Αναρτήθηκε από: akamas | Σεπτεμβρίου 10, 2013

Συνέντευξη Καρολίνας Μέρμηγκα

Πριν από λίγες ημέρες ολοκλήρωσα το βιβλίο της Καρολίνας Μέρμηγκα Συγγενήε, το οποίο κυκλοφορεί από τις εκδόσεις Μελάνι. Η συγγραφέας παντά σε κάποιες ερωτήσεις μου και την ευχαριστώ πολύ.

1. Στο βιβλίο σας διαπραγματεύεστε την έννοια της συγγένειας. ΄Τι ακριβώς σημαίνει για εσάς αυτή η έννοια;

Για εμένα σημαίνει τη σχέση που έχουμε με όσους επικοινωνούμε σε κάποιο ιδιαίτερο, προσωπικό επίπεδο, με τρόπους που είναι ξεχωριστά δικοί μας. Μια σχέση εμπιστοσύνης, κατανόησης, εκτίμησης. Μπορει να είναι οι εξ αίματος συγγενείς μας, η οικογένεια μας όπως την εννοεί ο καθένας, αλλα μπορει να μην είναι καθολου αυτοί αλλα «εξωτικοι» (όπως χαρακτηρίζει ο νόμος τους μη-συγγενείς), φίλοι, ακόμα και κάποιοι που βλέπουμε σπάνια αλλα με τους οποιους βρισκόμαστε με κάποιο τροπο πάντα σε επαφή. Προσωπικά βρισκω οτι είναι το μόνο είδος συγγένειας που μετράει, που μας στηρίζει δηλαδή, μας δυναμώνει, μας προστατεύει, μας θρεφει, μας κάνει καλο.

2. Στο βιβλίο βλέπουμε μια κόρη να εμφανίζεται στο προσκήνιο από το παρελθόν ενός άντρα. Πιστεύετε ότι θα μπορούσε να ενταχθεί στην οικογένεια που έχει δημιουργήσει ο ‘αντρας;

Λογικα μιλωντας, θα έπρεπε πρωτα να εξακριβωθεί ότι είναι πράγματι κόρη του, και κατόπιν θα έπρεπε να γίνει αποδεκτη και απο την γυναίκα του. Το πρωτο θα ήταν απλούστατο, το δευτερο (οπως διαπιστωνεται πολυ συχνα) δύσκολο. «Μυθιστορηματικα», πιστευω ότι η συγκεκριμένη σύζυγος είχε πειστεί ότι επρόκειτο για την κόρη του και της ήταν αδύνατον να την αποδεκτει, ακριβως γιατι η κοπελα εξεφραζε ένα κομμάτι του άντρα της που εκείνη, η σύζυγος, δεν ήθελε. Το ότι επιλέγουμε να μοιραστούμε την ζωη μας με κάποιον δεν σημαινει ότι τον αποδεχόμαστε όπως είναι: συχνά κρατάμε ο,τι μας αρέσει και αγνοούμε τα υπόλοιπα. Και μπορούμε να πορευτούμε έτσι, μαζι, για μια ζωη. Αλλα εχθρευομαστε ο,τι έρχεται να αποκαλύψει τα κομμάτια εκείνα του αλλου που μας χαλάνε τις ισορροπίες και τις βολές μας.

3. Στο βιβλίο γίνεται εκτενής αναφορά στις παρένθετες μητέρες και στο επίμετρο που υπάρχει στο τέλος του βιβλίου γίνεται μια εκτενής αναφορά για το συγκεκριμένο θέμα. Θα θέλατε να μας μιλήσετε λίγο για το συγκεκριμένο θέμα;

Έχουμε μάθει να αντιλαμβανόμαστε τη φράση «κάνω ένα παιδι» με ένα συγκεκριμένο τροπο, και θα χρειαστεί χρόνος για να αλλάξει ο τρόπος αυτός. Το βιβλίο γράφτηκε με αφορμή μια αληθινη ιστορία που άκουσα ένα βράδυ, που με έκανε να συνειδητοποιησω ότι ζούμε μια πραγματική ανατροπή στον τροπο που αντιμετωπιζαμε μέχρι σήμερα τα όρια ζωής και θανατου, τεκνοποιιας, μητρότητας, γονεικοτητας, κλπ. Δεν προκειται για αρθρα που δημοσιευονται σε επιστημονικα περιοδικα, ειναι ιστοριες που συμβαινουν καθημερινα ολογυρα μας. Και, πρεπει να τονιστει, στην πλειοψηφια τους ευτυχισμενες ιστοριες. Το να «κανεις» ένα παιδι ειναι παντα μια ευτυχισμενη ιστορια, όσα προβλήματα και αν υπάρχουν.
Ειδικα για την «παρένθετη μητέρα» , πιστεύω ο,τι πιστεύω και για την υιοθεσία: όσο μοναδική αίσθηση κι αν είναι να μεγαλώνει ένα παιδί μέσα σου, είναι ελάχιστη μπροστά στη σημασία του να μεγαλώνεις ένα παιδι «έξω σου», στον κόσμο οπου θα ζησει. Μια γυναίκα που νοικιάζει την μήτρα της ειναι δωρητης ζωης. Δίνουμε αίμα, δίνουμε όργανα, γιατι να μην δίνουμε και ένα παιδι σ’αυτους που έχουν το θάρρος και τη δύναμη να το μεγαλώσουν;
Εύχομαι μόνο οι νομοθέτες ανα τον κόσμο να μπορούν να πλαισιώνουν όλα αυτα μέσα στους αναγκαίους ελέγχους και προβλέψεις. Αλλιώς είναι βέβαιο ότι θα προκύπτει υλικό για πολλα, πολλα «περίεργα» μυθιστορήματα!

4. Αναφέρεστε στη συγγένεια των κυττάρων, των συμβάσεων ακι των επιλογών. Θα θέλατε να μας δώσετε κάποιες λεπτομέρειες για αυτές τις διακρίσεις;

Η συγγένεια των κυττάρων είναι η γνωστη μας βιολογική συγγένεια. Η συγγένεια των συμβάσεων και των επιλογων έχει μεγάλη γκάμα: ξεκινώντας φυσικα απο τον γάμο φτανει μεχρι οποιαδήποτε αλλη επιλογή κάνουμε για να καλύψουμε κοινωνικές μας ανάγκες, ανασφάλειες, φαντασιώσεις και πολλα αλλα που δεν είναι καθολου αμελητεα. «Υιοθετούμε» ανθρωπους και συμπεριφορές που μας είναι ξένες, δεν μας ταιριάζουν, αλλα μας εξυπηρετούν. Τις κάνουμε δικές μας κι εμείς γινόμαστε δικοί τους και τελικά μας αλλοιώνουν και ξεχνάμε ποιοι είμαστε, εώς ότου κάτι έρχεται και μας το θυμίζει. Πιστεύω (και προσπαθω να το θιξω στο βιβλιο) ότι τις τελευταιες δεκαετιες η ελληνική κοινωνια, στην πλειοψηφία της, άλλαξε το συγγενικό της τοπίο μ’ αυτον ακριβως τον τροπο, γι’ αυτο και τώρα δίνει την εικόνα μιας απυθμενης ορφανιας.

5. Ποιός είναι ο ρόλος της αγάπης στο βιβλίο σας;
Είναι αυτός ακριβώς που ξεπερνά τις συμβασεις και τις κοινοτοπίες. Είναι σχεδόν ο πιο παραλογος. Η αγάπη φοράει περισσότερα κοστούμια απο όσα συνήθως αναγνωρίζουμε, μπορει κάποια απο αυτα να μην ειναι και τόσο ελκυστικά. Το ζευγάρι του βιβλίου μοιράζεται μιαν αγάπη την οποία και οι δυο δεν ξέρουν πως να ονομάζουν ούτε πως να παραδεχτούν, χωρίς ψευδαισθήσεις. Είναι αυτη η αγάπη που τους δίνει τη δύναμη να ξεπερνούν τη σκληρότητα με την οποία συνεχώς κρίνουν ο ένας τον άλλο αλλα και τον εαυτο τους. Η αγάπη δεν είναι πάντα εύκολη, είναι σαν ένα προνόμιο για το οποιο περνάς ατέλειωτες εξετάσεις.
Το ότι καταλήγουν αυτοί οι δυο άνθρωποι να υιοθετήσουν ένα «άγνωστο» μωρό, τελείως παράλογα, δειχνει ότι εχουν καταφερει να διατηρήσουν την ικανότητα του να αναγνωρίζουν και να υπακούουν στη λυτρωτικη δύναμη της αγάπης.

Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Kατηγορίες

Αρέσει σε %d bloggers: