Αναρτήθηκε από: akamas | Απρίλιος 9, 2018

Julian Barns Η μοναδική ιστορία Εκδόσεις Μεταίχμιο

1_1188Για  μια ακόμη φορά ο Τζούλιαν Μπαρνς διακρίνεται εξαιρετικός μάστορας της γραφής, σε ένα θέμα που θεωρητικά δεν είναι και εύκολο. Όλοι έχουμε μια μοναδική ιστορία για να διηγηθούμε και εδώ ο συγγραφέας μας παρουσιάζει τη δική του μοναδική ιστορία. Μας μεταφέρει στα περίχωρα του Λονδίνου στις αρχές της δεκαετίας του 60 και μας περιγράφει τον έρωτα ενός 19χρονου με μια γυναίκα σχεδόν τριάντα χρόνια μεγαλύτερή του. Ο πρώτος έρωτας συνήθως μας σημαδεύει ανεξίτηλα, όμως τις επιπτώσεις αυτού του πρώτου του έρωτα ο Πολ δεν είναι ακόμη σε θέση να διαπιστώσει. Το μόνο σίγουρο είναι ότι οι συνέπειές του θα τον συνοδεύουν για ολόκληρη τη ζωή του, αφού πρώτα έχουν αναταράξει τους συντηρητικούς κύκλους του Λονδίνου εκείνης της εποχής. Ο συγγραφέας στήνει αρκετά δεξιοτεχνικά τους χαρακτήρες του, δίνοντάς μας αναλυτικά, χωρίς να κουράζει, τα στοιχεία της ψυχολογίας τους και το κοινωνικό πλαίσιο μέσα στο οποίο κινούνται. Ένα ακόμη αριστούργημα του Μπαρνς.

Advertisements

Ich bebe. Όταν οι αμαξάδες μαστιγώνουν τ άλογαΜια σειρά από 60 πεζές ιστορίες με έντονα ποιητικό χρώμα αποτελούν το συγκεκριμένο βιβλίο του Θανάση Τριαρίδη. Κοινός παρανομαστής των ιστοριών αυτών, φαινομενικά ασύνδετων μεταξά ρους, είναι ο τρόμος μπροστά στη ζωή και τον άνθρωπο, ιστορίες που δίνονται με έναν έντονα σαρκαστικό τρόπο, σε μια προσπάθεια του συγγραφέα να εξορκίσει και να αντιμετωπίσει το κακό. Αυτός ο σαρκασμός, δείγμα υψηλής ευφυίας, κάνει πιο εύκολα αντιμετωπίσιμο τον φόβο και δίνει μια Καβαφική απόχρωση στο έργο. Ιστορίες φαινομενικά αθώες, με ένα έντονο υπόστρωμα υψηλής διανόησης, μπορεί να ξεγελούν σε πρώτο επίπεδο τον ανυποψίαστο αναγνώστη, αλλά κατορθώνουν να τον κάνουν να σκεφτεί και να αναλογιστεί πάνω στις σκέψεις του συγγραφέα. Είναι η πρώτη μου επαφή με τον συγκεκριμένο συγγραφέα και ξέρω ότι δεν θα αργήσω να προσςγγίσω και πάλι το έργο του.

Εξώφυλλο - Η ΙΣΤΟΡΙΑ ΤΗΣ ΘΕΡΑΠΑΙΝΙΔΑΣΣε ένα φανταστικό κόσμο μας παραπέμπει με το βιβλίο της αυτό η Άτγποθντ, σε ένα κόσμο όπου οι γυναίκες έχουν χάσει όλα τους τα  δικαιώματα και ο μόνος τους προορισμός είναι να γίνουν μηχανές αναπαραγωγής. Βάζοντας ως αφηγήτρια μια θεραπαινίδα, μια γυναίκα προορισμένη να γεννήσει το παιδί ενός αξιωματούχου του  καθεστώτος, η συγγραφέας μας  αναφέρει ότι ο πληθυσμός άρχισε να μειώνεται, με αποτέλεσμα να εμφανιστεί μια ομάδα ανθρώπων, η οποία αποφάσισε να στήσει ένα θεοκρατικό καθεστώς  το οποίο απαγορεύει στις γυναίκες να έχουν και το παραμικρό δικαίωμα. Ταυτόχρονα κυνηγάει και τους άντρες που δεν είναι υπάκουοι στα κελεύσματά της. όμως, βασικός στόχος είναι οι γυναίκες, οι οποίες είναι είτε θεραπαινίδες, είτε υπηρέτριες.  Μέσα από τη ζωή της ηρωίδας η συγγραφέας μας μεταφέρει τον σκληρό τρόπο με τον οποίο αναγκάζονται να ζουν οι θεραπαινίδες, που αν δεν πετύχουν τον σκοπό τους οδηγούνται στον θάνατο.

Αναρτήθηκε από: akamas | Απρίλιος 5, 2018

Συνέντευξη Γιάννη Πριόβολου

Πριν λίγες ημέρες διάβασα το βιβλίο του Γιάννη Πριόβολου για τα τάγμαρα ασφαλείας, ένα θέμα που δεν έχει ερευνηθεί όσο θα έπρεπε και  ο συγγραφέας έρχεται να καλύψει ένα κενό με το βιβλίο του. Σήμερα  ο συγγραφέας με τιμά απατώντας σε κάποια ερωτήματά μου.

 

  1. Πώς προέκυψε η ενασχόλησή σας με τα Τάγματα Ασφαλείας, ένα θέμα που δεν έχει συζητηθεί ιδιαίτερα τα μεταπολεμικά χρόνια;

Απάντηση:

Κατ’ αρχήν πριν την ενασχόλησή μου με τα Τάγματα Ασφαλείας είχαν προηγηθεί κάποια άλλα συγγραφικά μου έργα που αφορούν την ίδια περίπου ιστορική περίοδο (Κατοχή 1941-1944 αλλά και όλη την περίοδο της δεκαετίας του 1940). Αναφέρομαι στα βιβλία μου: 1ον Μια αλυσίδα μνήμες κλπ. 1940-1949 (αφορά τη Β. Πελοπόννησο και ιδιαίτερα την Αχαΐα), εκδόσεις Αλφειός,  2ον Μόνιμοι αξιωματικοί στον ΕΛΑΣ (Νότια και Κεντρική Ελλάδα), εκδόσεις Αλφειος, και 3ον Αντιπαραθέσεις και διαμάχες στην κατεχόμενη Μακεδονία 1941-1944 (μόνιμοι αξιωματικοί στον ΕΛΑΣ Μακεδονίας), εκδόσεις Επίκεντρο.

Μετά την ολοκλήρωση των παραπάνω έργων μου και ιδιαίτερα εκείνου που αφορούσε τους μόνιμους αξιωματικούς στον ΕΛΑΣ, στο οποίο φαίνονται οι συνθήκες, κι όχι μόνο, μέσα από τις οποίες βρέθηκαν αυτοί στις τάξεις του «Λαϊκού Απελευθερωτικού Στρατού», προέκυψε η ανάγκη να ασχοληθώ και με εκείνους τους αξιωματικούς που βρέθηκαν στην αντίπερα από αυτούς όχθη, στα Τάγματα Ασφαλείας, για να αντιληφθώ και να ξεκαθαρίσω –εγώ ο ίδιος περισσότερο– τις συνθήκες, τα αίτια, τα κίνητρα, την ιδεολογία κλπ. που τους οδήγησαν να καταταγούν σε αυτά. Φυσικά, πρόκληση για μένα να ασχοληθώ με το αναφερόμενο θέμα ήταν και η έντονη «σκοτεινιά» του· η επιμελώς δηλαδή κρυμμένη από κάποιους, που ασφαλώς είχαν ή και έχουν ακόμη τους λόγους τους, περίοδος αυτή της σύγχρονης ελληνικής ιστορίας. Αναφέρομαι βασικά στην περίοδο της τρίτης κατοχικής κυβέρνησης με πρωθυπουργό και υπουργό Εθνικής Αμύνης τον Ιωάννη Ράλλη (1943-1944).

 

  1. Ποιος ήταν ο σκοπός της ίδρυσης των Ταγμάτων Ασφαλείας;

Ο σκοπός της ίδρυσης των στρατιωτικών αυτών μονάδων (Τάγματα Ασφαλείας) ήταν πρωτίστως πολιτικός και δευτερευόντως στρατιωτικός. Συγκεκριμένα, απόρρεε από την επιθυμία την παλαιών πολιτικών, κυρίως του Ιωάννη Ράλλη και των βενιζελικών απόστρατων στρατηγών Θεόδωρου Πάγκαλου και Στυλιανού Γονατά, οι οποίοι ήθελαν με κάθε τρόπο να εμποδίσουν την πολιτική και στρατιωτική επικράτηση της αριστερής πλευράς του Εθνικού Απελευθερωτικού Μετώπου (ΕΑΜ) και να ξαναβγούν αυτοί στο προσκήνιο, ει δυνατόν κυρίαρχοι πολιτικά και στρατιωτικά, αμέσως μετά την απελευθέρωση.

 

  1. Πώς στελεχώθηκαν τα Τάγματα Ασφαλείας;

Τα Τάγματα Ασφαλείας τα οποία άρχισαν να συγκροτούνται, στην Αθήνα, περί τα μέσα Μαΐου του 1943, στελεχώθηκαν καταρχήν από εθελοντές αξιωματικούς και οπλίτες αλλά και από άλλους οι οποίοι κλήθηκαν με ατομικές προσκλήσεις. Η επιλογή και των αξιωματικών και των οπλιτών γινόταν από αυτούς που ήταν αποδεδειγμένα αντικομμουνιστές ή ανήκαν σε εθνικιστικές οργανώσεις (μη αντιστασιακές κυρίως) οι οποίες ήταν, ένεκα έντονων πολιτικών αντιπαλοτήτων, προστριβών και συγκρούσεων, άκρως εχθρικές με την εαμική-κομμουνιστική Αντίσταση. Φυσικά προτιμούνταν, πέραν όλων των άλλων, όσοι ήταν ευμενώς διακείμενοι στα στρατεύματα κατοχής.

 

  1. Τι ώθησε τους αξιωματικούς να συμμετέχουν σε αυτά;

Πριν αναφερθούμε σ’ αυτό, είναι αναγκαίο να επισημάνουμε ότι από τις αρχές του 1943 η κομμουνιστική πλευρά που καθοδηγούσε την οργάνωση του Εθνικού Απελευθερωτικού Μετώπου και τον αντάρτικο στρατό της –τον ΕΛΑΣ– παράλληλα με το αναμφισβήτητο εθνικό-αντιστασιακο έργο της επιδείκνυε τάσεις πολιτικού και στρατιωτικού ηγεμονισμού – θα λέγαμε και αυταρχισμού σε κάποιες περιπτώσεις. Εξ’ αυτού, η συντηρητική και εθνικιστική παιδεία ορισμένων αξιωματικών, που εκείνη την εποχή είχε αρχίσει να εκδηλώνεται, πολιτικά, με ακραίο αντικομουνιστικό πάθος, είναι ένας από τους παράγοντες που ώθησε αρκετούς από αυτούς να καταταγούν στα Τάγματα σαν αντίπαλο δέος, εκθέτοντας όμως έτσι, ανεπανόρθωτα, την εθνική τους συνείδηση αφού γνώριζαν ότι με αυτό τον τρόπο θα συνεργάζονταν εκ των πραγμάτων με τον κατακτητή που εκείνος τα τροφοδοτούσε και τα όπλιζε για δικό του πρωτίστως όφελος. Ένας άλλος παράγοντας ήταν το δέλεαρ της επαγγελματικής αποκατάστασης όσων είχαν τεθεί σε απόταξη ή αποστρατεία για πολιτικούς λόγους ακόμη και πριν από το 1930, κυρίως όμως των φιλοβενιζελικών απότακτων-απόστρατων που είχαν συμμετάσχει στο στασιαστικό κίνημα του 1935 (1η Μαρτίου), δεδομένου ότι όλοι αυτοί, σύμφωνα με σχετικό νόμο του κατοχικού πρωθυπουργού Ιωάννη Ράλλη (φθινόπωρο του 1943), μπορούσαν να αποκατασταθούν αν κατατάσσονταν στα αντικομμουνιστικά αυτά τμήματα. Ο φανατικός αντικομουνισμός λοιπόν και η ιδιοτέλεια (για αρκετούς), ήταν οι βασικότεροι παράγοντες που ώθησαν στα Τάγματα τους αξιωματικούς, είτε ομιλούμε γι’ αυτούς που κατατάχτηκαν οικειοθελώς είτε με ατομικές προσκλήσεις.

 

  1. Ποια ήταν η σχέση τους με άλλες εθνικιστικές οργανώσεις;

Η σχέση των Ταγμάτων με τις περισσότερες από τις διάφορες εθνικιστικές οργανώσεις δεν ήταν, κατά βάση, εχθρικές. Μάλιστα με κάποιες ακραίες εξ αυτών, εκείνες που ευαγγελίζονταν τον εθνικοσοσιαλισμό, η σχέση τους κινούνταν στο πνεύμα της απόλυτης συνεργασίας και φιλίας. Επίσης στο πνεύμα της συνεργασίας και φιλίας ήταν και η σχέση τους με κάποιες υποτιθέμενες αντιστασιακές-εθνικιστικές οργανώσεις ή παρακλάδια αυτών, όπως ήταν από ένα χρονικό σημείο κι έπειτα ο ΕΔΕΣ Αθηνών, η φιλοβασιλική οργάνωση «Χ» του Παγκρατίου Αθηνών (γνωστή ως «ομάδα Παπαγεωργίου»), οι εθνικιστικές-τρομοκρατικές ομάδες Πανωλιάσκων στο Μεταξουργείο, τα υπολείμματα –μετά τον Ιανουάριο του 1944– της διαλυμένης πρώην Πανελλήνιας Αντιστασιακής Οργάνωσις (ΠΑΟ) στη Μακεδονία κλπ.

 

  1. Τα Τάγματα Ασφαλείας διακρίνονταν σε ιδιωτικά και κρατικά, ποιες οι διαφορές τους;

«Κρατικά» ήταν τα Τάγματα Ασφαλείας που δημιουργήθηκαν με νόμους της τρίτης κατοχικής κυβέρνησης (πρωθυπουργός και υπουργούς Εθνικής Αμύνης: Ιωάννης Ράλλης) στη Νότια Ελλάδα βασικά, πάντα με την έγκριση των κατακτητών. «Ιδιωτικά» ήταν εκείνα που συγκροτούνταν με την πρωτοβουλία κάποιων ατόμων άκρως εθνικιστών-αντικομμουνιστών και συνάμα συνεργατών των κατοχικών αρχών. Τα «κρατικά» διοικούνταν και πλαισιώνονταν οπωσδήποτε από μόνιμους αξιωματικούς που τοποθετούνταν σε αυτά με διαταγές του υπουργείου Εθνικής Αμύνης, ενώ τα «ιδιωτικά» διοικούνταν βασικά από ιδιώτες («καπετάνιους») με την πρωτοβουλία των οποίων και είχαν δημιουργηθεί. Φυσικά, και τα ιδιωτικά είχαν στη δύναμή τους μόνιμους αξιωματικούς, κυρίως κατώτερους και, ως επί το πλείστον, μη προερχόμενους από τη Σχολή Ευελπίδων. Τα ιδιωτικά βασικώς ευδοκίμησαν στη Μακεδονία όπου οι Γερμανοί έδειχναν ότι δε χρειάζονταν τη βοήθεια της κυβέρνησης των Αθηνών, αλλά προτιμούσαν να στηριχθούν στην ιδιωτική πρωτοβουλία π.χ. των «ηρώων» του δοσιλογισμού Γεώργιου Πούλου, Αντώνη Δάγκαλου κλπ., αλλά και άλλων παρόμοιων «ηρώων», όπως οι «καπετάνιοι» Κωνσταντίνος, Μιχαήλ και Κυριάκος Παπαδόπουλος.

 

  1. Ποια η διαφορά εμφύλιου και αντικατοχικού πολέμου;

Στην Κατοχή (1941-1944) και ιδιαίτερα κατά τη διάρκεια της περιόδου της τρίτης κατοχικής κυβέρνησης (1943-1944), διεξήχθησαν πάρα πολλές συγκρούσεις μεταξύ ατόμων (Ελλήνων) αλλά και μεταξύ οργανώσεων (αντιστασιακών ή μη). Η σύγκρουση μεταξύ ατόμων ή μεταξύ αντιστασιακών οργανώσεων (π.χ. του ΕΛΑΣ με τον ΕΔΕΣ) ήταν αναμφισβήτητα εμφύλιος πόλεμος. Η σύγκρουση όμως μιας αντιστασιακής οργάνωσης ή ατόμων με άτομα ή τμήματα (Τάγματα Ασφαλείας, Ειδική Ασφάλεια κλπ.) που όπλιζε και τροφοδοτούσε ο κατακτητής, και ως εκ τούτου τα τμήματα αυτά ταυτίζονταν με τις δυνάμεις κατοχής, δεν ήταν εμφύλιος αλλά ήταν ένας ξεκάθαρος πόλεμος των υπόδουλων Ελλήνων εναντίον της Κατοχής· και ως εκ τούτου, ήταν αντικατοχικός πόλεμος.

Κυκλοφόρησε το δεύτερο βιβλίο των εκδόσεων Μάγμα και για μια φορά ακόμη έχουμε την ευκαιρία να έχουμε στα χέρια μας ένα εξαιρετικό πολιτικό δοκίμιο. Τη φορά αυτή μας προσφέρουν τα κείμενα του Γάλλου διανοητή Ζαν Κλωντ Μισέλ σχετικά με τον Τζορτζ Όργουελ. Μέσα από μια σειρά κειμένων και μια δι΄λεξη που είχε δώσει για το 1984 μας προσφέρει μια εδδιαφέρουσα προσέγγιση του Όργουελ και προσπαθεί να μας παρουσιάσει τον τρόπο σκέψης του και τη μέθοδο με την οποία δούλευε τα κείμενα του. Ο Μίτσελ θεωρείται μια από τις αυθεντίες σχετικά με τον Όργουελ στη Γαλλία , από τους πρώτους που ασχολήθηκε ουσιαστικά με το έργο του.

Έχουν περάσει λίγα χρόνια από τότε που ο συγγραφέας μας παρουσιάσε το βιβλίο του για τον εθνικό διχασμό του 1965 και ήταν ιδιαίτερα κατατοπιστικότατος για όσοα έγιναν για εκείνη την κρίσιμη περίοδο για τη χώρα μας. Στο νέο του βιβλίο ο συγγραφέας μας δίνει αρκετά αναλυτικά και διεξοδικά τις εξελίξεις που ακολούθησαν τη μικρασιατική καταστροφή και τη την εκτέλεση των έξι χαρακτησρισμένων ως υπαιτίων για αυτή. Στο τόμο αυτό ο συγγραφέας φτάνει έως τη δικτατορία του Μεταξά και την ένταξη της χώρας μας στον δεύτερο παγκόσμιο πόλεμο. Μια περίοδο γεμάτη στρατιωτικά κινήματα,  χαρακτηρίζεται από τη δικτατορία του Πάγκαλου, την περίοδο της αβασίλευτης δημοκρατίας, την  παλινόρθωση και τη δικτατορία του Μεταξά. Και στο βιβλίο αυτό ο συγγραφέας μας αναλύει τη συνέχιση τυο εθνικού διχασμού σε ικανοποιητικό βαθμό, όμως προσωπικά έχω μια διαφωνία. Το όχι που αναγκάστηκε να πει ο Μεταξάς στους Ιταλούςτο καρπώνεται, αλλά δεν μπορώ να πω ότι ήταν και τόσο προσωπική του απόφαση, μπορεί να αναγκάστηκε να το πει καθώς είχε  αντίληψη της διεθνούς θέσης της  χώρας και να είχε κατανοήσει από την περίοδο του ρώτου παγκοσμίου πολέμου ότι η θέση της χώρας μας θα πρέπει να είναι σε αυτό το στρατόπεδο. Εάν είχε περιθώρια επιλογής ίσως να ακολουθούσε τους ομοιδεάτες του του Άξονα. Διαβάζοτας και τους δυο τόμους του έργου του έφτασα στο συ,πέρασμα ότι και ο Βενιζέλος ήταν ένας δημαγωγός με αρκετά μεγάλες ικανότητες, οι οποίες γινόντουσαν ακόμη πιο έντονες από την ανικανότητα και τη μικρότητα των αντιπάλων του. Το μ΄νο σίγουρο είναι ότι και τα δυο βιβλία θα πρεπει να μελετηθούν, καθώς έχουν αρκετά στοχεία να μας προσφέρουν στη μελέτη της συγκεκριμένης περιόδου.

Αποτέλεσμα εικόνας για Γιάννης Αδελιανάκης Το κυνήγι της δικαίωσηςΧαίρομαι όταν πέφτω σε πρωτόλεια νέων ανθρώπων, οι οποίοι τολμούν να εκτεθούν στο κοινό και να δοκιμάσουν τη τύχη τους στον τομέα της συγγραφής. Ένα τέτοιο βιβλίο είναι και το κυνήγι της δικαίωσης του Γιάννη Αδελιανάκη. Στο πρώτο του βιβλίο μας περιγράφει την περιπέτεια ενός νεαρού ο οποίος χάνει τη μητέρα του στη γέννα και τον πατέρα του στη παιδική του ηλικία. Με μια κινηματογραφική αφήγηση ο συγγραφέας μας περιγράφει το νεαρό να μεγαλώνει και αγωνίζεται χωρίς γονείς να σταθεί στη κοινωνία. Αγωνίζεται να σπουδάσει, να ερωτευτεί και να δικαιωθεί στη ζωή του. Πρόκειται για μια αρκετά φιλότιμη προσπάθεια να περάσει τα μηνύματά του στο κοινό και στέκεται με αξιοπρέπεια και δίνει ελπίδες για μια καλή πορεία στον χώρο της συγγραφής.

Αναρτήθηκε από: akamas | Απρίλιος 1, 2018

Paul Auster 4 3 2 1 Εκδόσεις Μεταίχμιο

βιβλίοΈχουν περάσει αρκετά χρόνια από την επίσκεψη του Πωλ Ώστερ στην Ελλάδα, εκείνη η παρουσίαση στη στέγη γραμμάτων και τεχνών ήταν κορυφαία στιγμή για όλους τους αναγνώστες του. Εκεί είχε ανακοινώσει ότι ετοιμάζει ένα βιβλίο που το θεωρούσε σημαντικό και θα ήταν μεγάλο σεμέγεθος. Έφτασε η στιγμή αυτό το βιβλίο να κυκλοφορήσειτόσο στην Αμερική, όσο και στην Ελλάδα σε ένα καλαίσθητο τόμο από τις εκδόσεις Μεταίχμιο. Η ιστορία του έχει απασχολήσει κατά καιρούς και άλλους συγγραφείς, προσπαθεί να προσεγγίσει την ιστορία ενός παιδιού από τέσσερις διαφορετικές οπτικές. Πρόκειται για το ίδιο παιδί, γεννημένο από τους ίδιους γονείς και το μόνο που διαφέρει είναι κάθε φορά αλλάζει το σενάριο της ζωής του. Μέσα στο βιβλίο έχουμε την ευκαιρία να δούμε την πορεία της ζωής του παιδιού, αλλά ο συγγραφέας δεν στέκεται μόνο στο επίπεδο αυτό. Επεκτείνεται και στο περιβάλλον μέσα στο οποίο το παιδί μεγαλώνει. Και εννοώ ότι το παιδί έχει γεννηθεί αμέσως μετά τον δεύτερο παγκόσμιο πόλεμο, σε μια εποχή που  η Αμερική προσπαθεί να πάρει την ηγεσία στον δυτικό κόσμο καθώς έχει αρχίσει και ο ψυχρός πόλεμος, η ανθρωπότητα έχει βρεθεί λίγο πριν τον πυρηνικό όλεθρο με την κρίση στη Κούβα, είχαμε τη δολοφονία του Κέννεντι και τη πρώτη φορά που ο άνθρωπος πάτησε στο φεγγάρι. Δεν μένει όμως ούτε σε αυτό το επίπεδο. Εμβαθύνει και σε άλλα ζητήματα που απασχολούν τον άνθρωπο, όπως τη φιλία, τον έρωτα, την απώλεια.. την αδικία και γενικότερα ότι απασχολεί τον άνθρωπο. Είπα και νωρίτερα ότι και άλλοι συγγραφείς έχουν προσπαθήσει να προσεγγίσουν το συγκεκριμένο θέμα, όμως δεν κατάφεραν να το αγγίξουν με τον τρόπο του Ώστερ, ούτε κατόρθωσαν να εμβαθύνουν με τόση βαρύτητα.. Τελικά είχε δίκιο ο συγγραφέας όταν μας έλεγε ότι πρόκειται για το σημαντικότερο έργο του.

Αποτέλεσμα εικόνας για Σωτήρης Ριζάς Κωνσταντίνος ΚαραμανλήςΟ Κωνσταντίνος Καραμανλής ήταν σίγουρα μια από τις προσωπικότητες που σφράγισαν με τις επιλογές τους το δεύτερο μισό του εικοστού αιώνα, όσο και αν οι επιλογές του αυτές και γενικότερα η πολιτική του στάση σε μεγάλο βαθμό δεν βρίσκει σύμφωνο μεγάλο κομμάτι του κόσμου. Σίγυρα έπιαξε σημαντικό ρόλο στη πορεία της χώρας σε περιόδους δύσκολες, με έντονα πολιτικά πάθη και πολιτικές αψιμαχίες, όταν ακόμη οι ιδεολογίες έπαιζαν σημαντικό ρόλο στη πορεία της ανθρωπότητας. Μια εκτενή μονογραφία μας παρουσιάζει στη μελέτη του αυτή ο Σωτήρης Ριζάς, χωρίζοντας και αναλύοντας τη πορεία του Καραμανλή, μια μονογραφία που ουσιαστικά χωρίζεται σε τέσσερα μέρη, στις δυο περιόδους της πρωθυπουργίας του και στις δυο περιόδους της προεδρίας του. Ο συγγραφέας προσπαθεί να προσεγγίσει, να ερμηνεύσει και να αναλύσει τις αποφάσεις του Καρμανλή με ένα όσο το δυνατόν αντικειμενικό πρίσμα, προσπαθώντας να μας δώσει, όσο αυτό είναι εφικτό, τους λόγους για τους οποίους έγιναν οι μείζονες κινήσεις, οι οποίες σηάδεψαν τόσο στη πορεία του Καραμανλή όσο και τη πορεία της χώρας. Η έρευνά του είναι εκτενής, αντικειμενική και ουσιαστική, αφήνοντας στον αναγνώστη το περιθώριο να σκεφτεί και να βγάλει τα συμπεράσματά του σχετικά με τη συγκεκριμένη προσωπικότητα.

Αναρτήθηκε από: akamas | Μαρτίου 24, 2018

PHILIP KERR 1956-2018

Με μεγάλη θλίψη αποχαιρετάμε τον Philip Kerr.

Εκτός από έναν εμπνευσμένο συγγραφέα, όσοι είχαμε την τύχη να τον γνωρίσουμε συναντήσαμε έναν πνευματώδη, ευγενή, γεμάτο σχέδια για το μέλλον άνθρωπο.  

Καλό ταξίδι, Philip.

 

Ο Philip Kerr γεννήθηκε στο Εδιμβούργο το 1956. Σπούδασε νομικά και φιλοσοφία στο Πανεπιστήμιο του Μπέρμιγχαμ. Μετά την αποφοίτησή του, εργάστηκε αρχικά ως κειμενογράφος στη διαφημιστική εταιρεία Saatchi and Saatchi.

Από το 1989 συνεργάστηκε ως αρθρογράφος με τις εφημερίδες Sunday Times, Evening Standard και New Statesman.

Την ίδια χρονιά εξέδωσε το πρώτο του μυθιστόρημα με τον τίτλο Οι Βιολέτες Του Μάρτη (The March Violets, Viking Press), όπου εισήγαγε ως ήρωα τον ντετέκτιβ Μπέρνι Γκούντερ, ο οποίος κινείται στις σκιές του Βερολίνου που βρίσκεται υπό την κυριαρχία των ναζί. Ακολούθησαν τα μυθιστορήματα Ο χλομός εγκληματίας (The Pale Criminal, 1990) και Γερμανικό ρέκβιεμ (German Requiem, 1991), με ήρωα πάντα τον Μπέρνι Γκούντερ και με φόντο το μεσοπολεμικό και μεταπολεμικό Βερολίνο. Τα τρία αυτά μυθιστορήματα συγκεντρώθηκαν το 1993 σε έναν τόμο από την Penguin Press, με τον γενικό τίτλο Berlin Noir. Πρόκειται για ένα από τα σημαντικότερα έργα της σύγχρονης αστυνομικής λογοτεχνίας.

Τα τρία μυθιστορήματα του Philip Kerr, με ήρωα τον Μπέρνι Γκούντερ, εκδόθηκαν στα ελληνικά από τον Κέδρο το 2002-2003, στη σειρά αστυνομικών Μαύρο Βελούδο. Το 2012 κυκλοφόρησαν σε επίτομη έκδοση, με τον τίτλο Η τριλογία του Βερολίνου.

Η Τριλογία αποτέλεσε την αφετηρία του Philip Kerr για τις περιπέτειες του Μπέρνι Γκούντερ, οι οποίες διαδραματίζονται στα χρόνια του Β’ Παγκοσμίου πολέμου ή  λίγο μετά τη λήξη του. Στην ίδια σειρά εντάσσονται τα βιβλία του Μοιραία Πράγα, Άνθρωπος χωρίς ανάσα, Φλόγα που σιγοκαίει, Η γυναίκα από το Ζάγκρεμπ, Αν οι νεκροί δεν ανασταίνονται,  Η άλλη πλευρά της σιωπής κ.ά. Το τελευταίο του μυθιστόρημα με ήρωα τον Μπέρνι Γκούντερ έχει τον τίτλο Greeks Bearing Gifts.

Ο Philip Kerr ήταν ρέκτης της Ιστορίας και ερευνητής πεδίου. Στα έργα του κατόρθωσε να ανασυνθέσει την ανθρωπογεωγραφία της περιόδου του Β’ Παγκοσμίου πολέμου με την ακρίβεια ιστορικού.

 

Εκτός από τα μυθιστορήματα της σειράς με ήρωα τον Μπέρνι Γκούντερ, ο Philip Kerr έγραψε ακόμα έργα επιστημονικής φαντασίας, ποδοσφαιρικά αστυνομικά μυθιστορήματα (με ήρωα τον προπονητή Σκοτ Μάνσον), καθώς και βιβλία παιδικής λογοτεχνίας.

Τιμήθηκε με τα βραβεία RBA International Prize for Crime Writing και British Crime Writers’ Association’s Ellis Peters Historic Crime Award.

Ήταν παντρεμένος με τη συγγραφέα Jane Thynne και πατέρας τριών παιδιών.

Έφυγε από τη ζωή, σε ηλικία 62 ετών, την Παρασκευή 23 Μαρτίου 2018.

 

 

« Newer Posts - Older Posts »

Kατηγορίες