Αναρτήθηκε από: akamas | Οκτώβριος 14, 2013

Συνέντευξη Γιάννη Πλιάγκου

Πριν λίγες ημέρες ολοκλήρωσα το βιβλίο του Γιάννη Πλιάγκου ένα τρίτο αλήθεια και δυο τρίτα ψέματα. Ο συγγραφέας απαντά σε κάποιες ερωτήσεις μου.

1. Λέτε ότι κάθε βιβλίο κρύβει ένα τρίτο αλήθεια και δυο τρίτα ψέματα. Ποιά είναι η αλήθεια στο βιβλίο αυτό;

Έχω ακούσει να λένε πως τα πρώτα πεζογραφικά βήματα είναι συνήθως τα πιο αυτοβιογραφικά, υπό την έννοια πως όσο πιο άπειρος σε ζητήματα μυθοπλασίας είναι ο συγγραφέας, τόσο πιο συχνά αναγκάζεται να βασιστεί σε προσωπικά βιώματα κι εμπειρίες. Δεν συμφωνώ απόλυτα μιας και θεωρώ πως η διαλεκτική σχέση αληθινής ζωής-μυθιστορίας δεν τελειώνει ποτέ. Εν προκειμένω λοιπόν, το ένα τρίτο της δικής μου αλήθειας βρίσκεται διάσπαρτο στις σελίδες του βιβλίου, μετουσιωμένο σε ιστορίες χαρακτήρων, καμουφλαρισμένο πίσω από λέξεις, ώστε μονάχα άνθρωποι πολύ κοντινοί να μπορούν να τις αποκωδικοποιήσουν, να εντοπίσουν τα ψήγματα της όποιας πραγματικότητας.

2. Ο Μιχάλης, ο κεντρικός ήρωας του βιβλίου βιώνει τη πραγματική μοναξιά μετά τον θάνατο της γυναίκας του. Πως μπορεί κάποιος να αντέξει κάτι τέτοιο;

Συνταγές επιβίωσης δεν υπάρχουν. Κάθε άτομο έχει τους δικούς τους αμυντικούς μηχανισμούς αλλά και πάλι δεν είναι δεδομένο πως θα λειτουργήσουν τη στιγμή που τους έχουμε ανάγκη. Έτσι δεν είναι σπάνιο το φαινόμενο, εκείνοι που κάποτε στάθηκαν βράχοι στην απόλυτη μοναξιά ή την απώλεια, οι ίδιοι αυτοί ατσάλινοι χαρακτήρες, υπό το βάρος διαφορετικών περιστάσεων, να λυγίζουν και να σπάνε.

3. Τον βλέπουμε πολλές φορές να φτάνει ακόμη και στα άκρα, στα όρια της αυτοκαταστροφής. Παρόλα αυτά είναι κλειστός στις προσφορές βοήθειας από γνωστούς και φίλους. Πως εξηγείται αυτή τη συμπεριφορά του;

Να μια μικρή αλήθεια που μοιράζομαι με τον ήρωα: δεν συμπαθώ τις δημόσιες εκφράσεις του πένθους, τις πληγές σε κοινή θέα. Δυσκολεύομαι να ταυτιστώ μ’ εκείνους που στα δύσκολα ανοίγουν διάπλατα για τους άλλους, αντί να σφίγγονται σε μια γροθιά και να κλείνονται στον εαυτό τους. Αυτό βέβαια δεν σημαίνει πως η δική μου στάση είναι η καλύτερη. Κάθε άλλο θα έλεγα. Άλλωστε το ίδιο το βιβλίο εξιστορεί κατά κάποιο τρόπο την πορεία ενός ανθρώπου σφιγμένου σε γροθιά, που χαλαρώνει σιγά-σιγά τις αντιστάσεις του, ανοίγεται στους διπλανούς του.

4. Κάποια στιγμή αρχίζει να διαποτίζεται από την αμφιβολία για τη πίστη της γυναίκας του. Εκεί τον οδηγεί η λύπη του ή κάτι άλλο;

Οι αμφιβολίες και το «ταξίδι αναζήτησης» στο όποιο εξωθείται ο ήρωας, αποτελούν στην πραγματικότητα τον δικό του μηχανισμό άμυνας απέναντι στην απώλεια. Ο Μιχάλης επιβιώνει μέχρι την πρώτη επούλωση, ακριβώς επειδή αποκτά έναν τεχνητό σκοπό: να ανακαλύψει πότε, πως και με ποιόν τον απάτησε η σύζυγός του. Όπως όμως συμβαίνει με κάθε «χρήσιμο» ταξίδι, τελικός προορισμός είναι πάντοτε η αυτογνωσία.

5. Κατορθώνετε να εμβαθύνετε πολύ στη ψυχολογία του κεντρικού ήρωα. Πόση μελέτη χρειάζεται για κάτι τέτοιο;

Αν πράγματι ισχύει το κατόρθωμα στο οποίο αναφέρεστε, ας αναζητήσουμε τις αιτίες επιστρέφοντας στην αρχική σας ερώτηση: ίσως τα ψέματα, η μυθοπλασία και οι ήρωες να ζωντανεύουν, ν’ αποκτούν μια κάποια αίσθηση τρισδιάστατη, από το μπόλιασμά τους με αυτό το «ένα τρίτο αλήθεια» που κουβαλάει κάθε συγγραφέας στις ιστορίες του.

Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Kατηγορίες

Αρέσει σε %d bloggers: