίνεια της πρόζας της, σκιαγραφεί το σύμπαν των στερημένων”.

Η Χέρτα Μίλερ είναι μυθιστοριογράφος, ποιήτρια και δοκιμιογράφος και στο έργο της περιγράφει τις συνθήκες ζωής κάτω από το καθεστώς του Νικολάε Τσαουσέσκου.

Γεννήθηκε στις 17 Αυγούστου του 1953 στο γερμανόφωνο χωριό Νίτσκιντορφ της Ρουμανίας, κοντά στην Τιμισοάρα και το 1987 μετανάστευσε στη Δυτική Γερμανία με τον σύζυγό της, συγγραφέα Ρίχαρντ Βάγκνερ, καθώς στη Ρουμανία δεν της επέτρεπαν να εκδόσει τα έργα της, στα οποία επέκρινε ανοικτά το ολοκληρωτικό καθεστώς, όπως διευκρινίζει η Σουηδική Ακαδημία.

Η Μίλερ έζησε από κοντά τη διαβόητη μυστική αστυνομία του Τσαουσέσκου Securitate όταν στα τέλη της δεκαετίας του ‘70 εργάσθηκε ως μεταφράστρια σε ένα εργοστάσιο και αρνήθηκε να γίνει πληροφοριοδότης.

Το πρώτο της μυθιστόρημα ήταν “Η Συνάντηση”το 1997, ενώ είχε προηγηθεί μία συλλογή διηγημάτων το 1982, με την οποία πρωτοεμφανίστηκε.

Άλλα της μυθιστορήματα είναι “Η αλεπού ήταν κιόλας ο κυνηγός”, “Το Ζώο της Καρδιάς”, ενώ στα ελληνικά κυκλοφορεί το “Μετέωροι Ταξιδιώτες”.

Το βραβείο Νόμπελ Λογοτεχνίας συνοδεύεται από χρηματικό έπαθλο 10 εκατομμυρίων σουηδικών κορωνών (980.000 ευρώ).

“Έκπληκτη” η νικήτρια, “ικανοποιημένος” ο Γκίντερ Γκρας

Η Γερμανίδα συγγραφέας Χέρτα Μίλερ δηλώνει “έκπληκτη” που της απονεμήθηκε το Νόμπελ Λογοτεχνίας και ότι “δεν μπορεί να το πιστέψει”, σε ανακοίνωση Τύπου που εξέδωσε ο εκδότης της.

“Είμαι έκπληκτη και δεν μπορώ ακόμα να το πιστέψω. Δεν μπορώ να πω τίποτε άλλο προς το παρόν”, δήλωσε η Μίλερ σε ανακοίνωση Τύπου που έγινε γνωστή μέσω του εκδοτικού της οίκου Καρλ Χάνσερ, με έδρα το Μόναχο.

Ο κόσμος των γραμμάτων της Γερμανίας είναι ιδιαίτερα χαρούμενος για τη νίκη της ρουμανικής καταγωγής Μίλερ.

Ο Γερμανός συγγραφέας Γκίντερ Γκρας, που έχει και ο ίδιος κερδίσει Νόμπελ Λογοτεχνίας το 1999, δήλωσε “εντυπωσιασμένος και πολύ χαρούμενος, γιατί πρόκειται για μία πολύ καλή συγγραφέα”.

“Παραδέχομαι ότι προτιμούσα τον Αμος Οζ, αλλά πρέπει να υπογραμμίσω ότι η Επιτροπή Νόμπελ πήρε μια πού σωστή απόφαση”, πρόσθεσε ο Γκρας.

Από την ιστοσελίδα της Ε.Ρ.Τ.

Ένα κρύο, χειμωνιάτικο βράδυ, κάπου στην ελληνική επαρχία η πόρτα ενός μοναστηριού ανοίγει για να δεχθεί μια κοπέλα καταδιωκόμενη από τον επίδοξο βιαστή της. Τα στόματα παραμένουν ερμητικά κλειστά με βαρείς όρκους σιωπής. Έως τη στιγμή που η κόρη της επιστρέφει στο κοντινό χωριό με την ελπίδα να μάθει την αλήθεια. Για ακόμη μια φορά η συγγραφέας μας μεταφέρει στην ελληνική επαρχία και σκιαγραφεί άψογα την εικόνα της και τα ήθη που επικρατούν. Μια σκιαγράφηση δοσμένη άψογα , άρτια δομημένη και δοσμένη με ένα πλούσιο λεξιλόγιο.

Η Άννα επιστρέφει στη Καλλίπολη, ένα απομακρυσμένο χωριό της ελληνικής επαρχίας, για τη κηδεία της αγαπημένης της γιαγιάς. Έχοντας μεγαλώσει χωρίς πατέρα και έχοντας χάσει εδώ αρκετά χρόνια τη μητέρα της η γιαγιά αυτή αποτελεί το στήριγμά της σε μια οικογένεια που τη μισεί καθώς είναι ένα νόθο παιδί. Βήμα το βήμα ανακαλύπτει τι έχει γίνει στην οικογένειά της και τον τρόπο με τον οποίο τα στόματα μένουν ερμητικά κλειστά για να μη γίνει αντικείμενο δυσμενούς σχολιασμού από τη κοινότητα. Ένα άριστα δομημένο μυθοστόρημα με αρκετά πλούσια γλώσσα πραγματοποεί μια άψογη σκιαγράφηση των ηθών που επικρατούν στις κλειστές κοινωνίες της ελληνικής επαρχίας και τον τρόπο με τον οποίο οι άνθρωποι ακόμη και στις ημέρες μας προσπαθούν να κρατήσουν μαξρυά από τον κόσμο τα προσωπικά τους προβλήματα.