Αναρτήθηκε από: akamas | 20 Απριλίου, 2007

Ο μουσικός και τα φαντάσματα

  Το πείραμα έκανε η Ουάσιγκτον Ποστ. ο Βιολιστής ήταν ο Τζόσουα Μπελ, διεθνούς φήμης βιρτουόζος που τρεις μέρες νωρίτερα είχε γεμίσει τη μεγαλοπρεπή αίθουσα Συμφωνικής μουσικής της Βοστώνης. Το βιολί του, ένα περίφημο Στραντιβάριους. Το πρωί της Παρασκευής 12 Ιανουαρίου, την ώρα της πρωινής αιχμής, σ’ έναν σταθμό που εξυπηρετεί κυρίως εργαζομένους σε κυβερνητικά γραφεία, ο Μπελ ντυμένος με τζιν, μπλουζάκι και καπέλο του μπέιζμπολ εκτέλεσε μέσα σε 43 λεπτά της ώραςέξι αριστουργήματα της κλασσικής μουσικής, ξεκίνησε με το Chanconne από την παρτίτα αριθμός 2 του Μπαχ. Μπροστά του είχε ανοιχτή τη θήκη του βιολιού με μερικά δολλάρια για μαγιά.

  Τρία λεπτά πέρασαν χωρίς να συμβεί το παραμικρό. Εξήντα τρεις άνθρωποι είχαν ήδη περάσει από μπροστά του όταν ένας μςσήλικας κοντοστάθηκε για κλάσμα του δευτερολέπτου καιέστρεψε το κεφάλι προς τον μουσικό. μισό λεπτό αργότερα μια γυναίκα έριξε ένα δολλάριο στη θήκη και απομακρύνθηκε.  Χρειάστηκε να περάσουν έξι λεπτά για να σταματήσει κάποιος, να ακουμπήσει στον τοίχο και να ακούσει.

  Στα τρία τέταρτα που έπαιξε ο Μπελ πέρασαν από μπροστά του 1097  άτομα. Επτά σταμάτησαν τουλάχιστον ένα λεπτό για να απολαύσουν τον μουσικό. Είκοσι επτά έδωσαν χρήματα, οι περισσότεροι χωρίς να επιβραδύνουν- συγκεντρώθηκαν 32 δολλάρια και κάτι ψιλά. Απομένουν 1070 άνθρωποιπου πέρασαν χωρίς να καταλάβουν τίποτε, πολλοί μόλις ένα μέτρο μακριά από τον βιρτουόζο, οι περισσότεροι χωρίς να γυρίσουν το κεφάλι. Και στις τρεις ομάδες υπήρχαν λευκοί, μαύροι και Ασιάτες, νέοι και ηλικιωμένοι, άντρες και γυναίκες. Μια μόνο δημογραφική ομάδα είχε απολύτως συνεπή συμπεριφορά. Κάθε φορά που περνούσε ένα παιδί, προσπαθούσε να σταματήσει για να δει και να ακούσει.  Και κάθε φορά ένας γονιός το έσπρωχνε μακριά.

  Όλα βιντεοσκοπήθηκαν με κρυφή κάμερα. Στην ταινία βλέπεις ανθρώπους να περνούν κατά κύματα, με χάρτινα ποτήρια καφέ στο χέρι και κινητά στο αυτί,σ’ έναν θλιβερο χορό αδιαφορίας, αδράνειας και βιασύνης. Ο βιολιστής μοιάζει αποκομένος από το κοινό του, έτσι που δεν τον βλέπει και δεν τον ακούει- ένα φάντασμα. Όμως είναι ο μόνος που είναι πραγματικά εκεί- τα φαντάσματα είναι οι άλλοι.  Αν δεν μπορούμε να βρούμε λίγο χρόνο στην ζωή μας για να ακούσουμε έναν από τους καλύτερους μουσικούς στον κόσμο να παίζει μερικά από τα καλύτερα μουσικά κομμάτια που έχουν γραφτεί ποτέ, σχολιάζει η Washington Post, αν η πίεση της σύγχρονης ζωής μας κατακυριεύει σε σημείο να γινόμαστε κωφοί και τυφλοί σε κάτι τέτοιο, τότε τι άλλα πράγματα μπορεί να χάνουμε χωρίς να το αντιλαμβανόμαστε;

Τα Νέα, Παρασκευή 13 Απριλίου 2007, Γιώργος Αγγελόπουλος


Responses

  1. Μπράβο akamas… Αυτό είναι η πιο σημαντική πολιτιστική είδηση που έχω ακούσει φέτος. Σε ευχαριστώ που τη μοιράστηκες (θα το βάλω και στις λασπ’επιλογές).

  2. αυτό μου θυμίζει μια ιστορία..μεσημέρι, καλοκαίρι κυριακής στη Κολωνία κοντά στην Dom..απόλυτη ησυχία αφού ήταν ώρα μεσημεριανού..ξαφνικά ακούω Bach και κάτι που μοιάζει με εκκλησιαστικό όργανο..αποκλείεται λέω αφού η εκκλησία είναι κλειστή (λόγω επισκευών εκείνο το διάστημα)…αρχίζω να ακολουθώ τον θεσπέσιο ήχο ώσπου φτάνω στη στοά ενός εμπορικού κέντρου (κλειστού κι αυτού εκείνη την ώρα)..βλέπω ένα νεαρό με μακριά μαλλιά και ρούχα απλά (κάποιος συντηρητικός θα τον χαρακτήριζε και λέτσο) να παίζει ακκορντεόν ΑΠΙΣΤΕΥΤΑ…εκείνη την ώρα έπαιζε το πρελούδιο και τη φούγκα του Bach σε ρε..η δεχιοτεχνία, η αίσθηση της πολυφωνίας σε έκαναν να νομίζεις πως άκουγεσ το καλύτερο εκκλησιαστικό όργανο στο κόσμο (σ’αυτό βοηθούσε και η επιλογή της στοάς που δημιουργούσε αντίλαλο)….το συναίσθημα και η αίσηση που μου δημιούργησαν ήταν απίστευτα..στα πόδια του καθόταν ένασ σκύλος ο οποίος άκουγε με φοβερή προσήλωση..κλειστά μάτια και αυτιά στην τσίτα..για 1 ώρα καθίσαμε με τον σκύλο και απολαμβάναμε…στο τέλος μου είπε ο μουσικός πως ήταν σπουδαστής στη μουσική ακαδημία, είχε ξεμείνει από χρήματα και προσπαθούσε να αγοράσει το εισιτήριό του για να γυρίσει πίσω στη πατρίδα του τη Σερβία….

  3. Ανάλογου επιπέδου μουσικοί υπάρχουν παντού και το κυριότερο σε μέρη και σε συγκυρίες που δεν μπορείς να τους φανταστείς, η καθημερινότητα μας έχει απομακρύνει από το πραγματικό νόημα και τις απολαύσεις της ζωής.

  4. Πολλοί μουσικοί στην Ελλάδα θα έπρεπε να διδαχθούν από το ήθος του συγκεκριμένου μουσικού, ο οποίος δεν θεωρεί ότι η μουσική είναι για τα μεγάλα σαλόνια και τους μεγάλους χώρους, αλλά η καλή μουσική δεν έχει να φοβηθεί απολύτως τίποτε και να πλησιάσει τον κόσμο στον οποιονδήποτε χώρο. Τώρα αν τα αποτελέσματα της ακρόασης δεν είναι πάντοτε τα αναμενόμενα θα πρέπει να αναζητήσουμε τα λάθη στον τρόπο ζωής μας. Σεφ σε ευχαριστώ για μια ακόμη φορά για την προβολή.


Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Google

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Ο ιστότοπος χρησιμοποιεί το Akismet για την εξάλειψη των ανεπιθύμητων σχολίων. Μάθετε πως επεξεργάζονται τα δεδομένα των σχολίων σας.

Kατηγορίες

Αρέσει σε %d bloggers: