Ένα από τα πλέον γνωστά και πολυδιαβασμένα βιβλία της παγκόσμιας λογοτεχνίας αποτελούν οι μεγάλες προσδοκίες του Κάρολου Ντίκενς και όχι άδικα. Αποτελεί μια άριστη σκιαγράφηση της αγγλικής κοινωνίας της βικτωριανής εποχής με όλες της τις κοινωνικές διαστρωματώσεις και τις αντιθέσεις ανάμεσα στους φτωχούς οι οποίοι είναι αγράμματοι και τους πλούσιους που έχουν ως πλούτο τη παιδεία και τη καλλιέργεια. Ο κεντρικός ήρωας του βιβλίου είναι ο μικρός Πιπ, ο οποίος ζει μαζί με την αδερφή του και τον αγαθό άντρα της σε μια επαρχιακή πόλη. Εκεί συναντά εντελώς τυχαία ένα κατάδικο και αναγκάζεται να γίνει κλέφτης για να τον βοηθήσει. Η επαφή του με ένα πλουσιοκόριτσο και ένα σημαντικό κεφάλαιο που τον βοηθά να σπουδάσει του αλλάζουν ριζικά τη ζωή.Μέσα στο βιβλίο έχουμε την ευκαιρία να δούμε τον τρόπο με τον οποίο ο συγγραφέας στήνει τους χαρακτήρες του και το συνειδησιακό υπόβαθρο που στήνει με μεγάλη μαεστρία.

Αναρτήθηκε από: akamas | Φεβρουαρίου 27, 2017

Σαμάρ Γιάζμπεκ Οι πύλες του τίποτα Εκδόσεις Καστανιώτη

Οι πύλες του ΤίποταΛίγες είναι πλέον οι φορές που ένα βιβλίο με κρατά καρφωμένο, να μη μπορώ να το αφήσω με τίποτε από τα χέρια μου και να προσπαθώ να δω τη συνέχεια. Μια συνέχεια που μπορεί να είναι αρκετά σκληρή, ένα θέμα που θέλεις να το ξεχάσεις, όμως δεν γίνεται καθώς το έχεις συνέχεια μπροστά σου. Η συγγραφέας αυτού του βιβλίου προέρχεται από τη Συρία, είναι συγγραφέας και δημοσιογράφος. Εδώ και αρκετά χρόνια ζει εξόριστη στο Παρίσι, όμως τόλμησε να πάει τρεις φορές στη χώρα της και να καταγράψει τη κατάσταση που επικρατεί σε ένα πόλεμο που διαρκεί εδώ και κάποια χρόνια. Οι σκηνές που κατόρθωσε να καταγράψει στις επισκέψεις της αυτές είναι αρκετά σκληρές, αλλά απεικονίζουν άριστα τη κατάσταση που επικρατεί αυτή τη στιγμή στη χώρα. Είναι χαρακτηριστικό ότι η ίδια η συγγραφέας χρειάστηκε έναν ολόκληρο χρόνο απόλυτης σιγής για να μπορέσει να δουλέψει το υλικό που μάζεψε κατά την διάρκεια αυτών των επισκέψεων και να μας παρουσιάσει το συγκεκριμένο βιβλίο Θα μπορούσε κατά τη γνώμη μου να αποτελέσει μια καλή απάντηση σε φωνές που ακούγονται από την Ευρωπαική Ένωση κατά των προσφύγων, ενώ κάποιοι ηγέτες της θα πρέπει να αναλογιστού το ρόλο που έπαιξαν και συμεχίζουν να παίζουν στον πόλεμο αυτό.

Αναρτήθηκε από: akamas | Φεβρουαρίου 26, 2017

Ζοέλ Ντίκερ Το βιβλίο των Μπάλτιμορ Εκδόσεις Πατάκη

Μια οικογενειακή σάγκα αποτελεί ουσιαστικά το νέο βιβλίο του Ελβετού συγγραφέα Ζοέλ Ντίκερ. Η οικογένεια Γκόλντμαν είναι χωρισμένη στα δυο, Σε αυτούς της Βαλτιμόρης και σε αυτούς του Μανκλαίρ. Το βιωτικό τους επίπεδο είναι τελείως διαφορετικό, οι Γκόλντμαν της Βαλτιμόρης είναι πάμπλουτοι, ενώ οι αντίστοιχοι του Μονκλαίρ έχουν ένα μέτριο επίπεδο. Στο βιβλίο αυτό ο συγγραφέας εξετάζει τις σχέσεις των δυο κλάδων της οικογένειας και εξετάζει ενδελεχώς τις σχέσεις που αναπτύσσουν τα παιδιά. Όλα αυτά έως το σημείο της τραγωδίας που έρχεται το 2004. Η τραγωδία αυτή είναι η κορύφωση του έργου και αποτελεί ένα είδος κάθαρσης όπως όλα δείχνουμ με σκοπό να επέλθει η λύτρωση όπως σημειώνει κσι τον επίλογο του βιβλίου ο συγγραφέας.

Μόλις 40 χρονών ήταν ο Έντγκαρ Άλαν Πόε όταν πέθανε από μεγάλη ποσότητα αλκοόλ, όμως η μοίρα του έγραψε ότι θα επηρέαζε ένα σημαντικό αριθμό πεζογράφων που ακολούθησαν. Ανάμεσά τους ήταν ο Όσκαρ Ουάιλντ, ο Χένρυ Τζαίημς, ο Χόρχε Λουίς Μπόρχες, ο Τζακ Κέρουακ. Ήταν αυτός που έθεσε ουσιαστικά τα θεμέλια για την αστυνομική λογοτεχνία και τη λογοτεχνία επιστημονικής φαντασίας. Η συγκεκριμένη αφήγηση ανήκει στο πεδίο της επιστημονικής φαντασίας. Δυο νέοι, ο Άρθουρ Γκόρτον Πιμ και ο Αυγουστινος, κάτω από την επήρεια αλκοόλ παίρνουν μια μικρή λέμβο και ανοίγονται στη θάλασσα. Όμως, βουλιάζουν καθώς είχε κακοκαιρία και τους περιμαζεύει ένα πλοίο και τους γυρίζει στη στεριά. Αυτό εξάπτει τη φαντασία τους και τους οδηγεί να μπαρκάρουν με ένα φαλαινοθηρικό. Μόλις ανοίγονται αρχίζει η καταιγιστική δράση που τους οδηγεί στις νότιες θάλασσες. Μόλις ανοίχτηκαν ξεσπά μια ανταρσία και τελικά κατορθώνουν να ανακαταλαύουν το πλοίο. Καθώς προσπαθούν να πιάσουν στεριά ξεμένουν από τρόφιμα και οδηγούνται στον κανιβαλισμό. Σώζονται από ένα μεγάλο φαλαινοθηρικό και ανακαλύπτουν ξωτικά νησιά. Το πλήρωμα του νέου καραβιού τους σκοτώνεται από ιθαγενείς σε ένα από τα νησιά αυτά και τότε αρχίζει μια νέα περιπέτεια για να μπορέσουν να σωθούν. Μια περιπέτεια με καταιγιστική δράση που κατορθώνει να οδηγήσει στην αυτοσυνειδησία των ηρώων του και ουσιαστικά είναι ένα καταπληκτικό ψυχογράφημα.

Αναρτήθηκε από: akamas | Φεβρουαρίου 19, 2017

Στάθης Λούβαρις Ο Γερμανός λοχίας Εκδόσεις Επίκεντρο

Το ημερολόγιο ενός Γερμανού λοχία που υπηρέτησε σε κάποιο ελληνικό νησί ως μέλος της αστυνομίας στρατού μας παρουσιάζει εδώ ο συγγραφέας. Μας αναφέρει ότι το ημρολόγιο είναι αληθινό. απλά ο ίδιος έχει αλλάξει τα ονόματα του τόπου και των κατοίκων για να μη γίνονται αντιληπτά. Μέσα από το ημερολόγιο αυτό έχουμε την ευκαιρία να δούμε τον τρόπο σκέψης και δράσης των ναζιστών όχι μόνο στο συγκεκριμένο νησί, αλλά και σε ολόκληρη τη κατακτημένη Ευρώπη. Θεωρεί ο συγκεκριμένος υπαξιωματικός ότι οι Άριοι είναι ένας ανώτερος λαός, προορισμένος να κυριαρχήσει σε ολόκληρο τον κόσμο, ενώ θα χρησιμοποιεί τους υπόλοιπους λαούς, ανάμεσά τους και τους Έλληνες ως σκλάβους. Αναφέρει ότι οι Έλληνες ήταν ένας Άρειος λαός,όμως με τις διαρκείς αιμομιξίες κατέπεσε και όταν οι ναζιστές είχαν καταλάβει τη χώρα μας ήρθαν με σκοπό να σώσουν τον πολιτισμό που δημιούργησαν τα βόρεια φύλα που ήρθαν στην αρχαιότητα. Μέσα από το ημερολόγιο αυτό έχουμε την ευκαιρία να δούμε την εγκληματική φάση του ναζισμού, ενός φαινομένου που βρίσκεται σε άνοδο ακόμη και στην χώρα μας.

Αναρτήθηκε από: akamas | Φεβρουαρίου 17, 2017

Συνέντευξη Τάσου Παπαναστασίου

Πριν λίγες ημέρες ολοκλήρωσα το βιβλίο του Τάσου Παπαναστασίου με τίτλο 14 ημέρες το οποίο κυκλοφορεί από τις εκδόσεις Επίκεντρο. Ο συγγραφέας με τιμά απατώντας σε κάποιες ερωτήσεις μου σχετικά με το βιβλίο.

  1. Ο άξονας της ιστορίας είναι μια αστυνομική έρευνα που οδηγείται σε αδιέξοδο. Ποιος ήταν ο στόχος σας χρησιμοποιώντας μια αστυνομική έρευνα ως άξονα του βιβλίου σας;

Στις «14 ημέρες» πολύ γρήγορα διαφαίνεται ένα αδιέξοδο. Ο αστυνόμος Απτόσογλου, ο βασικός ήρωας της ιστορίας, αδυνατεί να λύσει το μυστήριο και να απαντήσει στα ερωτήματα που θέτει η έρευνά του. Η προσπάθειά του θυμίζει την κατάσταση στην οποία βρίσκεται η κοινωνία μας τα τελευταία χρόνια εξαιτίας της Κρίσης. Απώλειες, τεράστια αδιέξοδα, αγωνία για τις επιπτώσεις τους, πολλαπλές διέξοδοι που διαφαίνονται και αντίστοιχα αδιέξοδα που ορθώνονται, καθώς οι ελπίδες που γεννιούνται διαρκώς ματαιώνονται, κάνοντας τα αδιέξοδα να φαντάζουν απροσπέλαστα κάτι που οδηγεί την στην απελπισία της απραξίας. Αυτό ήθελα να αισθανθεί ο αναγνώστης. Την ένταση της έρευνας και της προσπάθειας να λυθεί το μυστήριο αλλά και την απογοήτευση που αυτό δεν γίνεται. Κάτι σαν την καθημερινότητά μας δηλαδή.

Δεν είναι όμως μόνο ένας ο λόγος για τον οποίο επέλεξα να χρησιμοποιήσω ως άξονα μια αστυνομική ιστορία. Πάντα με γοήτευαν οι ιστορίες μυστηρίου, το άγνωστο που πρέπει  να γίνει γνωστό, να διερευνηθεί. Με γοήτευαν οι δύσκολες συνεπαγωγές που πρέπει να γίνουν για να βρεθεί μια λύση σε ένα διαφαινόμενο αδιέξοδο. Και φυσικά πάντα με ενθουσίαζε και με ανακούφιζε η λύση του μυστηρίου.

Από την άλλη, τα αστυνομικά μυθιστορήματα καταλαμβάνουν μεγάλο τμήμα από την προσωπική μου βιβλιοθήκη της εφηβείας, της νεότητας και των χρόνων της δημιουργίας. Συγγραφείς όπως ο Ντάσιελ Χάμετ και ο Ζαν Κλωντ Ιζζό, ο Τζέιμς Έλροϊ και ο Έντγκαρ Άλλαν Πόε, ο Ίαν Ράνκιν και η Πατρίτσια Χάισμιθ, ο Πέτρος Μάρκαρης και ο Αργύρης Παυλιώτης, ο Ρέιμοντ Τσάντλερ και άλλοι τόσοι πολλοί και σπουδαίοι το όνομα των οποίων αυτή τη στιγμή δεν μου κάνει το χατίρι να ανακληθεί στη μνήμη μου, όλοι αυτοί καθόρισαν ένα μεγάλο κομμάτι της πορείας μου ως αναγνώστη.

Έπειτα, το αστυνομικό μυθιστόρημα είναι ένας από τους μεγάλους αδικημένους της λογοτεχνίας. Είναι γνωστή στους χώρους της βιβλιοκριτικής και των λογοτεχνών η απαξίωση με την οποία οι κάθε είδους ειδικοί αντιμετωπίζουν τις αστυνομικές ιστορίες. Όχι όλοι ευτυχώς αλλά οι περισσότεροι. Μια απαξίωση η οποία, αν και δεν είναι η ώρα να συζητήσουμε, φαντάζομαι, γι’ αυτή, είναι άδικη και πρόχειρη. Εννοώ πως όλοι όσοι απαξιώνουν το αστυνομικό μυθιστόρημα το κάνουν πρόχειρα και γρήγορα, επιλέγοντας να σταθούν στις στερεότυπες προσεγγίσεις, που ως στερεότυπες είναι εύκολες, εύπεπτες και συνήθως λανθασμένες.

Συνοψίζοντας, η γοητεία που ασκούσαν επάνω μου οι αστυνομικές ιστορίες, οι αναγνώσεις μου, η απαξίωση του λογοτεχνικού αυτού είδους από τους ειδικούς, κάτι που ανέκαθεν δεν μπορούσα εύκολα να δεχτώ, το γεγονός πως μια αστυνομική ιστορία κρατάει σε εγρήγορση τον αναγνώστη, διεγείρει το ενδιαφέρον του και σχεδόν τον υποχρεώνει να υποθέτει συνεχώς τι θα συμβεί στις επόμενες σελίδες αλλά και το γεγονός ότι όλο αυτό παραπέμπει στις αγωνίες που όλοι μας ζούμε στα χρόνια της Κρίσης στην πατρίδα μας, είναι οι λόγοι που επέλεξα την αστυνομική ιστορία ως άξονα.

  1. Ο κεντρικός ήρωας, Άλκης Απτόσογλου, είναι μια ιδιαίτερη, θα έλεγα, μορφή αστυνομικού. Πώς θα μας τον περιγράφατε;

Ναι, είναι αλήθεια αυτό που λέτε. Είναι ένας ιδιαίτερος άνθρωπος. Βίωσε από πολύ νωρίς την απώλεια, πέρασε από διάφορες καταστάσεις που μάλλον ήταν δύσκολες και τον καθόρισαν, του αρέσουν το ουίσκι, το κάπνισμα, η μουσική και το διάβασμα, απεχθάνεται τους φασίστες συναδέλφους του και τους γόνους κάθε είδους, του αρέσει η μουσική και η επιλεκτική παρέα με τους φίλους του, αναζητά τον έρωτα και τη θαλπωρή, διαρκώς επιζητά τη λύση σε ό,τι τον απασχολεί και να αναστοχάζεται τα λάθη του και τις επιλογές του, αγαπάει σχεδόν παθολογικά τις κόρες του και ξέρει πολύ καλά πως εκείνο που έχει μεγαλύτερη σημασία στη ζωή κάθε ανθρώπου είναι το να υπερασπίζεται την ανθρώπινη αξιοπρέπεια και την ελευθερία του. Όλα αυτά τα κάνει, βέβαια, με τον δικό του ξεχωριστό και ιδιαίτερο τρόπο. Όπως άλλωστε κάνουμε όλοι μας.

  1. Στο βιβλίο έχουμε την ευκαιρία να δούμε σε μεγάλο βαθμό τον εκφασισμό της ελληνικής αστυνομίας.  Ποιες επιπτώσεις θα μπορούσε να έχει αυτό στην ελληνική κοινωνία;

Στην ελληνική αστυνομία, κύριε Ρούσια, συμβαίνει ό,τι συμβαίνει και στην υπόλοιπη ελληνική κοινωνία. Ένα μεγάλο τμήμα της κοινωνίας μας αρέσκεται στο να ακούει μεγάλα λόγια, να ακούει αυτά που θέλει να ακούσει, έστω και αν είναι προφανή ψέματα. Είναι πολύ ανησυχητικό για το τι αυτό μπορεί να σημαίνει για το μέλλον της ελευθερίας και της δημοκρατίας στην πατρίδα μας.

Διάφορες έρευνες έχουν δείξει πως ο φασισμός του παρόντος μας αλλά και του μέλλοντός μας δεν είναι απαραίτητο να μοιάζει με εκείνον του παρελθόντος. Ίσως δεν έχει σπουδαίους ρήτορες ως αρχηγούς, ίσως δεν επιδεικνύει τη δύναμή του με παρελάσεις και εντυπωσιακές τελετές αλλά θα έχει τα βασικά συστατικά που έχουν όλα τα ολοκληρωτικά καθεστώτα. Ανελευθερία, υποταγή στον αρχηγό, απαξίωση της ανθρώπινης ζωής και τη σιωπηρή πλειοψηφία της κοινωνίας να τον αποδέχεται γιατί επιτέλους θα μπει μια τάξη στο χάος και θα γίνει σπουδαία πάλι η πατρίδα. Οποιαδήποτε πατρίδα.

Οι τελευταίες εξελίξεις, δυστυχώς, επαληθεύουν αυτές τις έρευνες. Η εκλογή του Ντόναλντ Τραμπ επαληθεύει αυτό ακριβώς που φοβόμαστε όλοι όσοι ανησυχούμε τα τελευταία χρόνια. Και οι επερχόμενες εκλογές σε διάφορα κράτη της Ευρώπης φαίνεται πως θα επιβεβαιώσουν τους πιο κρυφούς μας φόβους. Μακάρι να κάνω λάθος.

Από την άλλη, εδώ στην πατρίδα μας, οι νοσταλγοί της πιο μαύρης νύχτας στην ιστορία της ανθρωπότητας, και αναφέρομαι στα χρόνια της επικράτησης του φασισμού και του ναζισμού κατά το πρώτο μισό του προηγούμενου αιώνα στην Ιταλία και τη Γερμανία και σε ό,τι αυτό είχε ως συνέπεια, οι νοσταλγοί αυτοί λοιπόν φαίνεται πως έχουν βρει ακροατήριο και αυτό αποτυπώνεται και στις εκλογικές αναμετρήσεις αλλά και στα ποιοτικά στοιχεία των διάφορων δημοσκοπήσεων που αποτυπώνουν την ξενοφοβία, τον υφέρποντα ρατσισμό και την εσωστρέφεια που καταγράφεται για διάφορες κατηγορίες του ελληνικού πληθυσμού.

Η ελληνική αστυνομία και οι άντρες και οι γυναίκες που τη στελεχώνουν δεν διαφέρουν λοιπόν από την υπόλοιπη κοινωνία, όπως δεν διαφέρουν οι δάσκαλοι, οι γιατροί, οι υπόλοιποι δημόσιοι υπάλληλοι. Το ανησυχητικό είναι πως έχουν καταγραφεί εκρηκτικά ποσοστά υπέρ των νοσταλγών που έλεγα πιο πάνω στις διάφορες εκλογικές αναμετρήσεις στα εκλογικά τμήματα όπου και ψήφιζαν αστυνομικοί. Το ανακουφιστικό είναι πως υπάρχει ένα μεγάλο κομμάτι των ανθρώπων της ελληνικής αστυνομίας που δεν ασπάζεται τέτοιες ιδέες. Έχω γνωρίσει αρκετούς και αρκετές από αυτούς και ευτυχώς που υπάρχουν.

Για να επανέλθω στο ερώτημά σας, εκείνο που έχει πολύ ενδιαφέρον είναι να δούμε πώς θα αντιδρούσαν όλοι, πώς θα αντιδρούσαμε όλοι μας, όταν μία πιθανή προσπάθεια από κάποιους για έκτακτα μέτρα, ανελεύθερα φυσικά, γινόταν σε έκτακτες πιθανές συνθήκες που ίσως δημιουργούσαν η οικονομική ασφυξία που ζούμε και όσα αυτή προκαλεί στην κοινωνία.

Το δύσκολο στην περίπτωση της αστυνομίας είναι ότι αφού έχει το δικαίωμα της νόμιμης βίας, αφού ασκεί τη νόμιμη βία, σε έκτακτες περιπτώσεις, κατάλυσης ας πούμε της Δημοκρατίας, θα ασκήσει τη βία που θα υποδείξει αυτός που θα καταλύσει το πολίτευμα.  Τα ιστορικά προηγούμενα είναι γνωστά σε όλους μας. Ελπίζω και εύχομαι να μη χρειαστεί ποτέ να απαντήσουμε στα υποθετικά σενάρια που ανέφερα πιο πάνω. Μέχρι τότε, η σύγκρουση ιδεών και πρακτικών που συμβαίνει στην κοινωνία, θα συμβαίνει και στην ελληνική αστυνομία. Και αν είναι θεμιτό κάτι τέτοιο να συμβαίνει στην κοινωνία είναι δύσκολο και απειλητικό για όλους μας που αυτό συμβαίνει στην ελληνική αστυνομία.

  1. Δεν είναι λίγα τα σημεία στο βιβλίο σας στα οποία βλέπουμε τις επιπτώσεις που έχει η οικονομική κρίση στη κοινωνία. Που βλέπετε να οδηγούμαστε μεσούσης αυτής της κρίσης;

Νομίζω πως η οικονομική κρίση μάς άλλαξε όλους μας. Άλλαξε τον τρόπο που βλέπουμε τα πράγματα.

Άλλοι από εμάς επέλεξαν να βυθιστούν στην αυτοκριτική και στον αναστοχασμό όλων όσων έγιναν στη ζωή τους κατά τη διάρκεια των χρόνων της πλαστής ευδαιμονίας πριν από την κρίση. Άλλοι απλά αποδέχτηκαν το κακό και συνέχισαν να ζουν δίχως να κάνουν το παραμικρό. Άλλοι αναζήτησαν εχθρούς και αίτια στους κακούς ξένους και στους κακούς πολιτικούς. Άλλοι παρασύρθηκαν από μεγάλα λόγια και σπουδαίες ελπίδες που όμως πολύ σύντομα αποδείχτηκαν ψεύτικες. Άλλοι απλά δεν κατάλαβαν τίποτα.

Η κοινωνία άλλαξε. Και συνεχίζει να αλλάζει. Μοιάζει να προσπαθεί να βρει βηματισμούς νέους που θα την οδηγήσουν μπροστά. Το κακό είναι πως η μεγάλη πλειοψηφία των πολιτών αρνείται να σκεφτεί ορθολογικά, δεν την έχει διδάξει και κανείς, εδώ που τα λέμε, να το κάνει σωστά αυτό. Έτσι βρισκόμαστε σε αδιέξοδο. Και τα αδιέξοδα είναι αυτά που φέρνουν τις μεγάλες καταστροφές.

Είπαμε και πριν για τον Ντόναλντ Τραμπ και τις εκλογές που έρχονται σε χώρες στην Ευρώπη. Ο λαϊκισμός έχει επικρατήσει, ή φαίνεται να επικρατεί. Αυτό δεν μπορεί παρά να είναι ένα πολύ μεγάλο πρόβλημα. Ένα πολύ ανησυχητικό σημάδι για το τι θα έρθει σε λίγα χρόνια. Δυστυχώς δεν είμαι καθόλου αισιόδοξος. Το μόνο που με κάνει να αισιοδοξώ λίγο είναι οι αντιδράσεις μερίδας των συμπολιτών μας στις προσπάθειες επιβολής ξενοφοβικών και ρατσιστικών πρακτικών στην κοινωνία. Οι αντιδράσεις εκείνων που υπερασπίζονται την ελευθερία και τα ανθρώπινα δικαιώματα.

Είναι μια σκοτεινή περίοδος όλο αυτό που ζούμε. Η εποχή των τεράτων. Το ενδιάμεσο διάστημα μεταξύ του παλιού που πεθαίνει και του καινούργιου που πασχίζει να γεννηθεί για να χρησιμοποιήσω έναν αφορισμό που αποδίδεται στον Αντόνιο Γκράμσι. Είναι ο ίδιος που στα Γράμματά του από τη φυλακή έγραφε πως η πρόκληση της νεωτερικότητας είναι να ζει κανείς δίχως ψευδαισθήσεις μα και δίχως απογοήτευση. Έγραφε πως είναι απαισιόδοξος λόγω ευφυΐας και αισιόδοξος λόγω θέλησης. Αυτό ίσως να είναι και η μόνη λύση για την εποχή μας.

  1. Περιγράφετε τις προσωπικές και επαγγελματικές σχέσεις του αστυνόμου και των υπολοίπων ηρώων.  Τι θα μπορούσαμε να πούμε για τις σχέσεις αυτές;

Ένας καλός φίλος μου είπε αστειευόμενος καθώς συζητούσαμε για το βιβλίο, πως ένας εναλλακτικός τίτλος, εάν ήταν επιστημονικό εγχειρίδιο ή εύπεπτο ανάγνωσμα και όχι μυθιστόρημα, θα μπορούσε να είναι «Οι ανθρώπινες σχέσεις στα χρόνια της Κρίσης». Γελάσαμε αλλά νομίζω πως ένα δίκιο το είχε ο φίλος. Μέσα στην υπερβολή του αστεϊσμού του, έδωσε μέσα σε λίγες λέξεις το κεντρικό άξονα του βιβλίου. Είναι ένα βιβλίο για την αγάπη, τη φιλία και την παιδική ηλικία.

Όλοι μας έχουμε ένα παιδί που μιλάει μέσα μας. Τον εαυτό μας στην παιδική μας ηλικία. Πραγματικά στο βιβλίο έκανα μια προσπάθεια να καταγράψω την επίπτωση της παιδικής ηλικίας στις ενήλικες ζωές μας. Οι ήρωες του βιβλίου συνομιλούν με το παιδί αυτό. Και μάλλον δεν καταφέρνουν να ξεφύγουν από τις προσταγές και τα περάσματα που τους υποβάλει η φωνή αυτού του παιδιού.

Δεν υπάρχει, κύριε Ρούσια, δυσκολότερη υπόθεση από τις ανθρώπινες σχέσεις, ειδικά σε μια περίοδο που οι σταθερές των ανθρώπων έχουν χαθεί. Η απόσυρση και η μοναξιά είναι τα κύρια χαρακτηριστικά της εποχής μας. Δυστυχώς, οι περισσότεροι από εμάς, δεν έχουν κάτι να προσμένουν. Δεν έχουν ένα όραμα, κάτι να τους κινητοποιεί. Έναν έρωτα, μια δουλειά, ένα μεγάλο σχέδιο. Είναι μια κοινωνία χαμηλών προσδοκιών κάτι που οδηγεί σε επικίνδυνα μονοπάτια. Η αλληλεγγύη, η ανθρωπιά, η καλοσύνη, λέξεις και έννοιες που ίσως ακούγονται μελό, αλλά δυστυχώς δεν είναι, είναι αυτά που λείπουν. Και φυσικά εκείνο που περισσότερο από όλα λείπει είναι η διάθεση των ανθρώπων να αλλάξουν αυτό το δυσώδες περιβάλλον που ζουν.

Είναι δύσκολες και σκληρές εποχές αυτές που ζούμε και δυστυχώς αυτό δεν αντιμετωπίζεται μόνο με τη γιόγκα, το πιλάτες και το νέο σύμβολο της εποχής μας, το «να περνάμε καλά»

Δεν αντιμετωπίζονται έτσι οι μεσαίωνες. Οι μεσαίωνες αντιμετωπίζονται με αναγεννήσεις. Με σεισμούς που το μέλλον θα φέρει.

 

  1. Στο βιβλίο δίνετε και κάποια ιστορικά στοιχεία για τη Θεσσαλονίκη. Πως δένουν αυτά με την ιστορία που περιγράφετε;

Η Θεσσαλονίκη είναι μια πόλη με βαριά ιστορία. Είναι η «Πόλη των φαντασμάτων» όπως πολύ εύστοχα έγραψε γι’ αυτήν ο Μαρκ Μαζάουερ στο εξαιρετικό του ομότιτλο βιβλίο.

Η Θεσσαλονίκη είναι πόλη της σιωπής και της συγκάλυψης. Της ίντριγκας και των εθνικισμών. Κουβαλάει στο αίμα της την ένοχη σιωπή για το Ολοκαύτωμα σχεδόν 46.000 συμπολιτών της στα χρόνια του ναζισμού, κουβαλάει έναν επαρχιωτισμό που για την ελίτ της αλλά και για πολλούς από τους καθημερινούς ανθρώπους της είναι παράσημο, αυτό της ερωτικής πόλης. Από την άλλη είναι μια πόλη που έζησαν και μεγαλούργησαν σε αυτή πολιτισμοί και εθνότητες που της έδωσαν το δικό της στίγμα. Όλα αυτά είναι αποτυπωμένα στα μνημεία της. Σε κάθε γωνιά της υπάρχει και κάτι για να σου θυμίζει το σκοτεινό αλλά και το λαμπρό της παρελθόν.

Στο βιβλίο, η Θεσσαλονίκη και η ιστορία της, είναι το σκηνικό για τα όσα δύσκολα συμβαίνουν. Είναι η συλλογική μνήμη που κουβαλούν οι ήρωες, και περισσότερο από όλους ο κεντρικός ήρωας, Αστυνόμος Απτόσογλου, στην πορεία του προς την αυτογνωσία.

 

Αναρτήθηκε από: akamas | Φεβρουαρίου 16, 2017

Ντ. Χ. Λώρενς Τρεις ιστορίες Εκδόσεις κουκούτσι

Ένα μικρό σε μέγεθος βιβλίο με τρεις ιστορίες του Λώρενς μας προσφέρουν εδώ οι εκδόσεις Κουκούτσι, τον ήλιο, τον άντρα που αγαπούσε τα νησιά και τα πράγματα. Το κοινό και των τριών ιστοριών είναι ότι αναφέρονται στη μεσαία τάξη της Αμερικής και μας περιγράφουν τα πάθη της και τα ελαττώματά της. Στο πρώτο διήγημα μια νεαρή γυναίκα έχει ανάγκη από τον ήλιο για να μπορέσει να αποφύγει τη κατάθλιψη, συναντά τον έρωτα σε έναν άλλο άντρα, αλλά συμβιβάζεται με τον άντρα της και την οικογενειακή γαλήνη και θαλπωρή. Στον άντρα που αγαπούσε τα νησιά παρατηρούμε τον άντρα που ήθελε να είναι αφέντης σε ένα μικρό νησί, αλλά η γέννηση της κόρης του τον οδηγεί στη φυγή και στην παράνοια. Και τέλος στα πράγματα έχουμε την ευκαιρία να δούμε το ανυπότακτο ζευγάρι να ζει για αρκετά χρόνια στην Ευρώπη και τέλος να υποτάσσεται στη μοίρα του και να ζει μια ζωή άνετη, αλλά συμβατικά. Και στα τρία μυθιστορήματα ο συγγραφέας αναζητεί την αγωνία της μεσαίας τάξης και εντρυφεί εξαιρετικά στον εσωτερικό βίο των ηρώων του.

Αναρτήθηκε από: akamas | Φεβρουαρίου 14, 2017

10 χρόνια

Πριν λίγο η WordPress μου θύμισε ότι κλείνω δέκα χρόνια παρουσίας στο blogging. Αρκετές εκατοντάδες είναι τα βιβλία που διάβασα όλα αυτά τα χρόνια καιδεν είναι λίγα αυτά που μου προσέφερε αυτή η προσπάθεια. Συνεχίζω.

Αναρτήθηκε από: akamas | Φεβρουαρίου 12, 2017

Τάσος Παπαναστασίου 14 ημέρες Εκδόσεις Επίκετρο

Ένα διαφορετικό αστυνομικό μυθιστόρημα μας προσφέρει με τη πρώτη του συγγραφική κίνηση ο Τάσος Παπαναστασίου. Ο κορμός της ιστορίας είναι μια σειρά από φόνους που συγκλονίζουν τη καλή κοινωνία της Θεσσαλονίκης και ο αστυνόμος Άλκης Απτόσογλου με την ομάδα του προσπαθεί να τους διαλευκάνει. Με βάση αυτό τον κορμό ο συγγραφέας διεισδύει  σε πρώτη φάση στο ψυχογράφημα του αστυνόμου, ενός ανθρώπου ο οποίος με βάση το φιλότιμο προσπαθεί να ξεπεράσει τις μόνιμες αγκυλώσεις της ελληνικής αστυνομίας και να παράξει ουσιαστικό έργο.Ταυτόχρονα έχουμε την ευκαιρία να δούμε ένα άτομο που έχει ζήσει τόσο σε προσωπικό όσο και σε επαγγελματικό επίπεδο τον θάνατο και αυτό του έχει στοιχίσει αρκετά. Έτσι κλείνεται όλο και περισσότερο στον εαυτό του ως ένα είδος άμυνας και είναι αρκετά απόμακρος ακόμη και σε φίλους. Σε δεύτερο επίπεδο έχουμε την ευκαιρία να δούμε σε μεγάλο βαθμό τη δυσκαμψία και ως ένα βαθμό και τον εκφασισμό της ελληνικής αστυνομίας, όπου οι κακοί μπάτσοι εμποδίζουν με κάθε τρόπο τους συναδέλφους τους που θέλουν να κάνουν σωστά και έντιμα τη δουλειά τους και να προσφέρουν στη κοινωνία. Σε ένα τρίτο επίπεδο βλέπουμε τις επιπτώσεις που έχει η κρίση στη κοινωνία της Θεσσαλονίκης, μια κοινωνία με υψηλό δείκτη ανεργίας. Και τέλος έχουμε την ευκαιρία να δούμε αχνά κάποια στοιχεία από την ιστορία της πόλης στο δεύτερο μισό του εικοστού αιώνα. Το μυθιστόρημα είναι πολυεπίπεδο και δίνει πολλές αφορμές για σκέψη στον αναγνώστη, για σκέψη σχετικά με τον εαυτό μας και τον τρόπο με τον οποίο σκεφτόμαστε και δρούμε σε πολλές περιπτώσεις. Η γλώσσα του είναι στρωτή και αρκετά επεξεργασμένη,  ενώ ακόμη και στις πιο έντονα φορτισμένες σκηνές ο συγγραφέας χρησιμοποιεί άψογα τρόπους εκτόνωσης.

ΜΑΚΤΙΓΚ ΜΙΑ ΙΣΤΟΡΙΑ ΑΠΟ ΤΟ ΣΑΝ-ΦΡΑΝΣΙΣΚΟ (ORBIS LITERAE 16 /Ο Φρανκ Νόρρις είναι ο συγγραφέας που ουσιαστικά επέβαλλε το νατουραλισμό στην αμερικανινική λογοτεχνία, επηρεασμένος σε μεγάλο βαθμό από το έργο του Ζολά, τον οποίο είχε μελετήσει. Το συγκεκριμένο βιβλίο του θεωρείται το κορυφαίο του και είναι ένα πολυεπίπεδο μυθιστόρημα. Οι δυο κεντρικοί ήρωες του είναι ο κομπογιαννίτης οδοντίατρος ΜακΤιγκ και η γυναίκα του Τρίνα. Έχουμε την ευκαιρία να δούμε τα πρώτα βήματα της προσέγγισής τους, τον γάμο τους και τα πρώτα χρόνια τους, όταν ζουν μέσα σε μια μικροαστική θαλπωρή. Όμως, όταν αρχίζουν  τα οικονομικά προβλήματα βγαίνουν στην επιφάνεια και ηθικής τάξεως προβλήματα με αποτέλεσμα να επέλθει και η ρήξη η οποία είναι αρκετά βίαιη. Το βιβλίο ολοκληρώνεται ως ένα κλασσικό γουέστερν επηρεασμένο από τον πυρετό του χρυσού ο οποίος επικρατούσε εκείνη την εποχή. Στη πορεία του βιβλίου έχουμε την ευκαιρία να δούμε τη πορεία της αμερικανικής μικροαστικής τάξης, τις χαμηλές της ηθικές αξίες, τον αγώνα της για επιβίωση. Στο βιβλίο αυτό στηρίχθηκε η ταινία Απληστία του 1924.

« Newer Posts - Older Posts »

Kατηγορίες