Αναρτήθηκε από: akamas | Φεβρουαρίου 10, 2018

Νίκος Φαρούπος Ο δήμιος Εκδόσεις Κέδρος

o-dimiosΔεν πάει πολύς καιρός που ολοκλήρωσα την απολογία του Εφιάλτη του ίδιου συγγραφέα και μου κίνησε το ενδιαφέρον να φω και κάποιο άλλο βιβλίο του ίδιου συγγραφέα. Έτσι πήρα και τον δήμιο, ελπίζοντας ότι θα βρω ένα εξίσου δυνατό κείμενο και δεν απογοητεύτηκα. Είχα την ευκαιρία να διαβάσω ένα ακόμη δυνατό κείμενο, με μόνη την διαφορά ΄τι η πλοκή στο βιβλίο αυτό διαδραματίζεται στην Αθήνα στις αρχές του εικοστού αιώνα. Φαινομενικά η κεντρική ιδέα του βιβλίου είναι ο έρωτς ενός δημοσιογράφου, ο οποίος κάνει τα πρώτα του βήματα στην εργασία του και στη ζωή με μια νεαρή κοπέλα. Στο επίπεδο αυτό έχουμε την ευκαιρία να δούμε τα έντονα συναισθήματα που γεννά στους ανθρώπους ένας μεγάλος έρωτας. Εμβαθύνοντας στο έργο παρατηρούμε τα ήθη και τα έθιμα που επικρατούσαν στην Αθήνα την εποχή εκείνη, αποτυπώνονται άψογα οι δολοπλοκίες και το πολιτικό σκηνικό εκείνης της εποχής με τα σκάνδαλα των πολιτικών, κάτι που στη χώρα μας παραμένει ακόμη, τον ρόλο που παίζει η θρησκεία και η αμάθεια στους απλούς ανθρώπους. Είναι ένα βιβλίο πολυεπίπεδο, στο οποίο ο συγγραφέας εμβαθύνει στο θέμα του και αποτυπώνει άψογα τη πολιτική και κοινωνική ζωή της Αθήνας εκείνη την εποχή. Το θετικό είναι ότι χρησιμοποιεί μια γλώσσα κινηματογραφική, μέσα από την οποία κατορθώνει να περάσει τα μηνύματά του στον αναγνώστη.

Advertisements
Αναρτήθηκε από: akamas | Φεβρουαρίου 8, 2018

Συνέντευξη Νίκου Φαρούπου

Ένα δύσκολο θέμα όπως ο Εφιάλτης πιστεύω ότι αξίζει ιδιαίτερης προσοχής, είναι ένα δύσκολο θέμα για ένα λογοτεχνικό βιβλίο. Έτσι, ο συγγραφέας; μας δίνει κάποιες επιπλέον πληροφορίες για το έργο του απατώντας σε μερικές ερωτήσεις μου.

  1. Κεντρικό πρόσωπο του βιβλίου σας είναι ο Εφιάλτης. Πως αποφασίσατε να ασχοληθείτε με το άτομο που χαρακτηρίζεται ως ο μεγαλύτερος προδότης στην ιστορία της Ελλάδας;

 

Διαβάζοντας και ξαναδιαβάζοντας βιβλία για τη μάχη των Θερμοπυλών, γιατί έγραφα ένα ιστορικό μυθιστόρημα, έπεφτα διαρκώς πάνω σε αντιφατικές πληροφορίες για την προδοσία και τους προδότες, με αποτέλεσμα σιγά σιγά να διακρίνω όλο και πιο καθαρά τις υπερβολές και τις ανακολουθίες των ιστορικών της εποχής και να κατανοήσω γιατί είχαν υποστεί τόσο δυσμενείς κριτικές από νεότερους ιστορικούς. Όταν έπεσε στα χέρια μου το σύγγραμμα ‘’περί της Ηροδότου κακοηθείας’’, του Πλούταρχου, μου δημιουργήθηκαν ακόμα περισσότερες απορίες και άρχισα να ερευνώ πιο συστηματικά τα αίτια την απρόσμενης, όπως αποδεικνύεται, ήττας των Θερμοπυλών, παρά τον εξωραϊσμό της από την επίσημη ιστορία, και την απλοποίηση του τύπου ‘’εκείνοι ήταν πάρα πολλοί, εμείς ελάχιστοι και μάλιστα προδοθήκαμε’’. Βάλθηκα λοιπόν να ξεψαχνίζω όσες λεπτομέρειες ήταν δυνατόν να βρω για τη μάχη των Θερμών Πυλών, και συνάμα περισσότερες πληροφορίες για τον Εφιάλτη και την περίφημη προδοσία του.

Όσο έψαχνα τόσο υποψιαζόμουν όλο και πιο έντονα ότι ‘’κάποιο λάκκο είχε η φάβα’’. Το γεγονός μάλιστα ότι δεν είχε ασχοληθεί κανείς έλληνας ή ξένος ιστορικός ειδικά με το θέμα αυτό, αν και αμέτρητοι -κυρίως ξένοι ιστορικοί- έχουν σχολιάσει λέξη προς λέξη, φράση προς φράση, ό,τι έχει αναφέρει ο Ηρόδοτος, αλλά και άλλοι αρχαίοι ιστορικοί, για τη θρυλική μάχη, παρατήρησα εντούτοις πως σε ό,τι αφορά τον Εφιάλτη και την πράξη του δεν υπάρχει τίποτα περισσότερο από τις ελάχιστες προστάσεις που έγραψε ο Ηρόδοτος. Προφανώς γιατί είναι τόσο γοητευτικά αντιπαθητική η φιγούρα αυτή, και τόσο ελκυστικό το παραμύθι ότι 300 Σπαρτιάτες σταμάτησαν 2-4 εκατομμύρια Πέρσες, ώσπου στο τέλος ηττήθηκαν με προδοσία πέφτοντας μέχρις ενός, ώστε το αφήνεις ανέγγιχτο στους αιώνες των αιώνων σαν ένα υπέροχο παράδειγμα γενναιότητας και αυτοθυσίας. Βεβαίως αν αφαιρέσει κανείς τις υπερβολές, ούτε εκατομμύρια Πέρσες υπήρξαν, μεταξύ 300 – 800 χιλιάδων τους εκτιμούν οι σύγχρονοι ιστορικοί, αλλά ούτε μονάχα 300 Σπαρτιάτες και 700 Θεσπιείς υπεράσπισαν το (εντοιχισμένο) στενό πέρασμα των Θερμοπυλών, αλλά 7.000 πάνοπλοι Έλληνες συνολικά. Βεβαίως από αυτούς παρέμειναν μέχρι το τέλος και θυσιάστηκαν 298 Σπαρτιάτες, 700 Θεσπιείς, 400 δημοκράτες Θηβαίοι, 1000 Πελοποννήσιοι (βοηθητικοί είλωτες), και 80 Μυκηναίοι. ΟΙ άλλοι έφυγαν επειδή… δεν ήθελαν να μείνουν. Κι όσο για την προδοσία τα λέμε με λεπτομέρειες στο βιβλίο, το οποίο, κι αυτό δεν πρέπει να το ξεχνάμε, είναι ένα μυθιστόρημα, και ως εκ τούτου έχει τις απαραίτητες συμβάσεις του,  αλλά και που όμως έχει εξαντλήσει τα ιστορικά στοιχεία του θέματος που αναπτύσσει ώστε να κερδίσει τον αναγνώστη η αληθοφάνειά του και στην αναπαράσταση της εποχής και στην αναπαράσταση της μάχης και στην μυθιστορηματική ανάπτυξη της ζωής ενός κυνηγημένου ανθρώπου, χαρακτηρισμένου ως προδότη, του Εφιάλτη.

 

 

  1. Μας παρουσιάζεται μια πιθανή απολογία του.  Που στηριχτήκατε για να μας δώσετε αυτή τη πιθανή απολογία του;

 

Η πιθανή απολογία του στηρίχτηκε στην πιθανή επιχειρηματολογία του, ένα μείγμα ιστορικών δεδομένων αλλά και δημιουργικής φαντασίας. Επισημαίνω και πάλι ότι δεν πρέπει να ξεχνάμε ότι πρόκειται για ένα μυθιστόρημα και όχι για ένα ιστορικό πόνημα, άλλωστε τα ιστορικά δεδομένα που έχουμε, ομολογουμένως δεν είναι πολλά. Αρκούν όμως για να σπείρουν αμφιβολίες σε μια δίκη του Εφιάλτη, αν εκείνος παρουσιαζόταν στο δικαστήριο μετά από χρόνια και ζητούσε αναψηλάφηση της δίκης. Είναι γνωστό ότι καταδικάστηκε ερήμην από τους Πυλαγόρες (βλέπε Αμφικτυονία) αφού φοβήθηκε να παρουσιαστεί για να απολογηθεί στις κατηγορίες και κατέφυγε στη γειτονική Θεσσαλία με αποτέλεσμα να επικηρυχτεί.

 

 

  1. Ποιος θεωρείτε ότι ήταν ο ρόλος του Εφιάλτη στην ιστορία;

 

Το πιθανότερο είναι ότι έπαιξε το ρόλο του ‘’καθάρματος’’, σε μία δίκη εκ των προτέρων χαμένη. Χρησιμοποιήθηκε δηλαδή για να καθάρει μια απρόσμενη ήττα που προκλήθηκε από στρατηγικά λάθη αλλά και τη φυγομαχία πολλών ελληνικών πόλεων. Ανέκαθεν οι λαοί χρησιμοποιούσαν ένα εξιλαστήριο θύμα, για να γλιτώσουν οι πολλοί -και συνήθως σημαντικοί- ένοχοι. Το βλέπουμε συχνά και σήμερα. Δεν είναι βέβαιο ότι ο Εφιάλτης πρόδωσε και δεν είναι βέβαιο ότι η ήττα στις Θερμοπύλες οφείλεται στην προδοσία του Εφιάλτη ή των άλλων που αναφέρονται ως πιθανοί προδότες. Επίσης, αν ο Εφιάλτης ήταν ο προδότης θα μπορούσε να βρει καταφύγιο στην αυλή του Μεγάλου Βασιλιά, όπως βρήκαν κατά καιρούς θερμή φιλοξενία πολλοί Έλληνες βασιλείς, αριστοκράτες, προδότες και μη. Απεναντίας, αν και επικηρυγμένος, επέστρεψε μετά από χρόνια στην πόλη του και τον σκότωσαν για λόγους άσχετους  με την προδοσία, όπως γνωρίζουμε.

 

 

  1. Στην απολογία αυτή ο Εφιάλτης φέρεται ότι απευθύνεται στον Αριστοκλή, ένα Σπαρτιάτη φίλο του.  Ποιος ο λόγος που σας οδήγησε να χρησιμοποιήσετε ένα τέτοιο τέχνασμα;

 

Ξέρουμε ότι οι Σπαρτιάτες τον είχαν επικηρύξει, αφού πίστευαν ότι εκείνος έφταιγε για το χαμό των μαχητών τους στις Θερμές Πύλες. Γι’ αυτό και τίμησαν τον δολοφόνο του, τον Τραχίνιο Αθηνάδη, ο οποίος, όπως γράφει ο Ηρόδοτος ‘’δεν σκότωσε τον Εφιάλτη λόγω της προδοσίας αλλά για κάποιον άλλο λόγο που θα εξηγήσω παρακάτω’’. Δυστυχώς όμως ‘’ξεχνάει’’ ή παραλείπει να μας εξηγήσει, όπως υπόσχεται. Ξέρουμε επίσης ότι στην περιοχή της Τραχίνας, κοντά στα μέρη του Εφιάλτη, κατοικούσαν από πολύ παλιά Δωριείς, που είχαν την προστασία της Σπάρτης. Άρα θα υπήρχε εκεί και κρυπτεία, οι περίφημες κατασκοπευτικές μονάδες της Σπάρτης. Ξέρουμε ακόμα ότι στην περιοχή της Θεσσαλίας και πέριξ εξέτρεφαν τα περίφημα θεσσαλικά άλογα και ότι πολλοί ευκατάστατοι πολίτες της Σπάρτης (ναι υπήρχαν και τέτοιοι, τα περί ισότητας και ‘’κομμουνισμού’’ στην αρχαία Σπάρτη είναι μισές αλήθειες) λάμβαναν μέρος στους Ολυμπιακούς αγώνες, με μεγάλη επιτυχία, στις αρματοδρομίες. Η φιλική σχέση του Εφιάλτη με έναν Σπαρτιάτη, επιφανή Όμοιο και μάλιστα Ολυμπιονίκη αρματοδρομίας, στον οποίο ο Εφιάλτης προμήθευε θεσσαλικά άλογα, είναι μια από τις τρεις κύριες συμβάσεις του μυθιστορήματος που οδηγούν την πλοκή.  Οι άλλες δύο είναι ότι ο Εφιάλτης επιβιώνει μέχρι τα βαθιά γεράματα και η τρίτη ότι σπεύδει, μεταμφιεσμένος σε Βοιωτό αξιωματούχο, να συναντήσει στην Ολυμπία, το 444 π.Χ. τον ίδιο τον Ηρόδοτο σε μια προσπάθεια να του αλλάξει την άποψη περί της προδοσίας του ώστε να μην τον καταριούνται οι  Έλληνες εις τους αιώνες των αιώνων.

 

 

  1. Στα ιστορικά μυθιστορήματα δεν συνηθίζεται να παρουσιάζεται βιβλιογραφία στο τέλος. Εσείς παραθέτετε. Ποιος ο λόγος που σας ώθησε σε μια τέτοια κίνηση;

 

Έχετε δίκιο. Η αλήθεια είναι πως, αν και αρκετοί από τους ήρωες του βιβλίου είναι υπαρκτά ιστορικά πρόσωπα και η μάχη των Θερμοπυλών έχει μελετηθεί εξονυχιστικά ώστε να είναι ιστορικά ακριβής, όσον αφορά τις πηγές, δεν πρέπει να ξεχνάμε ότι το παρόν βιβλίο ‘’Εφιάλτης, η Απολογία’’ είναι ουσιαστικά προϊόν μυθοπλασίας και όχι ένα ιστορικό πόνημα.

Είναι λοιπόν ευνόητο πως πολλές από τις σημειώσεις, το Παράρτημα, καθώς και η βιβλιογραφία στο τέλος του βιβλίου, θα μπορούσαν να απουσιάζουν. Ένιωσα όμως την υποχρέωση, για λόγους αληθοφάνειας και όχι για επίδειξη διδακτισμού, να αναφέρω τις πηγές ώστε να βοηθήσω τον αναγνώστη να στοχαστεί πάνω σε ιστορικά γεγονότα που δεν έχουν ερμηνευτεί επαρκώς από τους αρχαίους αλλά και τους νέους ιστορικούς.

 

 

  1. Το βιβλίο σας χρειάστηκε αρκετή μελέτη. Θέλετε να μας περιγράψετε πως ακριβώς κινηθήκατε;

 

 

Το ιστορικό μυθιστόρημα τα έχει αυτά. Αν θες να είσαι συνεπής με την εποχή πρέπει να ρίξεις πολύ δουλειά. Κι αν ο ήρωάς σου αφηγείται σε πρώτο πρόσωπο την ιστορία σου, πρέπει να ρίξεις ακόμα περισσότερη δουλειά, αφού οφείλεις να είσαι ακριβής στα πραγματολογικά όπως και στα ιστορικά στοιχεία. Ένα ταξίδι να πάει ο ήρωάς σου και πρέπει να μελετήσεις βιβλία και χάρτες, αν τον καλέσουν για φαγητό τα ίδια, αν παρανομήσει ή σκοτώσει επίσης –υπάρχει τελετουργικό για όλα αυτά. Αν ερωτευτεί θα ακολουθήσει κανόνες, όλη του η καθημερινότητα, η κάθε πράξη, κοινωνική, πολιτική, συναισθηματική του ήρωά σου, χρειάζεται μελέτη. Μπορείς βεβαίως να τα γλιτώσεις όλα αυτά γράφοντας αφηρημένα και περιγράφοντας αόριστα, όπως ας πούμε:

‘’Ξεκινήσαμε το ταξίδι και το πρωί της επόμενης μέρας φτάσαμε στην Αθήνα’’. Δεν περιγράφεις τίποτα από το ταξίδι και γλιτώνεις 15 μέρες διάβασμα και μελέτη χαρτών.

Προσωπικά δεν μου ταιριάζει η φράση ‘’γλιτώνω δουλειά’’.  Όταν ασχολούμαι με ένα θέμα μου αρέσει να το  ψάχνω από παντού. Γι’ αυτό και η μόνη κριτική που δεν δέχομαι είναι η λέξη ‘’προχειρογραμμένο’’. Μόνο ένας που ‘’προχειροβλέπει’’ μπορεί να το πει αυτό για γραπτό μου.  Όλες οι άλλες παρατηρήσεις δεκτές.

Και πάλι ο ΜαρξΈνα σημαντικό Ιταλό φιλόσοφο μας παρουσιάζουν οι εκδόσεις ΚΨΜ με το βιβλίο αυτό, ένα φιλόσοφο που προσπαθεί να επαναπροσεγγίσει τον Μαρξ και να τον τοποθετήσει και πάλι στην εποχή μας. Προσπαθεί να μας δείξει πως πρέπει να διαβαστεί και να εφαρμοστεί το έργο του Μαρξ σε μια εποχή όπου η ελεύθερη αγορά αφαιρέι και τα λίγα εναπομείναντα δικαιώματα των εργαζομένων και τον οδηγούν στη πλήρη εξαθλίωση. Το φάντασμα του Μαρξ συνεχίζει να τρομοκρατεί τους καπιταλιστές όσο και αν επιμένουν να μιλούν για το τέλος της ιστορίας και ονειρεύονται τη παντοκρατορία τους.

Αναρτήθηκε από: akamas | Φεβρουαρίου 3, 2018

Αλμπέρ Καμύ Ο πρώτος άνθρωπος Εκδόσεις Καστανιώτη

Ο πρώτος άνθρωποςΘλιβερό θεωρούσε τον θάνατο σε αυτοκινητιστικό δυστήχημα ο Αλμπέρ Καμύ. Όμως, η μοίρα του επιφύλασσε έναν τέτοιο θάνατο στις 4 Ιανουαρίου 1960. Στη τσάντα του βρέθηκε το έργο που δούλευε το διάστημα εκείνο. Πρόκειται για το χειρόγραφο του πρώτου ανθρώπου, του βιβλίου στο οποίο μιλούσε για τα παιδικά του χρόνια στο Παρίσι. Το έργο ήταν ημιτελές και ακατέργαστο, όμως μς την επιμονή της γυναίκας του και της κόρης του δημοσιεύτηκε, αφού πρώτα έγιναν κάποιες παρεμβάσεις σε σημεία στίξης για να μπορεί το έργο να είναι πιο κατανοητό στον αναγνώστη. Παρά το γεγονός ότι το έργο δεν είναι τελειωμένο θα πρέπει να διαβαστεί έτσι ώστε να μπορέσουμε να γνωρίσουμε μερικές άγνωστες πτυχές του συγγραφέα μέσα από τα λόγια του ίδιου. Και θα μπορέσουμε να κατανοήσουμε, ακόμη και σε αυατό το έργο το πνεύμα του συγγραφέα.

Αναρτήθηκε από: akamas | Φεβρουαρίου 2, 2018

Amthony Trollope Ο επίτροπος Εκδόσεις Gutenberg

Anthony Trollope: «Ο επίτροπος»Ένας από τους σημαντικότερους πολιτικούς συγγραφείς της Αγγλίας είναι ο Άντονυ Τρόλοπ και το συγκεκριμένο βιβλίο είναι το πρώτο  από τη σειρά με γενικό τίτλο τα χρονικά του Μπάρτσεστερ.  Στο βιβλίο αυτό αναφέρεται στα σκάνδαλα της εκκλησίας της Αγγλίας που έγιναν γνωστά εκείνη την εποχή.  Ο επίτροπος Χάρντινγκ είναι ένας ηλικιωμένος ιερέας, ο οποίος είναι ταυτόχρονα και επίτροπος σε ένα γηροκομείο. Είναι μέλος ενός συστήματος  που το βρήκε έτοιμο και βολεύτηκε μέσα σε αυτό. Έως τη στιγμή που ένας δικηγόρος αναλαμβάνει  να εξετάσει  εάν η αμοιβή που λαμβάνει ο επίτροπος είναι δίκαιη.  Ο επίτροπος αμφιταλαντεύεται ανάμεσα στο αίτημα  που θεωρεί δίκαιο και στο σύστημα που υπηρετεί. Ο συγγραφέας ανατέμνει άψογα τη ψυχολογία του επιτρόπου και μας παρουσιάζει άψογα τη τοιχογραφία της εποχής του.

Αναρτήθηκε από: akamas | Ιανουαρίου 31, 2018

Συνέντευξη William Mallinson

Πριν λίγε ημέρες διάβασα το βιβλίο του William Mallinson με τίτλο τρεις φορές ξένη, το οποίο κυκλοφορεί από τις εκδόσεις Επίκεντρο. Ο συγγραφέας με τιμά απαντώντας σε κάποιες ερωτήσεις μου.

 

1.Ο παππούς σας καταγόταν από την Ανατολία. Αυτή είναι η αρχή των οικογενειακών σας αναμνήσεων. Πως θα μπορούσατε να περιγράψετε τη πορεία της οικογένειας στη πορεία του εικοστού αιώνα;

 

Αυτή είναι η αρχή των προσωπικών μου οικογενειακών αναμνήσεων από την πλευρά της μητέρας μου, αν και ο παππούς μου ο Πέτρος διέφυγε επίσης με τον γιο του, τον παππού μου Ευστράτιο, στη Ρόδο. Στη συνέχεια, αυτή η πλευρά της οικογένειάς μου ήταν κοσμοπολίτικη: ο βρετανός πατέρας μου πανδρέυτικε στη Ρώμη, αλλά ζούσαν μαζί στο Λονδίνο. Η θεία μου η Πηνελόπη παντρεύτηκε έναν ιταλικό αξιωματικό του στρατού, τον Κάρλο. Η Πηνελόπη έζησε στην Αττάλια ως μωρό και στη συνέχεια έζησε στη Ρώμη, στην Τουρκία και στην Ελλάδα, με αυτή τη σειρά. Επισκεπτόμασταν ο ένας τον άλλον στις χώρες μας.

 

 

 

  1. Οι δυο παππούδες σας βρέθηκαν σε εχθρικά στρατόπεδα κατά την διάρκεια του μεγάλου πολέμου. Στον επόμενο πόλεμο αντίπαλοι ήταν ο πατέρας σας και ο σύζυγος της θείας σας. Τι ρόλο έπαιξαν αυτές οι αντιπαραθέσεις σε προσωπικό επίπεδο και στο επίπεδο της οικογένειάς σας;

 

Όταν ήταν εχθροί, δεν γνώριζαν ο ένας τον άλλον! Αλλά θυμάμαι τον πατέρα μου, ο οποίος αγαπούσε τον Κάρλο (τον σύζυγο της Πηνελόπης), τον κατηγορούσε όμως ότι ήταν φασίστας όταν είχε μια συγκινητική συζήτηση για την πολιτική στη Μεθώνη.

 

 

  1. Η θεία σας υπήρξε τρεις φορές πρόσφυγας. Θα θελατε να μας δώσετε συνοπτικά κάποια στοιχεία για αυτές τις φορές;

 

Ο πατέρας της βρισκόταν σε έναν κατάλογο μελλοθανάτων των φανατικών του Ατατούρκ: έτσι έφυγε με τον παππού μου τον Ιούλιο του 1921. Σώθηκαν από τους Ιταλούς, οι οποίοι έφυγαν επίσης από την Ανατολία και εγκατέλειψαν τη ζώνη τους. Η Pinella δεν είχε άλλη επιλογή παρά να φύγει στην Ιταλία (εθελοντική εξορία) τον Δεκέμβριο του 1943 με τα τρία της παιδιά (τα ξαδέλφια μου), αφού ο Carlo και τα άλλα ιταλικά στρατεύματα της Ελλάδας είχαν απελαθεί στον Πειραιά (οι Βρετανοί βύθισαν μερικά πλοί με φυλακισμένους) και στη συνέχεια με το τρένο στη Γερμανία. Ήταν ένας από τους 50.000 μεταξύ άνω των 600.000 ιταλών στρατιωτών που δήλωσαν ότι ήταν πιστοί στο Μουσολίνι. Έτσι, ενώ η πλειοψηφία των ιταλικών στρατευμάτων επέλεξε να γίνει αιχμάλωτος πολέμου των Γερμανών, ο Carlo εργάστηκε ως καπετάνιος στην Εθνική Φρουρά της Μπρέσια. Συνάντησε την Pinella τυχαία στη Μπολόνια, όταν τον είδε από ένα τραμ, και ζήτησε από τον οδηγό να σταματήσει! Τον Απρίλιο του 1945, όταν οι Βρετανοί τον αμφισβήτησαν και ρώτησαν αν υποστήριζε τον Μουσολίνι, απάντησε ρωτώντας αν υποστήριζαν τον Τσώρτσιλ. Απελευθερώθηκε. Την τρίτη φορά που η Penelope (και ο Carlo) έπρεπε να φύγει ξαφνικά ήταν το 1973, καθώς η κυπριακή κρίση σιγόβραζε. Ο Carlo είχε παροτρυνθεί να φύγει από μερικούς τούρκους γνωστούς του, καθώς βοήθησε την ελληνική κυβέρνηση με πληροφορίες για τα κινήματα των τουρκικών στρατευμάτων. Έτσι, ο Carlo και η Pinella κατέληξαν στην Ελλάδα, μέσω της Ιταλίας.

 

 

 

  1. Στο δεύτερο μέρος του βιβλίου αναφέρεστε εκτενώς στις σχέσεις Ελλάδος και Τουρκίας. Πως θα τις κρίνατε στη πορεία του εικοστού αιώνα;

 

Η Τουρκία δεν υπήρχε παρά μόνο μετά το 1923. Από το 1923 έως το 1955, οι ελληνοτουρκικές σχέσεις ήταν λογικές, χάρη στις συμφωνίες μεταξύ Βενιζέλου και Ατατούρκ (εκτός από το δυσάρεστο Varlik Vergisi το 1942). Αλλά η Βρετανία κατέστρεψε αυτές τις σχέσεις το 1955, με την εισαγωγή της Τουρκίας στα θέματα της Κύπρου. Ο Βενιζέλος και ο Ατατούρκ ήταν νεκροί, οπότε δεν μπορούσε να βοηθήσει. Ο ψυχρός πόλεμος , προϊόν έμπνευσης της Βρετανίας και η εμπλοκή της Αμερικής έβαλαν στη συνέχεια το τελευταίο καρφί στο φέρετρο των –τουλάχιστον- ορθών  ελληνοτουρκικών σχέσεων. Όσον αφορά τις τουρκικές απαιτήσεις στα ελληνικά νησιά, άρχισαν αυξάνονται μετά το 1955. Σήμερα η Τουρκία γνωρίζει ότι οι ΗΠΑ και η Βρετανία θεωρούν την Τουρκία σημαντικότερη για τα (??) συμφέροντα του ΝΑΤΟ από την Ελλάδα και την εκμεταλλεύονται. Εν τω μεταξύ, οι εταιρείες όπλων είναι στην ευχάριστη θέση να εκμεταλλευτούν την ελληνοτουρκική αγορά. Η πραγματική ειρήνη μεταξύ Ελλάδας και Τουρκίας θα ήταν κακή για τις τσέπες των μετόχων της εταιρείας όπλων του ΝΑΤΟ.

 

 

5.Πως θα κρίνατε τις προσωπικότητες του Ελευθερίου Βενιζέλου και Κεμάλ Ατατούρκ;

Δεν μπορώ να κρίνω τις προσωπικότιτες των ανθρώπων που δεν γνωρίζω προσωπικά. Εχοντας διαβάσει πολλά βιβλία και ντοκουμέντα, όμως, είναι αρκετά προφανές για εμένα ότι και οι δύο αποτέλεσαν έρμαια των φιλοδοξιών τους. Υπήρξαν και φανατικοί. Ο Βενιζέλος ήταν πιο ιμπεριαλιστικός από τον Άτατουρκ. Ο δέυτερος ήταν απλά αδίστακτος. Και οι δύο ήταν σκλάβοι των ιδεών τους.

 

6.Στο βιβλίο σας μιλάτε εκτενώς για τις παθογένειες του ελληνικού πολιτικού συστήματος. Τι φταίει κατά τη γνώμη σας και δεν μπορεί η Ελλάδα να γίνει μια κανονική χώρα;

Δεν υπάρχει κανένα ‘κανονική’ χώρα στο κόσμο.Επίσης, ο ορισμός της τελειότητας ενός ατόμου είναι ο ορισμός της ατέλειας για ένα άλλο άτομο. Άρα, είναι δύσκολο να δοθεί μια αντικειμενική απάντηση. Ωστόσο, η Ελλάδα έχει σίγουρα κάποια χαρακτηριστικά που την έχουν καταστήσει τον δικό της χειρότερο εχθρό. Για παράδειγμα, προσποιείται ότι δεν είναι βαλκανική και οθωμανική, δίνοντας έμφαση στον Ευρωπαϊκό της χαρακτήρα. Αυτό οδηγεί σε κρίσεις ταυτότητας, και την αναγκάζει να υποκύπτει στα ξένα συμφέροντα και στην βαλκανοποίηση των πολιτικών κομμάτων που έχουν αναπτυχθεί ως πελατειακές οργανώσεις. Θυμηθείτε απλά ότι οι Έλληνες βουλευτές κερδίζουν πάνω από δέκα φορές το ποσό που κερδίζει ένας αστυνομικός. Στην Αγγλία, ο αριθμός είναι περίπου τριπλάσιος. Η Ελλάδα ποτέ δεν θα απαλλαγεί από τη συστημική βαλκανική-οθωμανική διαφθορά, εκτός αν ο λαός της έχει το θάρρος να επιμείνει στη διαφάνεια, και αν οι ελληνικές κυβερνήσεις δεν καταφέρουν να προσεταιριστούν αποτελεσματικότερα τον ιστορικό προστάτη και υποστηρικτή της, τη Ρωσία. Τέλος, οι περίεργες πρακτικές που έχω δει στην ελληνική τριτοβάθμια εκπαίδευση, για παράδειγμα στο Αμερικανικό Κολέγιο της Ελλάδας, στο Πανεπιστήμιο της Ινδιανάπολης και στο Ιόνιο Πανεπιστήμιο, σε συνδυασμό με την ελληνική αντίληψη ότι οτιδήποτε είναι ευρωπαϊκό περισσότερο από οτιδήποτε ελληνικό, πρέπει να ξεριζωθεί.

 

  1. Στο βιβλίο σας συνδέετε την ιστορία των μελών της οικογένειάς σας που προέρχονται από την Ελλάδα με τη σύγχρονη ιστορία της χώρας. Ποια σύνδεση μπορεί να υπάρξει ανάμεσα στις ιστορίες των ανθρώπων και στην ιστορία της χώρας;

 

Η άνθρωποι έχουν την συνήθεια να αποφεύγουν την πραγματικότιτα.Παρά τις απεγνωσμένες προσπάθειες πολλών κοινωνικών επιστημόνων και θεωρητικών των διεθνών σχέσεων για να ταξινομήσουν τον κόσμο και τους ανθρώπους στις τακτικές τους κατηγορίες και να ελέγξουν το μυαλό, η πραγματικότητα είναι διαφορετική. Ο αταβισμός, ο αταβισμός της μνήμης και της οικογένειας, που συνδέονται με τα ανθρώπινα χαρακτηριστικά, είναι αυτό που δημιουργεί την εθνική συνείδηση. Έτσι, τα πράγματα ήταν πάντα τα ίδια, το παρελθόν ρίχνει φως στο μέλλον, και τα ίδια πράγματα επιστρέφουν με διαφορετικά χρώματα. Οι οικογένειες δημιουργούν εθνική ταυτότητα, όχι απαραίτητα τις κατασκευασμένες ιδέες ενός κράτους. Οι Έλληνες είναι ισχυροί και ομοιογενείς ως λαός, βοηθούμενοι από μια θαυμάσια γλώσσα, και επομένως δεν χρειάζεται να οικοδομήσουν μια ταυτότητα που τους έχει, σε κάποιο βαθμό, επιβληθεί από ξένες ιδέες, καθώς και από την αντιρωσική θέση των ακραίων εθνικιστών του ΝΑΤΟ. Ίσως η ελληνικότητα, όπως και σε άλλες βαλκανικές χώρες, τείνει να είναι υπερβολική και τεχνητά κατασκευασμένη από διάφορες κυβερνήσεις, για κομματικούς και, πολιτικο-ιδεολογικούς σκοπούς, και στη συνέχεια να τροφοδοτείται με ματαιοδοξίες.

 

Μια ενδιαφέρουσα βιογραφία μας παρουσιάζει στο νέο του βιβλίο ο Γάλλος συγγραφέας Νταβίντ Φοενκινός. Πρόκειται για τη βιογραφία της ζωγράφου Σαρλότ Σάλομον, μιας νεαρής Εβραίας ζωγράφου που έχασε τη ζωή της σε ηλικία μόλις 26 ετών κατά την διάρκεια του Ολοκαυτώματος. Το βιβλίο, δομημένο αρκετά πρωτότυπα, σε στίχους, ξεκινά την εποχή που οι ναζιστές κατέκτησαν την εξουσία στη Γερμανία και μας παρουσιάζει τις αλλαγές που άρχισαν να γίνονται στη χώρα και τις διώξεις εναντίον των Εβραίων. Ο συγγραφέας κατορθώνει μέσα από μια καταπληκτική ανάλυση των χαρακτήρων και άριστη περιγραφή των γεγονότων να μας δώσει ανάγλυφα  τη βιογραφία μιας σημαντικής ζωγράφου και μέσα από αυτή την ιστορία μιας ολόκληρης εποχής. Και επειδή η ιστορία επαναλαμβάνεται βλέπουμε πολλά εθνικιστικά και ναζιστικά κινήματα να αναβιώνουν στις μέρες μας, ένα πρόβλημα που αντιμετωπίζεται μέσα από τη γνώση και την κατανόηση της ιστορίας. Και κάτι τελευταίο. Είχα γνωρίσει την Οντέτ Βαρών Βασάρ μέσα από τις δυο ιστορικές της μελέτες, τώρα είχα την ευκαιρία να δω και μια άλλη σημαντική ενασχόλησή της, τη μετάφραση. Χωρίς να γνωρίζω το γαλλικό κείμενο είχα την ευκαιρία να δω στα ελληνικά ένα κείμενο που ρέει και που πετυχαίνει να μεταφέρει τους σκοπούς του συγγραφέα, να παρουσιάσει τη βιογραφία και την εποχή.

Αναρτήθηκε από: akamas | Ιανουαρίου 27, 2018

William Mallinson Τρεις φορές ξένη Εκδόσεις Επίκεντρο

ΤΡΕΙΣ ΦΟΡΕΣ ΞΕΝΗΈνα αρκετά ενδιαφέρον βιβλίο μας προσφέρει ο καθηγητής William Mallinson. Ένα βιβλίο που χωρίζεται σε δυο μέρη. Στο πρώτο μέρος του ο συγγραφέας μας περιγράφει την ιστορία της οικογένειάς του από την πλευρά του Έλληνα παππού του. Γεννηένος ως Οθωμανός υπήκοος δραπετεύει από τη Τουρκία λίγο πριν τη Μικρασιατική καταστροφή με την βοήθεια των Υταλών, καταλήγει στην Ιταλοκρατούμενη Ρόδο παίρνοντας την ιταλική υπηκοότητα και επιστρέφει μετά από αρκετά χρόνια στη Τουρκία, αφού έζησε αρκετά χρόνια στην Ιταλία δουλεύοντας ως δημόσιος υπάλληλος. Πρόκειται για την ιστορία μιας οικογένειας μέσα από την οποία έχουμε την ευκαιρία να δούμε κομμάτια της σύγχρονης ελληνικής ιστορίας και να αναλογιστούμε στα λάθη που έγιναν στη χώρα μας κατά την διάρκεια του εικοστού αιώνα. Για τα λάθη στον τρόπο με τον οποίο στήθηκε το ελληνικό κράτος και τον τρόπο με τον οποίο τόσο ο ελληνικός όσο και ο τουρκικός εθνικισμός μας παρουσιάζει ο συγγραφέας στο δεύτερο μέρος του βιβλίου, καθώς και τις παθογένειες που παρουσιάστηκαν και στις δυο χώρες. Πρόκειται για ένα ενδιαφέρον βιβλίο που τολμά να προσεγγίσει, τουλάχιστον στο δεύτερο μέρος του, αρκετά στραβά που κράτησαν καθηλωμένη τη χώρα μας.

Αναρτήθηκε από: akamas | Ιανουαρίου 25, 2018

Νίκος Φαρούπος Εφιάλτης, η απολογία Εκδόσεις Κέδρος

ΕΦΙΑΛΤΗΣΔεν είναι πολλές οι φορές που ένας Έλληνας συγγραφέας τολμά να προσεγγίσει ρηξικέλευθα ένα θέμα και να το αναδείξει με το θάρρος της γνώμης του. Μια από αυτές τις φορές είναι και το βιβλίο του Νίκου Φαρούπου, ο οποίος τολμά να προσεγγίσει μια από τις πιο μισητές προσωπικότητες της ελληνικής ιστορίας. Το όνομα του Εφιάλτη είναι συνώνυμο της προδοσίας, στάθηκε υπεύθυνος για τον χαμό κάποιων εκατοντάδων Ελλήνων, οι οποίοι τόλμησαν να ορθώσουν το ανάστημά τους στον Ξέρξη και τις χιλιάδες του στρατού που έφερε από την ανατολή. Στο βιβλίο αυτό ο συγγραφέας τολμά να προσεγγίσει τη προσωπικότητα του ήρωά του από μια άλλη οπτική, και να μας δώσει τη πιθανή απολογία του Εφιάλτη όπως τη φαντάστηκε. Στηριζόμενος αποκλειστικά στα γεγονότα, κάτι που σημαίνει ότι είχε ελάχιστα περιθώρια να κινηθεί δραματουργικά, προσπαθεί να κατανοήσει τι θα έλεγε ο Εφιάλτης αν του δινόταν η ευκαιρία να απολογηθεί. Αποστασιοποιημένος από οποιαδήποτε κρίση προσπαθεί να φωτίσει την ιστορία από μια άλλη πλευρά και το θετικό είναι ότι βάζει τον αναγνώστη να σκεφτεί και να αναλογιστεί μπροστά σε ένα σημαντικό ιστορικό γεγονός. Και μόνο το γεγονός ότι τολμά να αγγίξει ένα τέτοιο θέμα δίνει μια ιδιαίτερη αξία στη προσπάθειά του και ο τρόπος με το οποίο χειρίζεται το θέμα είναι αξιοπρόσεκτος. Οφείλω να ομολογήσω ότι δεν γνώριζα το μέχρι στιγμής έργο του συγγραφέα, αλλά η ανάγνωση του συγκεκριμένου βιβλίου με έκανε να τον εκτιμήσω και σύντομα θα προσεγγίσω και άλλα του έργα.

ΤΟΥΡΚΙΑ, ΙΣΛΑΜ, ΕΡΝΤΟΓΑΝΜια ενδιαφέρουσα μελέτη μας παρουσιάζει στο μικρό αυτό τεύχος ο πανεπιστημιακός Κωνσταντίνος Φίλης. Τολμά να αγγίξει ένα από τα πλέον φλέγοντα θέματα των τελευταίων ετών και να μας παρουσιάσει το έργο του Τούρκου προέδρου Ερντογάν και τις κατευθύνσεις που δίνει τόσο στην εξωτερική όσο και στην εσωτερική πολιτική της χώρας του. Με αρκετά στοχευμένες παρατηρήσεις μας δείχνει τον τρόπο με τον οποίο  εκμεταλλεύεται τη θρησκευτικότητα των πλέον συντηρητικών στρωμάτων της τουρκικής κοινωνίας με σκοπό να αλλάξει ριζικά την εικόνα της χώρας του, να την απομακρύνει από τη δύση και να στήσει και πάλι μια νεοοθωμανική αυτοκρατορία. Πρόκειται για μια ενδιαφέρουσα και ευσύνοπτη μελέτη που μας βοηθάει να κατανοήσουμε τη στροφή που συντελείται στη γείτονα χώρα.

« Newer Posts - Older Posts »

Kατηγορίες