Δεν έχει περάσει πολύς καιρός από τότε που διάβασα το γλυκό κυδώνι του Αλέξανδρου Κεφαλά και είχα μείνει με αρκετά καλές εντυπώσεις. Με ενδιαφέρον είδα ότι είχε βγάλει λαο μια συλλογή διηγημάτων και αποφάσισα να τη διαβάσω για να δω πως κινείται στη μικρή φόρμα. Αυτό θα μπορούσε να είναι και μια παγίδα καθώς οι περισσότεροι μυθιστοριογράφοι δυσκολεύονται στη μικρή φόρμα, κάτι που όχι μόνο δεν ισχύει στη περίπτωση του Κεφαλά, αλλά τολμώ να πω ότι στα συγκεκριμένα αφηγήματα κατορθώνει να είναι αρκετά μεστός, με μια έμφυτη λυρικότητα και με γλώσσα πλούσια και ρεαλιστική, τολμώντας να αφηγηθεί δέκα ιστορίες  από το σύγχρονο αστικό μας τοπίο. Οι ιστορίες αυτές αφορούν τη καθημερινότητα όπως την αντιμετωπίζουμε στη σύγχρονη Αθήνα της κρίσης και όπου η απώλεια, ο πόνος, η μοναξιά, η υποκρισία και ο έρωτας μπορούν να πάρουν τις διαστάσεις που πραγματικά έχουν και όχι όπως ήταν πριν τη κρίση. Πρόκειται για μια σειρά δέκα ιστοριών που μας βοηθούν να κατανοήσουμε τον εαυτό μας μέσα στο σύγχρονο αστικό τοπίο. 

Advertisements
Αναρτήθηκε από: akamas | Αύγουστος 27, 2017

Συνέντευξη Δημήτρη Μαλέση

Πριν από λίγες ημέρες διάβασα το βιβλίο του Δημήτρη Μαλέση με τίτλο Ήττα Θρίαμβος Καταστροφή, το οποίο κυκλοφορεί από τις εκδόσεις Επίκεντρο. Ο συγγραφέας απαντά σε κάποιες ερωτήσεις μου και τον ευχαριστώ πολύ.

 

  1. Το βιβλίο σας μελετά τη δομή και την οργάνωση του ελληνικού στρατού σε μια περίοδο που το ελληνικό κράτος βρισκόταν σε ένα κρίσιμο μεταίχμιο και ετοιμαζόταν να επεκταθεί εδαφικά. Τι σας ώθησε σε μια ανάλογη μελέτη;

 

Η Ιστορία ως γνωστικό αντικείμενο διδάσκεται στα εννέα από τα 12 συνολικά χρόνια της στοιχειώδους και μέσης εκπαίδευσης. Έχετε αναρωτηθεί τι γνωρίζει η συντριπτική πλειονότητα των αποφοίτων του Λυκείου μετά από εκατοντάδες ώρες διδασκαλίας και τυφλής αποστήθισης της ύλης-για να περιοριστούμε μόνο στους «άριστους», αυτούς που λένε το μάθημα «νεράκι» στο σχολείο. Ελάχιστες γνώσεις και αυτές αποσπασματικές, χωρίς καμία κατανόηση του ιστορικού γίγνεσθαι, υπολείμματα ενός στείρου ψιττακισμού, όπως ακριβώς επιβάλλει το εκπαιδευτικό σύστημα. Κι όμως η Ιστορία θέλγει, αρέσει, «πουλάει», συνήθως όμως μετά τη σχολική εμπειρία. Και τότε τη διαβάζουν, την επικαλούνται, οι πάντες. Συνήθως, όμως, ως συνωμοσιολογία, ως «αποκάλυψη» άγνωστων ντοκουμέντων, που λαμβάνονται αφειδώς από αμφίβολης-ή πιο σωστά, ανύπαρκτης-επιστημονικής εγκυρότητας έντυπα. Η Ιστορία, λοιπόν, έχει αυτό το σπάνιο προνόμιο, εν σχέσει με άλλες επιστήμες: να τη «γνωρίζουν» άπαντες και να κραδαίνουν τα επιχειρήματά τους σε λεκτικούς διαξιφισμούς, επικαλούμενοι «αλήθειες» που οι ίδιοι κατέχουν, όταν «αναδίφησαν» σε «άγνωστα ντοκουμέντα και πτυχές», «αποκαλυπτικά» σκοτεινών κύκλων και προθέσεων. Ή έστω, ως αποθησαύριση γνώσεων, για να τους δοθεί ο επίζηλος τίτλος της «κινητής εγκυκλοπαίδειας».

Τα λέω όλα αυτά για να δείξω ότι ένα βιβλίο Ιστορίας θα πρέπει να αναζητήσει άλλες διεξόδους και να προτείνει-με τον τρόπο του ο κάθε συγγραφέας, αρκεί να είναι επιστημονικά τεκμηριωμένο- έναν τρόπο κατανόησης του ιστορικού παρελθόντος. Να ανατάμνει, όσο μπορεί, τις κοινωνικές και πολιτικές συνιστώσες, να θέσει ερωτήματα και να εντοπίσει εκείνα ακριβώς τα σημεία που παρέχουν επαρκή, έστω και προς συζήτηση, ερμηνευτικά σχήματα. Να κατανοήσει το παρελθόν, έχοντας στραμμένη τη ματιά του στο παρόν και το μέλλον. Και σήμερα, ο κάθε πολίτης, «μεγαλοσχήμων» ή μη, επικαλείται τα «διδάγματα» της Ιστορίας, θέλοντας να αρθρώσει έναν πειστικό λόγο για ζητήματα που άπτονται της κοινωνικής και πολιτικής επικαιρότητας, να οικοδομήσει θέσεις που θα εδράζονται σε στέρεες ιστορικές βάσεις. Αυτά, λοιπόν, που συνέβαιναν πριν έναν μόλις αιώνα, αν κατανοηθούν και ερμηνευθούν επαρκώς, αποτελούν πολύτιμα εργαλεία για να εγκύψουμε στο σήμερα και να χαράξουμε το αύριο χωρίς εν θερμώ υστερικές συμπεριφορές και στείρες αγκυλώσεις. Η Ιστορία, βεβαίως, δεν «επαναλαμβάνεται», όπως το θέλει ο συρμός, οι ιστορικοί όμως κύκλοι αποδεικνύουν την αδυσώπητη επικαιρότητα. Τα ερωτήματα που απασχολούν, συνεπώς, έναν ιστορικό για τα ζητήματα που σχετίζονται με την Ελλάδα, τα Βαλκάνια ή τις Δυνάμεις πριν από έναν αιώνα τίθενται με ανάλογη βαρύτητα και οξύτητα σήμερα.

 

  1. Το 1897 στοίχισε αρκετά στη χώρα μας και στάθηκε αφορμή να αναδιαρθρωθεί ο στρατός. Τι μας οδήγησε στο μαύρο 1897;

 

Αν μελετήσει κανείς τον ημερήσιο τύπο της εποχής ή, ακόμη καλύτερα τα Πρακτικά των Συζητήσεων της βουλής του 1896-1897, θα διαπιστώσει την ανεπίγνωστη εθνικιστική παραζάλη που χαρακτήριζε το σύνολο των διαμορφωτών της κοινής γνώμης. Στο όνομα της Μεγάλης Ιδέας, που οιστρηλατούσε το Πανελλήνιο, διαπράχθηκαν ολέθρια σφάλματα, κυρίως θυσία στο βωμό τής, χωρίς αρχές, ψηφοθηρίας αλλά και των ανορθολογικών εκτιμήσεων της πολιτειακής, πολιτικής και στρατιωτικής ηγεσίας. Και ενώ όλοι συνηγόρησαν με ενθουσιασμό στη δυναμική ρήξη με την Οθωμανική Αυτοκρατορία, οι πρώτες ήττες στο στρατιωτικό μέτωπο αποκάλυψαν τις δονκιχωτικού χαρακτήρα εκτιμήσεις. Αλλά, όπως ξέρουμε, η «ήττα είναι ορφανή», αντιθέτως «η νίκη έχει πολλούς πατεράδες». Ποιος έφταιγε για το άγος του ’97; Όλοι έδειχναν τον «άλλο»! Ουδεμία προσπάθεια ανάληψης ευθυνών και αυτοκριτικής από τους ποικίλους ηγήτορες. Η έλλειψη σχεδιασμού, εκτίμησης των διεθνών συσχετισμών, της οικτρής οικονομικής και, συνεπώς, στρατιωτικής πραγματικότητας που χαρακτήριζε το ελληνικό κράτος, της ορθολογικής εκτίμησης όλων των δεδομένων, οδήγησαν σε μια πολεμόχαρη οπερέτα και μια ταπεινωτική ήττα ακριβώς πριν από 120 χρόνια. Εξάλλου, δεν είχαν περάσει πολλά χρόνια από τότε που ο Χ. Τρικούπης είχε πει το τολμηρό, για την εποχή, ότι ο ελληνικός στρατός ήταν ακόμη «αγέλη», αδύναμος να εκπληρώσει οποιαδήποτε αλυτρωτική πολιτική.

 

  1. Ποιες αλλαγές έφερε το 1897 στη πολιτική και στη στρατιωτική ζωή της χώρας;

 

Το 1897, αν συνδυαστεί με την πτώχευση του 1893, μας δίνει μια επαίσχυντη «τριλογία», με την οποία σφραγίζεται το τέλος του 19ου αιώνα, καθώς το 1898 επιβλήθηκε ο Δ.Ο.Ε., δηλαδή ο ασφυκτικός έλεγχος από έξι ευρωπαϊκές δυνάμεις στα οικονομικά πράγματα της χώρας-τι ειρωνεία για όποιον σήμερα μελετά την ιστορική αυτή περίοδο! Έτσι αναλαμβανόταν η εξόφληση των πιστωτών και καταβαλλόταν η πολεμική αποζημίωση στην Οθωμανική Αυτοκρατορία για να επανακτηθεί η Θεσσαλία. Βέβαια, και αυτό είναι σημαντικό κατά τη γνώμη μου, το σημείο ναδίρ στην εσωτερική ζωή της χώρας και ο φαύλος κύκλος των εθνικών κρίσεων, αποτέλεσαν αφορμή για περίσκεψη, έστω και μέσα σε συνθήκες εθνικής αυτομεμψίας και εσωστρέφειας. Δε θα πρέπει να αγνοηθεί, επίσης, το γεγονός ότι, παρά τους εθνικά ταπεινωτικούς όρους που επέβαλε ο Δ.Ο.Ε., τα δημόσια οικονομικά άρχισαν σταδιακά να βελτιώνονται και η πιστοληπτική ικανότητα της χώρας να ανακάμπτει. Ως θετική εξέλιξη μπορεί να ιδωθεί επίσης, παρά τη στρατιωτική ήττα στη Θεσσαλία, η παραχώρηση της αυτονομίας στην Κρήτη το 1898, προμήνυμα της ένωσης που ακολούθησε μετά από 15 χρόνια. Καθοριστικής σημασίας πάντως γεγονός, με μακροπρόθεσμες αρνητικές συνέπειες υπήρξε η θέσπιση της Γενικής Διοίκησης το 1900 και η υπαγωγή του στρατεύματος στον φιλόδοξο διάδοχο Κωνσταντίνο. Η πρόθεση ήταν να απεμπλακεί ο στρατός από την κομματική διαμάχη, πλην όμως ενεπλάκη στους σχεδιασμούς του κύκλου του Παλατιού, ως βασιλικός περισσότερο στρατός, με τον Κωνσταντίνο και τους πρίγκιπες να δημιουργούν μια κλειστή ομάδα ευνοούμενων αξιωματικών και να εμπεδώνεται σταδιακά ένα πνεύμα αναξιοκρατίας. Αυτή η πρακτική προκαλούσε δυσφορία και αντιδράσεις στην πλειονότητα των αξιωματικών, γεγονός που συνιστά από μόνο του μια από τις γενεσιουργές αιτίες του μετέπειτα διχασμού.

Γενικότερα πάντως,  το πάθημα το ’97 υπέδειξε στις ηγεσίες ότι η άσκηση αλυτρωτικής πολιτικής δε θα μπορούσε να στηρίζεται σε εν θερμώ αποφάσεις και τα εθνικά θέματα να γίνονται βορά μικροπολιτικών και προεκλογικών εξαγγελιών, όπως επανειλημμένα είχε συμβεί τον 19ο αιώνα.

 

  1. Μέσα σε μια δεκαετία φτιάχτηκε αξιόμαχος στρατός, ο οποίος θριάμβευσε στους Βαλκανικούς πολέμους. Τι μεσολάβησε;

 

Το ζήτημα της καλής οργάνωσης του στρατού που οδήγησε στους νικηφόρους Βαλκανικούς πολέμους κατέστη ένα από τα πλέον επίμαχα ζητήματα, που συνδυάστηκε με τις σκοπιμότητες και τις αντιμαχίες του εθνικού διχασμού. Για τη μια παράταξη, το έργο της στρατιωτικής οργάνωσης ήταν αποκλειστικά φροντίδα των κυβερνήσεων του Γεωργίου Θεοτόκη, ενώ για την αντίθετη πλευρά-αν και με λιγότερη απολυτότητα-υπογραμμίζεται ο ανορθωτικός ρόλος του Ε. Βενιζέλου μετά το 1910. Κατά τη γνώμη μου η αλήθεια βρίσκεται στη σύζευξη αυτών των δύο απόψεων, καθώς δεν μπορεί να αγνοηθεί το πράγματι ουσιαστικό έργο του Κερκυραίου πολιτικού και, βέβαια, μόνο η παραταξιακή προκατάληψη θα αγνοούσε την τιτάνια και βάσει μακροπρόθεσμου σχεδιασμού προσπάθεια του ηγέτη των Φιλελευθέρων. Μεσολάβησε, βέβαια, και το κίνημα στο Γουδί, το οποίο ανέτρεψε ισορροπίες στην ηγεσία του στρατεύματος και μερίμνησε για τον καλύτερο εξοπλισμό, έναν τομέα με πολλά τρωτά και αδυναμίες μέχρι τότε. Ο ‘’Στρατιωτικός Σύνδεσμος’’, ωστόσο, λειτούργησε καταλυτικά κυρίως γιατί μεσολάβησε ώστε να εισέλθει δυναμικά στην ελλαδική πολιτική κονίστρα ο Βενιζέλος. Σε όλα αυτά να προστεθεί και η αρωγή των στρατιωτικών αποστολών Γαλλίας και Αγγλίας, οι οποίες ανέλαβαν το 1911 την αρτιότερη οργάνωση του στρατού και του ναυτικού αντίστοιχα.

Το σίγουρο είναι ότι το στράτευμα του 1912 δεν είχε καμία σχέση με ό,τι πολέμησε το 1897.

 

 

 

 

 

  1. Τι ρόλο έπαιξε ο στρατός στον Εθνικό Διχασμό που ακολούθησε;

 

Ο ρόλος του σώματος των αξιωματικών στον διχασμό της δεκαετίας του 1910 υπήρξε καταλυτικός και πολλαπλώς καθοριστικός. Κι αυτό, διότι επρόκειτο για μια δεκαετία αλλεπάλληλων στρατιωτικών κινητοποιήσεων και πολεμικών συρράξεων, κατά την οποία το ένοπλο τμήμα του έθνους είχε βαρύνοντα ρόλο. Η εκτίμηση του κάθε στρατιωτικού για την ενδεδειγμένη πολιτική, τα πράγματι βασανιστικά ερωτήματα των περισσότερων βαθμοφόρων για την -παραταξιακή ουσιαστικά- επιλογή που έπρεπε να κάνει αλλά και το δίλημμα για το ποια ήταν η εθνικώς συμφέρουσα εξωτερική πολιτική, είναι ζητήματα που μόνο μέσα στη δίνη ενός σκληρού εμφυλίου μπορούν να κατανοηθούν και να επισημανθεί η σπουδαιότητά τους. Η εξασφάλιση της στρατιωτικής ισχύος ήταν πρόκριμα άμεσης προτεραιότητας για τις δύο παρατάξεις, διότι παρείχε σε μεγάλο βαθμό το ασφαλέστερο μέσο για να επιβληθεί. Από τη στιγμή που το σώμα των αξιωματικών ενεπλάκη στην κλιμακούμενη παραταξιακή διαμάχη, ακολούθησε ένας ανοδικός σπειροειδής φανατισμός, που προκάλεσε βαθιές ρηγματώσεις, ανατροπές στην ιεραρχία, επικράτηση της αυθαιρεσίας, άσκηση σε πολλές περιπτώσεις τυφλής βίας και υπονόμευση της απαραίτητης εθνικής ενότητας, σε περίοδο μάλιστα που το μέτωπο των εθνικών διεκδικήσεων δεν είχε κλείσει. Η πόλωση που δημιουργήθηκε στο σώμα των αξιωματικών θα έχει πολλαπλές αρνητικές συνέπειες και τα επόμενα χρόνια.

 

  1. Ποιος ήταν ο ρόλος του στρατού στη πολιτική κατάσταση της χώρας όλα αυτά τα χρόνια;

 

Ο ρόλος του στρατού στο νεοελληνικό κράτος ήδη από τη σύστασή του, όταν χρησιμοποιήθηκε ως ασφαλές μέσο για την κατίσχυση της κεντρικής οθωνικής εξουσίας εις βάρος του φυγόκεντρου τοπικισμού, υπήρξε πολύ σημαντικός. Οι ανακατατάξεις στη Βαλκανική στα τέλη του 19ου αιώνα και οι ανταγωνισμοί των Δυνάμεων στη Ν. Α. Ευρώπη κατά τις αρχές του 20ου σε συνδυασμό με το αδιάπτωτο ενδιαφέρον των ελληνικών ηγεσιών για την άσκηση αλυτρωτικής πολιτικής, διατήρησε διαχρονικά το ζήτημα της οργάνωσης του στρατού στην κορυφή της πολιτικής επικαιρότητας, συνεπώς και των εκάστοτε κομματικών αντεγκλήσεων. Αυτή η αναμφισβήτητη διαπίστωση παρέχει από μόνη της δείγμα της σημασίας που είχε ο στρατός και ως εκ τούτου καθίσταται ευεξήγητος ο ρόλος του σε μια περίοδο πολεμικών συρράξεων και μεταβολών των συνόρων. Επιπλέον, την 25ετία 1897-1922 θα εγκαινιαστεί κατά τρόπο εμφατικό και θα εμπεδωθεί η αντίληψη του «δικαιώματος» από ορισμένους αξιωματικούς να επεμβαίνουν για να δώσουν «λύσεις» σε πολιτικά και εθνικά αδιέξοδο. Οι αξιωματικοί χειραφετούνται από τους πολιτικούς προστάτες και επιφυλάσσουν για τον εαυτό τους, όταν το επιτρέπουν οι συγκυρίες, το ρόλο του «σωτήρα». Από την πλευρά τους οι πολιτικές ηγεσίες δε φαίνονται να ενοχλούνται από τέτοιες πρακτικές, αν η οπλική ενίσχυση εξυπηρετούσε τα κομματικά τους συμφέροντα. Συνεπώς, τόσο στα εξωτερικά όσο και στα εσωτερικά ζητήματα ο στρατός κατείχε κομβικό ρόλο.

 

Αναρτήθηκε από: akamas | Αύγουστος 26, 2017

Σλαβόι Ζίζεκ Η νέα πάλη των τάξεων Εκδόσεις Πατάκη

Αποτέλεσμα εικόνας για Η νέα πάλη των τάξεωνΈνα αρκετά ενδιαφέρον θέμα τολμά να προσεγγίσει στη νέα του μελέτη ο Ζίζεκ, τα προβλήματα που αντιμετωπίζει η Ευρώπη και ο σύγχρονος δυτικός κόσμος από τη μαζική μετανάστευση μουσουλμάνων και την ισλαμική τρομοκρατία. Θεωρεί ότι τα φαινόμενα αυτά είναι το αποτέλεσμα μιας νέας πάλης των τάξεων και στην επιμονή τής δύσης  να επιβάλλει δια της βίας τις αξίες της σε περιοχές που απέχουν από αυτές. Η προσπάθεια να επιβληθούν αξίες ξένες προς αυτούς τους ανθρώπους οδηγούν σε συγκρούσεις με ανυπολόγιστα αποτελέσματα. Πρόκειται για μια ενδιαφέρουσα μελέτη που τολμά να προσεγγίσει ένα καυτό θέμα της εποχής μας.

Αποτέλεσμα εικόνας για Θανάσης Διαμαντόπουλος Η δεκαετία του 1920Το δεύτερο τεύχος της σειράς που αφορά τους διχασμούς και τις διαιρέσεις που συνέβησαν στη χώρα μας κατά την διάρκεια του εικοστού αιώνα σε επιμέλεια του καθηγητή Θανάση Διαμαντόπουλου μας προσφέρουν οι εκδόσεις Επίκεντρο. Στο τεύχος αυτό έχουμε την ευκαιρία να δούμε τη δεκαετία του 1920, μια δεκαετία κατά την οποία συνεχίστηκε με τραγικές πλέον διαστάσεις ο διχασμός ανάμεσα σε βασιλικούς και βενιζελικούς με τραγικές πλέον διαστάσεις καθώς είχαμε τη μικρασιατική καταστροφή και ως  αποτέλεσμα της καταστροφής αυτής την εκτέλεση των έξι. Πρόσφυγες κατέκλυσαν την Ελλάδα, έγινε η ανταλλαγή πληθυσμών, ενώ είχαμε και αρκετά στρατιωτικά κινήματα, τα κυριότερα των οποίων ήταν του Πάγκαλου και του Γόνατά. Αυτά τα γεγονότα μας τα παρουσιάζει ο καθηγητής Διαμαντόπουλος αρκετά εκλαϊκευμέναμε σκοπό μια  πρώτη προσέγγιση που θα μας ωθήσει σε περισσότερη μελέτη.

Αναρτήθηκε από: akamas | Αύγουστος 20, 2017

Ford Madox Ford Ο καλός στρατιώτης Εκδόσεις Gutenberg

Ο ΚΑΛΟΣ ΣΤΡΑΤΙΩΤΗΣ // ΜΙΑ ΙΣΤΟΡΙΑ ΠΑΘΟΥΣ Μια από τις σημαντικότερες μορφές των αγγλικών γραμμάτων είναι ο Ford, έχει ασχοληθεί με πολλά είδη του λόγου. Στο συγκεκριμένο βιβλίο μας δείχνει πως μπορεί ένας σημαντικός συγγραφέας να ασχοληθεί με ένα απλό θέμα και να αναδείξει με τέτοιο τρόπο ώστε να βγει ένα σημαντικό βιβλίο.Δυο ζευγάρια πλούσιων, δυο Αμερικανοί και δυο Εγγλέζοι, μοιράζουν τον χρόνο τους σε διάφορα ευρωπαϊκά θέρετρα απολαμβάνοντας τα πλούτη τους. Στη φαινομενικά ήρεμη ιστορία υπάρχουν πολλές διακυμάνσεις και ο συγγραφέας κατευθύνει αριστοτεχνικά τον αναγνώστη του στις περιπέτειες των ηρώων του. Οι περιπέτειες αυτές στρέφονται γύρω από τον έρωτα και εκείνο που κάνει το βιβλίο να ξεχωρίζει είναι ότι εμβαθύνει στους χαρακτήρες δίνοντάς μας αρκετά ανάγλυφα και γλαφυρά τα συναισθήματά τους.Πρόκειται για ένα από τα σημαντικότερα μυθιστορήματα της παγκόσμιας γραμματείας του εικοστού αιώνα.

Αναρτήθηκε από: akamas | Αύγουστος 18, 2017

Χωρικές αφηγήσεις της μνήμης Εκδόσεις Επίκεντρο

Ένα καλαίσθητο τόμο με σύντομες εισηγήσεις για τη σύνδεση της μνήμης με την πόλη μας προσφέρουν οι εκδόσεις Επίκεντρο. Ο σύγχρονος αστικός και αρχιτεκτονικός χώρος συνδέεται με τη μνήμη, την αυτοαναφορικότητα, τη συλλογική μνήμη και το μνημείο και μας δείχνει τον τρόπο με τον  οποίο μια αστική αφήγηση μπορεί να αποτυπωθεί στη λογοτεχνία, την ιστορία, τη συλλογική μνήμη. Μέσα από μια σειρά προσεγγίσεων μπορούμε να προσδιορίσουμε  κριτικά τον τρόπο με τον οποίο λειτουργεί ο σύγχρονος αστικός τρόπος και η αρχιτεκτονική προσέγγιση στον σύγχρονο άνθρωπο. Ο χώρος προσεγγίζει την ατομική και τη συλλογική μνήμη και αντικατοπτρίζεται  στη σύγχρονη κοινωνία σε πολλαπλά χωροχρονικά επίπεδα. Το βιβλίο αυτό έχει ως βάση μια σειρά εισηγήσεων από μια διημερίδα που πραγματοποιήθηκε στο ΑΠΘ το 2016 με κύριο θέμα τη σχέση του ανθρώπου με τον χώρο μέσα στον οποίο ζει και κινείται.

Αναρτήθηκε από: akamas | Αύγουστος 16, 2017

Τζιν Απντάικ Ο τρομοκράτης Εκδόσεις Καστανιώτη

Ο ΤΡΟΜΟΚΡΑΤΗΣΈνα σημαντικό πολιτικό βιβλίο είναι ο τρομοκράτης του Τζον Απντάικ. Στο επίκεντρό του βρίσκεται ο Άχμαντ, ένας έφηβος του Νιου Τζέρσευ, γεννημένος από Αιγύπτιο πατέρα και Ιρλανδή μητέρα, οι οποίοι είναι χωρισμένοι. Έτσι, τον βλέπουμε σε μικρή ηλικία να στρέφεται στον Ισλαμισμό, θέλοντας με τον τρόπο αυτό να προσεγγίσει τον πατέρα του, ο οποίος εξαφανίστηκε όταν ήταν σε νηπιακή ηλικία. Μέσα στη θρησκεία του συναντά τον φανατισμόκαι αναζητά τις υποσχέσεις του προφήτη για την αιώνια ζωή. Μοναδική ελπίδα αποτροπής αυτού του φανατισμού είναι ο σύμβουλος επαγγελματικού προσανατολισμού του σχολείου του, ο οποίος προσπαθεί να τον στρέψει σε άλλα μονοπάτια. Μέσα στο βιβλίο έχουμε την ευκαιρία να δούμε την πολυπολιτισμική κοινωνία της Αμερικής και πως αυτή λειτουργεί και τον φανατισμό της μωαμεθανικής θρησκείας και που οδηγεί τον άνθρωπο. Πρόκειται για ένα βιβλίο από το οποίο μπορούμε να βγάλουμε πολλά και χρήσιμα συμπεράσματα

Αναρτήθηκε από: akamas | Αύγουστος 13, 2017

Αντάν Οζέρ Ο θείος Καρνίκ Εκδόσεις Τσουκάτου

Ο ΘΕΙΟΣ ΚΑΡΝΙΚ Χαίρομαι όταν πέφτει στα χέρια μου ένας συγγραφέας που δεν γνώριζα και νιώθω ότι μπορεί να μου προσφέρει κάτι. Αυτό συνέβη και με ίον Αντάν Οζέρ, έναν Αρμένη της πόλης. Το βιβλίο αυτό περιέχει μια σειρά διηγημάτων μέσα στα οποία ο συγγραφέας αποτυπώνει άψογα τη ζωή μικροαστών κατοίκων της Κωνσταντινούπολης, βγάζοντας ιστορίες απλές από τη καθημερινότητά τους και αποτυπώνοντας με τον καλύτερο δυνατό τρόπο τους χαρακτήρες του. Τα διηγήματα αυτά είναι ένα πολύχρωμο αποτύπωμα της αρμένικης κοινότητας της Πόλης, μιας κοινότητας στενά συνδεδεμένης με την ελληνική στα προβλήματα που αντιμετώπισαν από τους Τούρκους. Είναι αρκετά καολοδουλεμένα φιηγήματα που μπορούν να περάσουν άψογα ένα κλίμα στον αναγνώστη.

Σχετικά με τον Μπωντλαίρ Μια επιστολή προες τον συγγραφέα και κριτικό Ζακ Ριβιέρ αποτελεί αυτό το κείμενο, μια επιστολή απόλυτη γραμμένη με το ύφος του Προυστ, ενός βαθύ γνώστη της γαλλικής ποίησης της εποχής, όπου με τη γνωστή ανατρεπτική του ειρωνία ο συγγραφέας μας παρουσιάζει το μεγαλείο του έργου του Μπωντλαίρ ως ένα αναπόσπαστο κομμάτι αυτής της μακράς παράδοσης.

Αναρτήθηκε από: akamas | Αύγουστος 9, 2017

Νόαμ Τσόμσκυ Ποιός κυβερνά τον κόσμο Εκδόσεις Πατάκη

Ποιος κυβερνά τον κόσμο;Ο Νόαμ Τσόμσκυ είναι σίγουρα ένας από τους σημαντικότερους σύγχρονους διανοητές, ένας από τους ανθρώπους που τολμά να πει την άποψή τυ χωρίς φόβο και να έρθει αντιμέτωπος με συμφέροντα αυστηρά δομημένα μέσα στην ίδια του τη χώρα. Στο βιβλίο αυτό μας προσφέρει μια σημαντική ανάλυηση για το ρόλο που παίζουν οι ΗΠΑ στη διακυβέρνηση του κόσμου ιδίως μετά τον δεύτερο παγκόσμιο πόλεμο και παρά το γεγονός ότι τόσο στην Ευρώπη όσο και στην Ασία υπάρχουν κράτη που έχουν αναπτυχθεί και μπορούν να παίξουν το ρόλο μιας έστω περιφερειακής δύναμης. Ταυτόχρονα εξετάζει τα κέντρα εξουσίας που υπάρχουν στη χώρα του και το ρόλο που αυτή έπαιξε σε διάφορες περιφερειακές συγκρούσεις όλα αυτά τα χρόνια. Αποτελεί μια ενδιαφέρουσα μελέτη στην οποία θα πρέπει να δοθεί η δέουσα προσοχή αν θέλουμε να κατανοήσουμε τον τρόπο με τον οποίο κυβερνάται ο κόσμος μας.

« Newer Posts - Older Posts »

Kατηγορίες