Αναρτήθηκε από: akamas | 11 Δεκεμβρίου, 2018

Συνέντευξη Θωμά Σιταρά

Πριν λίγες ημέρες ολοκλήρωσα το βιβλίο του Θωμά Σιταρά με τίτλο Ξεφυλλίζοβρας παλιές εφημερίδες. Ο συγγραφέας απαντά σε ορισμένες απαντήσεις μου και τον ευχαριστώ πολύ.

 

Ερ. Θέμα σας σε ένα ακόμη βιβλίο είναι η παλιά Αθήνα. Πώς προέκυψε αυτό το ενδιαφέρον;

 

Απ. Έχω σπουδάσει Κοινωνική Ιστορία στο Πανεπιστήμιο του Μονάχου δίπλα σε ένα εξαίρετο καθηγητή που μου δίδαξε μια άλλη συγγραφική προσέγγιση: Τη λαογραφία της καθημερινότητας. Θέμα που δεν πήρε την έκταση που άξιζε, όταν αναφερόμαστε ιδιαίτερα στα πρώτα δύσκολα χρόνια της Αναγέννησης από τον οθωμανικό ζυγό και τη δημιουργία ενός νέου ουσιαστικά κράτους. Υποστηρίζω ότι ο αναγνώστης των βιβλίων μου κατανοεί καλύτερα τη συμπεριφορά των Ελλήνων αφού έχει αποκωδικοποιήσει μέσω των επιλεγμένων κειμένων το DNA τους…

 

Ερ. Πηγή για το νέο σας βιβλίο είναι οι παλιές εφημερίδες. Με ποια κριτήρια έγινε η αποδελτίωση για να προκύψει το συγκεκριμένο υλικό;

 

Απ. Έχω εστιάσει συνειδητά στις εφημερίδες και τα περιοδικά εκείνης της εποχής για δύο λόγους. Πρώτον έγραφαν οι καλύτερες λογοτεχνικές πένες και δεύτερον μέσα από ένα είδος γραφής, το χρονογράφημα, που δυστυχώς αγνοείται σήμερα, περνούσαν, σαν σε ντοκιμαντέρ, οι καλύτερες και πιο ουσιώδεις εικόνες της επικαιρότητας. Ό, τι ακριβώς γύρευα. Οι μόνιμες στήλες με τα χρονογραφήματα διαβαζόντουσαν πρώτες!

Βασικό κριτήριο επιλογής ήταν η ποιότητα γραφής και κατά πόσο το θέμα μας έφερνε πιο κοντά τους προγόνους μας. Αντιλαμβάνεσθε ότι για να βρούμε τα καλύτερα ξεφυλλίσαμε αμέτρητες σελίδες εφημερίδων αλλά τελικά νομίζω άξιζε τον κόπο.

 

 

Ερ. Διαλέξατε να ασχοληθείτε με πέντε θέματα στο βιβλίο σας, τα δικαστήρια, τη βιοπάλη, το νυφοπάζαρο, τα γαστρονομικά και την ψυχαγωγία των Αθηναίων της εποχής. Πώς έγινε η επιλογή των θεμάτων;

 

Απ. Βιοπάλη, νυφοπάζαρο και γαστρονομικά είναι εκ των ων ουκ άνευ όταν μιλάς για την Παλιά Αθήνα. Αν φτιάχναμε ένα άγαλμα που θα απεικόνιζε την περίοδο αυτή, θα έπρεπε να γράψουμε από κάτω και το περιρρέον σύνθημα της εποχής: Κοιλιά, γυναίκες και λεφτά είναι η καλύτερη δουλειά!

Στα δικαστήρια παίζονται καθημερινά όλες οι παρατυπίες και παρασπονδίες των ανθρωπίνων σχέσεων και μόνο εκεί μπορείς να της καταλάβεις. Αν ήμουν καθηγητής κοινωνιολογίας μια φορά την εβδομάδα θα έφερνα τους σπουδαστές μου εκεί. Ανωτάτη έδρα Κοινωνικών Επιστημών!

Τέλος η ψυχαγωγία και οι επιλογές των κατοίκων αυτής της πόλης δείχνουν το ποιόν του πολιτισμού τους και όχι μόνο.

 

 

Ερ. Πώς αντιμετωπίζει ο σύγχρονος κάτοικος της Αθήνας συνήθειες εκείνης της εποχής;

 

Απ. Δύσκολη ερώτηση. Θα σας απαντήσω αποσπασματικά. Η βρωμιά στους δρόμους έχει βαθιές ρίζες, όταν η κάθε «νοικοκυρά» άνοιγε την πόρτα του σπιτιού της και τα πέταγε έξω, η δε συμβουλή προς τους περιηγητές ήταν να περπατούν στη μέση του δρόμου για να γλυτώσουν τις ακαθαρσίες!

Η ανάγκη να καταφύγει στη ταβερνούλα με την παρέα του και την κεχριμπαρένια στο χέρι έχει κι’ αυτή βαθιές ρίζες όταν το νερό ήταν πιο δυσεύρετο από το κρασί ελλείψει υδροδότησης.

Δύο μικρά παραδείγματα από τα αμέτρητα που θα μπορούσε να απαριθμήσει κανείς.

 

Ερ. Ποιος ήταν ο τρόπος με τον οποίο δουλέψατε πάνω στο νέο σας βιβλίο;

 

Απ. Εκατοντάδες κείμενα και φωτογραφίες και αμέτρητες ώρες αναζήτησης, συσχετισμού και τελικά ανάδειξης του καλύτερου. Ευτυχώς οι σπουδές στο Μόναχο μου έμαθαν μεταξύ άλλων και οργάνωση εργασίας, σύστημα και επιμονή. Τα άλλα έρχονται από μόνα τους…

 

Ερ. Μελετάτε αρκετά χρόνια την ανθρωπογεωγραφία της Αθήνας. Με βάση το παρελθόν πώς κρίνετε το παρόν και το μέλλον της πόλης;

 

Απ. Εδώ απαντάς «Είμαι αισιόδοξος. Η κρίση είναι πάντα ένα ελάχιστο χρονικό κομμάτι στο ρου της Ιστορίας…» και ξεμπέρδεψες χωρίς επικίνδυνες περιπλοκές. Έλα όμως που και η δική σου η ζωή παίζεται μέσα σ’ αυτή τη δίνη και ο εγωισμός σου σού στέλνει καθημερινά πελώρια γιατί;

 

Ερ. Θα μπορούσατε να μας πείτε κάποιο ευτράπελο γεγονός που σας έτυχε κατά τη διάρκεια της έρευνας;

 

Απ. Βρισκόμουν ένα πρωί στη βιβλιοθήκη του Δήμου Αθηναίων όταν συνάντησα δυο σπουδάστριες του Πάντειου Πανεπιστημίου. Ευχάριστη έκπληξη γιατί συνήθως η αίθουσα ήταν δυστυχώς άδεια… Η μεγάλη έκπληξη βεβαίως ήταν ότι χωρίς να το ξέρουν μου διηγήθηκαν την εργασία που τους είχε αναθέσει η καθηγήτριά τους και πόσο τυχερές αισθανόντουσαν ξεφυλλίζοντας το βιβλίο μου. Αφού τις άφησα να λένε, να λένε και απήλαυσα το «λιβάνισμα» τους συστήθηκα και τους χάρισα κάποιες ιδιαίτερες μη δημοσιευμένες πληροφορίες που θα τις βοήθησαν ασφαλώς. Είδατε καμιά φορά οι συμπτώσεις!

 


Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Google

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Ο ιστότοπος χρησιμοποιεί το Akismet για την εξάλειψη των ανεπιθύμητων σχολίων. Μάθετε πως επεξεργάζονται τα δεδομένα των σχολίων σας.

Kατηγορίες

Αρέσει σε %d bloggers: