Αναρτήθηκε από: akamas | Απρίλιος 11, 2016

Νοέλ Μπάξερ Το χνάρι που δεν έσβησε Εκδόσεις Διόπτρα

Ένα μυθιστόρημα αυτογνωσία και ενηλικίωσης μας προσφέρει στο νέο της βιβλίο η συγγραφέας Νοέλ Μπάξερ. Ο Άγης, ένας από τους κεντρικούς ήρωες του βιβλίου, βρίσκει κρεμασμένο στο υπόγειο του σπιτιού του ένα παλιό πανωφόρι του πατέρα του, ενός πατέρα που έχασε σε μικρή ηλικία. Με αφορμή αυτό το γεγονός ξετυλίγεται μπροστά μας η ιστορία μιας οικογένειας, μια ιστορία στενά δεμένη με την ιστορία της Ελλάδος από την κατοχή έως και τις αρχές της δεκαετίας του 1980. Ανταγωνισμοί, πολιτικά πάθη, έντονες αντιδικίες, λεπτές ψυχολογικές ισορροπίες είναι τα βασικά στοιχεία του μυθιστορήματος. Οι χαρακτήρες άψογα δομημένοι, παρουσιάζονται μπροστά μας με όλες τους τις αδυναμίες και τα πάθη τους, σε έναν αγώνα επιβολής μέσα σε μια περίοδο που έκρυβε άσχημες πολιτικές εξελίξεις για τη χώρα μας. Άριστη γνώστρια της ιστορίας και καλή τεχνίτρια του λόγου η συγγραφέας κατορθώνει και στο νέο της βιβλίο να δέσει άψογα τις περιπέτειες των ηρώων της με γεγονότα της σύγχρονης ιστορίας μας.

Advertisements

Responses

  1. Μικρό- μέσο- μεγάλοι δεξιοί αστοί. Αριστεροί του «πήραμε την ζωή μας λάθος» (χωρίς άνω τελεία), περιφερόμενοι (Σοβιετική ένωση, Περισσός, Χαριλάου Τρικούπη, πλατεία Κουμουνδούρου). Ιδεολογικές αυτοκτονίες ερωτευμένων. Ερωτευμένοι κατά παραγγελία.
    Έξι χρόνια μεγαλύτερος από τον Άγη, τους άκουσα, τους έζησα, τους ζω. Από του Ηλία Βενέζη το «νησί» στο «στρογγυλό βουνό», στην «πολίχνη», και στην «πόλη που ακούμπησε τη θάλασσα». Η πίκρα της μιζέριας να σου χτυπά τον ουρανίσκο.
    Άνθρωποι, έργα και ημέρες, από την εποχή του Μεταξά ως την μεταπολίτευση. Αποστασιοποιημένοι, αποστεωμένοι, επί ξύλου κρεμάμενοι, θύματα – θήτες, ρουφούν και εκπνέουν τα χρόνια εκείνα. Τα πλαισιώνουν και πλαισιώνονται. Κάπου όμως κρατώνται φωτάκια μαγείας, παιδικές αναμνήσεις, για να έρθει στο τέλος η δικαίωση, η λύτρωση, η αναζήτηση και η μνήμη απ’ το χνάρι που δεν έσβησε.
    Βαθύτατα πολιτικό βιβλίο, με μια δύναμη λόγου που σε πολλά σημεία είναι ποιητικός. Εξαιρετικές οι περιγραφές της Νοέλ. Με το σκαλιστήρι της φέρνει στο φως πράγματα, που κάνουν αυτό το μυθιστόρημα ιδιαίτερο, θα τολμούσα να πω μοναδικό.
    Λαμπρινή, τρεις Λένες, Λεώνη. Το «Λ» στην ασπίδα της Νοέλ.

  2. Πολύ χαίρομαι, Ευγένιε, που «συμμετείχες» στη δράση του νέου μου μυθιστορήματος και στάθηκες τόσο κοντά στα πρόσωπα-ήρωες. Σε ευχαριστώ θερμά που έβαλες στην ανάγνωση ψυχή και επέτρεψες να ενεργοποιηθεί η μνήμη σου. Δεν την ελευθερώνουμε χωρίς λόγο. Ιδιαίτερα όταν αυτά που έχει να μας πει είναι πράξεις και λόγια που και η ίδια η Ιστορία τα προτιμάει θαμμένα. Ο λόγος σου σαφής, πιάνει σφιχτά τη λογική ενόσο χαϊδεύει την ποίηση! Το «Λ» στην ασπίδα μου με ξετρέλανε. Ο πιο πρωτότυπος επίλογος που διάβασα, σε 6 μόλις λέξεις! Σε ευχαριστώ και πάλι. Και φυσικά πολλά ευχαριστώ στον Akama για τη νέα φιλοξενία.


Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Kατηγορίες

Αρέσει σε %d bloggers: