Αναρτήθηκε από: akamas | Μαΐου 11, 2015

Εισήγηση

Πριν από λίγες ημέρες έγινε στο Public Συντάγματος η παρουσίαση του νέου βιβλίου της Δήμητρας Παπαναστασοπούλου Από ξύλο και ασήμι. Η εισηγήτρια Ευγενία Κατούφα μου έστειλε την εισήγησή της και με χαρά την αναρτώ.

Έχουμε την τιμή και τη χαρά να είμαστε πάλι μαζί με τη Δήμητρα Παπαναστασοπούλου, με την ευκαιρία της έκδοσης του νέου βιβλίου της. Η Δήμητρα μας έχει εκπαιδεύσει να ταξιδεύουμε σαν «στάχυα στο χρόνο» και «στη σκιά των αιώνων», αναζητώντας ανεκτίμητες γνώσεις για το σήμερα και το αύριο. Αυτή τη φορά μας καλεί να αναζητήσουμε κάτι που είναι «από ξύλο και ασήμι», στην πραγματικότητα να βρούμε το πραγματικό χρυσάφι, δηλαδή  το φως που αντανακλάται από την περιπέτεια της φυλής μας, την ιστορία του τόπου μας, τους αγώνες του λαού μας.

Από την πολιορκία της Ρόδου από τους Τούρκους το 1522 μας οδηγεί σε μονοπάτια σκοτεινά του 20ού αιώνα, μέσα από πολέμους, αγριότητες, και απάνθρωπες συμπεριφορές, ως την συνείδηση των αξιών που έχει στο DNA της η ελληνική φυλή, την ελευθερία, την πίστη και την αλληλεγγύη.

Γιατί άραγε τόσες εθνότητες είχαν εγκατασταθεί στη Ρόδο εκείνα τα χρόνια;  Άγγλοι, Γάλλοι, Ιταλοί, Γερμανοί, Ισπανοί, ιππότες από τη Μάλτα, την Προβηγκία, την Ωβέρνη, την Αραγονία; Τόσες «γλώσσες», τόσα τάγματα, τόσες στρατιωτικές μονάδες, σεργέντες, βαλέδες, πολεμιστές, κουρσάροι, μάγιστροι και μοναχοί, τόση φαιά ουσία και τέχνη για να κατασκευαστούν τόσα κάστρα, οχυρωματικά έργα, για να έρθει η στιγμή που ο βασιλιάς Κάρολος Κουίντος θα αναφωνήσει  «καμιά απώλεια στον κόσμο δεν κόστισε τόσο  ακριβά»! Ο Φιλίπ υποχρεώθηκε να κάνει όσα ήθελε να αποφύγει. Να προσκυνήσει το σουλτάνο, να κλείσει ειρήνη και να φύγει από το νησί …με μια τρελή και επίμονη σκέψη: να επανέλθει και να διώξει τους Τούρκους». Ήταν όμως εκείνος που θα μπορούσε να στείλει  βοήθεια  για να προστατέψει τη Ρόδο από τους εισβολείς, αλλά δεν το έκανε.

Η ανθρώπινη φύση δυστυχώς είναι ζυμωμένη μαζί με την αυτοκαταστροφή. Αδυναμία, απληστία, αλαζονεία,  αχαριστία, ταύτιση με τους δυνατούς, βιαιότητα, προδοσία! Τα κάστρα πέφτουν από μέσα, αλλά από μέσα μπορούν και να χτιστούν κάστρα, όταν λειτουργήσουν οι άλλες ανθρώπινες πλευρές: η κοινή συνείδηση, η ενότητα, η πίστη στην αξία που λέγεται άνθρωπος, η αλληλεγγύη, η αγάπη, η αυτοθυσία για το κοινό καλό.

Δεν διδαχτήκαμε στο σχολείο το Γολγοθά του δωδεκανησιακού λαού όταν η υπόλοιπη Ελλάδα χόρευε σε ρυθμούς belle epoche, τις βίαιες εκτοπίσεις, τους περιορισμούς, τους αποκλεισμούς, την απαγόρευση κυκλοφορίας, την προπαγάνδα,  τον αποπροσανατολισμό, τις μειωτικές συμπεριφορές, τις απαγωγές, την οικειοποίηση περιουσιών και ιερών κειμηλίων, την επίδειξη δύναμης,  το φασισμό και ό,τι μπορεί να περιγράψει την ιδιότητα του κατακτητή! Δεν γνωρίζαμε ότι την ίδια ώρα μια νέα Φιλική εταιρεία όρκιζε τα μέλη της στο «Ελευθερία ή θάνατος», μια σειρά από νέα «κρυφά σχολειά» κρατούσαν τη σπίθα της ελευθερίας αναμμένη, μια νέα γενιά ελεύθερων πολιορκημένων έδινε την απάντηση στον κατακτητή με τα λίγα, στην πραγματικότητα αυτοσχέδια, μέσα  που διέθεταν οι Ρόδιοι, τους ασυρμάτους, το κλείσιμο των σχολείων για να μη διδαχτεί η ιταλική γλώσσα, «προτίμησαν να εξοριστούν –ακόμη και οι προύχοντες- να κλείσουν τα σχολεία, αλλά να μη δεχτούν να διδάξουν ιταλικά… το θέλημα των Ιταλών δεν έγινε», την πείνα για να μην αναγκαστούν να πάνε στην Πίζα για αναγνώριση των πτυχίων τους και φυσικά την αλληλεγγύη, τις δωρεές, τα συσσίτια, διδασκαλία γραμμάτων, τεχνών και επαγγελμάτων, φιλανθρωπικά ιδρύματα, φιλοξενία προσφύγων, υιοθεσία ορφανών.  Συμμετέχουν οι πάντες. Μικροί μεγάλοι,  Έλληνες, Ιταλοί αντιφασίστες, Τούρκοι στην απέναντι πλευρά, άτομα με αναπηρία, όπως ο νεαρός Σκόπελος που περπατούσε με τα χέρια, αλλά μπήκε από τους πρώτους στον αγώνα.

Έντονη είναι η παρουσία των γυναικών σ’ αυτό το βιβλίο, γιατί ακριβώς οι γυναίκες είναι αυτές που υφίστανται τις συνέπειες των αποφάσεων στις οποίες δεν συμμετείχαν. Στο βιβλίο βρίσκουμε την τουρκάλα επαναστάτρια, η οποία φυσικά κρεμάστηκε πριν δει το αποτέλεσμα της αποκοτιάς της , τη μητέρα που σκοτώνει τα παιδιά της όταν χάνει  τον άντρα της στον πόλεμο, τη 17χρονη χήρα που γεννάει το παιδί της με ελπίδες να ζήσει με χαρά και ειρήνη, αλλά που έχει την τύχη του βιασμού και του ατιμωτικού θανάτου.  Επίσης, τη γυναίκα που το ερωτικό της ένστικτο τη σπρώχνει στην αγκαλιά του κατακτητή, αλλά και τη γυναίκα της αντίστασης που σκίζει την ιταλική ταυτότητα που της έφερε ο άντρας της, τη δασκάλα που γαλουχεί μικρούς και μεγάλους με τα νάματα της λευτεριάς, το νεαρό κορίτσι που παίρνει μέρος στις ομάδες αντίστασης με όποιον τρόπο μπορεί.

Μέσα και πάνω απ’ όλους και όλα η αγία Σκέπη, η μορφή της Παναγιάς που εκπέμπει το φως της από μία πολύτιμη και θαυματουργή εικόνα. Είναι η μορφή που διατρέχει όλο το βιβλίο και κάνει τον αναγνώστη να αγωνιά για την τύχη του κειμηλίου και να ανυπομονεί για το θαύμα.

Υπάρχουν πολλοί τρόποι να αποδείξει κανείς την ευγνωμοσύνη του και το θαυμασμό του για ένα λαό, για έναν τόπο που γνώρισε και αγάπησε. Η Δήμητρα Παπαναστασοπούλου δείχνει τη ευγνωμοσύνη, το θαυμασμό και την αγάπη της στο ροδιακό λαό, μέσα από αυτό το βιβλίο.

Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Kατηγορίες

Αρέσει σε %d bloggers: