Αναρτήθηκε από: akamas | Δεκέμβριος 8, 2013

Η ΥΠΑΡΞΙΑΚΗ ΑΝΗΣΥΧΙΑ ΤΟΥ «ΤΙΠΟΤΑ»

Η φίλη συγγραφέας Βιβή Ματσούκα μου έστειλε ένα διήγημα για to blog και την ευχαριστώ.

Ατελείωτη ησυχία! Το σπίτι άδειο. Από καιρό το ευχόμουν! «Ας με αφήνανε μόνη έστω και για δέκα λεπτά», έλεγα. Και η ευχή «μου έκατσε», όπως λένε τα παιδιά μου. Εδώ και δέκα μέρες ήμουν μόνη!
Τα διδυμάκια μου, τ’ αγοράκια μου, είχαν φύγει. Μια καινούργια ζωή τα περίμενε. Οι σπουδές αλλά και η ζωή, που θα έκαναν στην Αγγλία, τα είχαν γεμίσει με ενθουσιασμό αλλά και με αγωνία. Εδώ και τρεις μήνες το σπίτι ήταν σε διαρκή αναστάτωση! Στιγμή ηρεμίας δεν υπήρξε! Ανάμεικτα συναισθήματα, από μέρους τους αλλά από μέρους μου, υπήρξαν. Η προετοιμασία για να μην ξεχαστεί ή παραληφθεί τίποτα μας είχε τσακίσει. Μαλώναμε και ξαναφιλιώναμε. Ένας διαρκής εξουθενωτικός κύκλος μας συντάρασσε. Στο αεροδρόμιο, ο αποχαιρετισμός ήταν δύσκολος.
Με το που πάτησα το πόδι μου στο σπίτι έβαλα τα κλάματα. Ένα τεράστιο κενό μέσα μου είχε κάνει την εμφάνισή του. Αισθανόμουν, απίστευτα, κουρασμένη. Εξουθενωμένη είναι η σωστή λέξη. Έτσι, αποφάσισα να δώσω στον εαυτό μου, την πολυτέλεια του «τίποτα». Δηλαδή, να μην κάνω τίποτα, να μην κάνω δουλειές, να μη βλέπω τηλεόραση, να μην … να μην …, και ότι άλλο μπορούσα να χωρέσω – ορίσω, εγώ κυρία του εαυτού μου, στο «τίποτα».
Ουσιαστικά, άντεξα δυό μέρες στο «τίποτα». Σήμερα, δέκατη μέρα, κι ο εκνευρισμός μου έχει «κτυπήσει ταβάνι». Σκεφτείτε δεν υπάρχει κανείς γύρω μου για να μ’ εκνευρίσει. Νιώθω ένα πλάκωμα. Κάτι θα συμβεί σκέφτομαι. «Παναγιά μου, φύλαγε τα παιδιά μου!», παρακαλάω. Έρχομαι στα συγκαλά μου και καταλαβαίνω ότι η υπαρξιακή «ησυχία του τίποτα» με κάνει να παραπαίω.
Πνίγομαι! Ακόμα κι ο χτύπος του ρολογιού, με «χαλάει». Ο καθαρός αέρας θα μου κάνει καλό σκέφτομαι και μέσα στην αλληλουχία των σκέψεών μου, φορώ τα παπούτσια μου, και κατεβαίνω στη θάλασσα. Έχει αυτό το προνόμιο το σπίτι μου. Είναι δίπλα στη θάλασσα.
Η άμμος, χρυσή, λαμπιρίζει κάτω απ’ το φως του ήλιου. Σκέφτομαι πόσες φορές τη χρησιμοποίησα μαζί με τα παιδιά μου. Ατελείωτα παιχνίδια και γέλια. Και τώρα, σαν τα χελιδόνια, πέταξαν μακριά από τη μητρική φωλιά. Μαζί ξεπεράσαμε το θάνατο του πατέρα τους. Πως τα κατάφερα χωρίς αυτόν! Καταπληκτικός σύντροφος και άνθρωπος! Ας είναι ελαφρύ το χώμα που τον σκεπάζει!
Τι δύναμη μου έδωσαν τα παιδιά μου! Μαραζώνω, στεναχωριέμαι και ανακαλώ όλες τις καλές και κακές στιγμές που περάσαμε. Το κλάμα διαδέχεται το γέλιο. Ατέρμονες αναμνήσεις, στρίγκλες, με χαλάτε και με επαναφέρετε! Τι απίστευτη δύναμη διαθέτετε στα σοκάκια του μυαλού μου! Νισάφι πια!
Ο ήλιος άρχισε να δύει. Τόσες ώρες με περπατούν οι σκέψεις μου. Πρέπει να γυρίσω. Δεν έχω και γάλα! Λέω να φτιάξω παστίτσιο αύριο. Ανοίγω την πόρτα του σπιτιού μου ξαλαφρωμένη. Βάζω τις τέσσερεις εποχές του Βιβάλντι στο στερεοφωνικό και τοποθετώ τα τριαντάφυλλα, που έκοψα απ’ τον κήπο μου, στο βάζο της γιαγιά μου. Μοσχοβολά το δωμάτιο! Ένας αέρας αισιοδοξίας με πλημμυρίζει.
Κλείνω το κουτί των σκέψεών μου κι αρχίζω να επικοινωνώ με τον έξω κόσμο. Είμαι αποφασισμένη να γυρίσω σελίδα και να ζήσω χωρίς την «υπαρξιακή ανησυχία του τίποτα».

Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Kατηγορίες

Αρέσει σε %d bloggers: