Αρκάντι Οστρόφσκι Η επινόηση της σύγχρονης ΡωσίαςΜια αρκετά ενδιαφέρουσα ιστορική περίοδο μελετά στο βιβλίο του αυτό ο Οστρόφσκι. Ξεκινά από τα χρόνια που τη διακυβέρνηση της Σοβιετικής Ένωσης αναλάμβανε ο Μιχαήλ Γκορματσώφ και φτάνει εως τα χρόνια του Βλαντιμίρ Πούτιν. Είναι τα χρόνια που η Ρωσία περνά από τη σοβιετική κυριαρχία στον καπιταλισμό και ψάχνει να βρει τη νέα της ταυτότητα. Αυτόν τον επώδυνο δρόμο μας περιγράφει ο συγγραφέας, ένα δρόμο που μας δείχνει τη πτώση μιας υπερδύναμης και την απειλή που αποτελεί για τη δύση στις μέρες μας η σύγχρονη Ρωσία. Είναι μια αρκετά ζωντανή αφήγηση της εξέλιξης αυτής και των προβλημάτων που παρουσιάστηκαν όλο αυτό το διάστημα.

Ένα δύσκολο θέμα τολμά να αγγίξει στον τόμο του αυτό ο Στέλιος Κούλογλου, τη δικτατορία και την αντίσταση. Παρά το γεγονός ότι έχουν περάσει πάνω από σαράντα χρόνια από τη πτώση της είναι ελάχιστες οι περιπτώσεις που μας παρουσιάζεται ένα πρωτογενές υλικό για εκείνη τη περίοδο. Στο τόμο αυτό έχουμε την ευκαιρία να δούμε μια σειρά από μαρτυρίες τόσο ανθρώπων που αντιστάθηκαν στη χούντα, όσο και κάποιων που έστρωσαν το δρόμο για να έρθει και κάποιων που την υπηρέτησαν.Το βιβλίο είναι χωρισμένο σε κεφάλαια και εκεί είναι συγκεντρωμένες οι μαρτυρίες ανά κατηγορία. Χαρακτηριστικά κεφάλαια είναι αυτά που αναφέρονται στην αντίσταση των ενόπλων, με ιδιαίτερη αναφορά στο αντιτορπιλικό Βέλος και στον Αλέξανδρο Παναγούλη, τον άνθρωπο που προσπάθησε να δολοφονήσει τον δικτάτορα. Το βιβλίο αφιερώνεται στην αληθινή γενιά του Πολυτεχνείου. Όπως αναφέρει ο ίδιος ο συγγραφέας θεωρεί αληθινή γενιά του Πολυτεχνείου αυτούς που αγωνίστηκαν χωρίς να προσπαθήσουν να εξαργυρώσουν τους αγώνες τους.

Αναρτήθηκε από: akamas | Μαΐου 23, 2017

Τζον Μπιούκαν Τα 39 σκαλοπάτια Εκδόσεις Μίνωας

Ένα κλασσικό μυθιστόρημα κατασκοπείας αποτελεί το βιβλίο του Μπιούκαν, το πρώτο με ήρωα τον Ρίτσαρντ Χάνει. Μετά από αρκετά χρόνια διαμονής στην Αφρική ο Χάνει γυρίζει στην Αγγλία. Το πρώτο διάστημα της παραμονής του πλήττει φοβερά καθώς έχει συνηθίσει σε διαφορετικούς ρυθμούς. Έτσι, ετοιμάζεται να επιστρέψει στην Αφρική. Όμως, λίγες μέρες πριν φύγει δολοφονείται ένας φιλοξενούμενος του και αυτό θα πυροδοτήσει μια σειρά από καταιγιστικές εξελίξεις. Τα κύρια χαρακτηριστικά του μυθιστορήματος είναι η πρωτοπρόσωπη αφήγηση, η αμεσότητα και το χιούμορ, τα οποία δίνουν έναν εξαιρετικά καλό ρυθμό στην ιστορία και βοηθά στην ανάγνωση. Πρόκειται για ένα από τα σημαντικότερα βιβλία του είδους και κατά την διάρκεια του πρώτου παγκοσμίου πολέμου κυκλοφορούσε ευρέως στα χαρακώματα, ανάμεσα στους φαντάρους.

Μια αρκετά φιλόδοξη προσπάθεια ξεκινά με αυτό το πρώτο τεύχος ο καθηγητής Θανάσης Διαμαντόπουλος. Προσπαθεί να περάσει 11 δεκαετίες ελληνικής ιστορίας με αρκετά εκλαϊκευτικό τρόπο και να μας δώσει τις παθογένειες του ελληνικού πολιτικού συστήματος. Σε αυτό το πρώτο τεύχος μας παρουσιάζει τη προσωπικότητα του  Ελευθερίου Βενιζέλου και τον τρόπο με τον οποίο έδρασε σε εκείνη την αρκετά κρίσιμη δεκαετία για την Ελλάδα. Σε μια έντονα πολεμική περίοδο, στην οποία επικράτησαν οι δυο βαλκανικοί και ο πρώτος παγκόσμιος πόλεμος, η ο Ελευθέριος Βενιζέλος επικράτησε με την έντονη προσωπικότητά του και δημιούργησε πολλές εντάσεις και αντιπαραθέσεις οι οποίες διατηρήθηκαν και τις επόμενες δεκαετίες στη χώρα. Πρόκειται για ένα αρκετά ενδιαφέρον τεύχος, αρκετά προσιτό για τον απλό πολίτη, που μπορεί να σταθεί αφορμή για περιατέρω μελέτη επί του θέματος.

Αναρτήθηκε από: akamas | Μαΐου 21, 2017

Oscar Hijuelos Το κορίτσι από την Αβάβα Εκδόσεις Κέδρος

ΤΟ ΚΟΡΙΤΣΙ ΑΠ’ ΤΗΝ ΑΒΑΝΑΈχουν περάσει αρκετά χρόνια από τότε που διάβασα το βιβλίο του Ιχουέλος με τίτλο οι μάμπο κιγκς παίζουν τραγούδια αγάπης, ένα βιβλίο που είχε τιμηθεί με το βραβείο Πούλιτζερ. Μόλις κυκλοφόρησε από τις εκδόσεις Κέδρος η συνέχειά του, το βιβλίο που περιγράφει την Μαρία, τη κοπέλα που ενέπνευσε στο Νέστορα ένα από τα πιο γνωστά μπολερό στην ιστορία του είδους., Η όμορφη Μαρία της ψυχής μου μπορώ να πω ότι είναι από τα αγαπημένα μου τραγούδια και μέσα από το βιβλίο αυτό γνώρισα και την ηρωίδα του. Στη προεπαναστατική Κούβα μας μεταφέρει ο συγγραφέας, όταν μια μικρή επαρχιωτοπούλα καλλονή πηγαίνει στη Κούβα για να βρει την τύχη της. Το μόνο που ήξερε ήταν να χορεύει και δεν άργησε να αναγνωριστεί η αξία της και να αρχίσει να χορεύει  επαγγελματικά. Μετά από ένα καβγά με τον πρώτο της εραστή γνωρίζει το Νέστορα και αρχίζει η ερωτική τους περιπέτεια. Ότσν μετά από καιρό ο Νέστορας πηγαίνει στη Νέα Υόρκη συνθέτει αυτό το μπολερό που δεν άργησε να γίνει γνωστό  σε ολόκληρη τη Κούβα. Το βιβλίο συνεχίζεται και στη μετεπαναστατική Κούβα, όταν η Μαρία συνεχίζει να εξασκεί το επάγγελμα της χορεύτριας και μετά από λίγο καιρό φεύγει για τις Η.Π.Α.. Πρόκειται για μια ωραία σκιαγράφηση τόσο του χαρακτήρα της Μαρίας όσο και των περιπετειών της και ταυτόχρονα περνά και ορισμένες εικόνες τόσο από τη ζωή στη Κούβα, όσο και από τη ζωή των Κουβανών εξόριστων. Δεν θα έβρισκα καλύτερο επίλογο από μια εκτέλεση του τραγουδιού με τον Αντόνιο Μπαντέρας, έτσι και αλλιώς την άκουσα αρκετές φορές το διάστημα που διάβαζα το βιβλίο.

 

altΣε μια εποχή που η λογική της εικόνας έχει επικρατήσει παντού οι δυο συγγραφείς τόλμησαν κάτι αρκετά δύσκολο. Έβγαλαν ένα βιβλίο που πλησιάζει τις 700 σελίδες και περιέχει έναν απίστευτο όγκο πληροφοριών χωρίς να έχουν ούτε μια εικόνα για όσα περιγράφουν. Πρόκειται για ένα βιβλίο που τολμά να προσεγγίσει τη πρωτεύουσα του ελληνικού κράτους ιχνηλατώντας την ιστορία της και εικόνες από τη σύγχρονη λογοτεχνία, του 19ου και του 20ου αιώνα. Κατορθώνουν να μας ταξιδέψουν νοερά από τη μια περιοχή της πόλης στην άλλη δίνοντάς μας ένα αρκετά παραστατικό οδοιπορικό για την πορεία των γειτονιών και των συνοικιών και την  πορεία τους μέσα στο χρόνο. Έχουμε την ευκαιρία να γνωρίσουμε καλύτερα τη πόλη και να δούμε τις αστοχίες που έγιναν στο πέρασμα του χρόνου με αποτέλεσμα να καταστραφεί μια πόλη που είχε τις προοπτικές να γίνει μια από τις ομορφότερες στο κόσμο.

Πολλές ήταν οι σκέψεις που πέρασαν από το μυαλό μου διαβάζοντας το στγκεκριμένο βιβλίο. Ο κυριότερος λόγος είναι ότι ένας Ουγενότος κληρικός στρέφεται εναντίον του θεσμού της εκκλησίας, ενός θεσμού που ουσιαστικά υπηρέτησε σε όλη του τη ζωή. Μέσα στις σελίδες ενός γοτθικού μυθιστορήματος ασκεί έντονη κριτική τόσο στο Ρωμαιοκαθολικό όσο και στο Προτεσταντικό δόγμα και μέσα από την αρχετυπική φιγούρα του διαβολικού Μέλμοθ, και τους μύθους του περιπλανώμενου Ιουδαίου στρέφεται ενάντια στη κοσμική κόλαση που διακονεί η καθολική εκκλησία μέσα από τον μοναστικό βίο και την Ιερά εξέταση. Ο συγγραφέας γνωρίζει αρκετά καλά τους τρόπους με τους οποίους η εκκλησία προσπαθεί να αντιμετωπίσει τους εχθρούς της και ο Μέλμοθ, έχοντας πουλήσει τη ψυχή του στον διάβολο με σκοπό να αποκτήσει γνώση, έρχονται σε αντιπαράθεση, δημιουργώντας μερικές από τις σημαντικότερες γοτθικές, σκοτεινές εικόνες στην ιστορία της παγκόσμιας λογοτεχνίας. Ο συγγραφέας, θείος εξ αγχιστείας του Όσκαρ Ουάιλντ, με το έργο του αυτό επηρέασε τον Πόε και τον Μπωντλαίρ.

Το χρυσό σημειωματάριοΤο 1962 εκδόθηκε για πρώτη φορά το χρυσό σημειωματάριο και δεν άργησε να πάρει τη θέση του ανάμεσα στα σημαντικότερα έργα και δεν άργησε να πάρει τη θέση του ανάμεσα στα σημαντικότερα έργα του εικοστού αιώνα. Πρόκειται για ένα βιβλίο που σημάδεψε την εποχή του και αποτελεί φάρο και για την εποχή μας. Πρόκειται για μια εποχή κατά την οποία ξεκινά η σεξουαλική επανάσταση και οι γυναίκες αρχίζουν να απελευθερώνονται. Πρόκειται για ένα βιβλίο το οποίο αναφέρεται στο φεμινιστικό κίνημα της εποχής και στις σχέσεις των δυο φύλων. Η κεντρική ηρωίδα, η Άννα, μια ανύπαντρη μητέρα με έντονη πολιτική συνείδηση και μυθιστοριογράφος μας περιγράφει μέσα από τα σημειωματάρια τη ζωή της. Στο μαύρο σημειωματάριο μας περιγράφει τη συγγραφική της ζωή, στο κόκκινο τους πολιτικούς της αγώνες, στο κίτρινο τη συναισθηματική της ζωή και στο μπλε καθημερινά γεγονότα. Το βιβλίο κορυφώνεται στο χρυσό σημειωματάριο στο οποίο ολοκληρώνεται ως γυναίκα, μυθιστοριογράφος και πολιτική οντότητα. Ίσως πρόκειται για το σημαντικότερο βιβλίο της Λέσινγκ.

Αναρτήθηκε από: akamas | Μαΐου 8, 2017

Συνέντευξη Ανδρέα Τσoνιώτη

Πριν λίγες ημέρες διάβασα τη συλλογή διηγημάτων του Ανδρέα Τσανιώτη με τίτλο Ποιοί άνθρωπου, Ο συγγραφέας απαντά σε κάποιες ερωτήσεις μου.

 

  1. Στη πρώτη συγγραφική σου απόπειρα μας προσφέρεις δέκα μικρές ιστορίες από τη σύγχρονη Ελλάδα, την Ελλάδα της κρίσης. Τι σε ώθησε να κάνεις κάτι τέτοιο;

 

Νομίζω πως καθείς θα συμφωνήσει μαζί μου, πως κυρίαρχο θέμα στις καθημερινές μας συζητήσεις με φίλους αλλά ακόμη και σε επαγγελματικό επίπεδο βρίσκεται η κρίση που διανύει η χώρα μας τα τελευταία χρόνια και οι συνέπειες αυτής. Μέσα από 10 ξεχωριστές ιστορίες ήθελα να παρουσιάσω κάποιες από αυτές τις επιδράσεις αυτής της κατάστασης στην καθημερινή ζωή. Ήθελα να απεικονίσω 10 απλές ιστορίες ανθρώπων που βρίσκονται δίπλα μας με τα προβλήματά τους και τον προσωπικό τους γολγοθά, με σκοπό ίσως να δώσω στον αναγνώστη να καταλάβει αφενός πως δεν είναι μόνος του σε περίπτωση που αντιμετωπίζει αντίστοιχα προβλήματα αλλά και αφετέρου να σκεφτεί ίσως πως ένα από τα βασικότερα πράγματα που να χρειάζεται να γίνει σήμερα είναι η αυξημένη αλληλεγγύη που θα πρέπει να δείχνουμε ο ένας στον άλλον.

 

  1. Περιγράφεις αρκετά γλαφυρά σκηνές καθημερινές, όπως μπορούμε να τις δούμε στον περίγυρό μας;, πολλές φορές χωρίς να δίνουμε ιδιαίτερη σημασία. Τι σε ώθησε να κάνεις κάτι τέτοιο;

 

Η αλήθεια είναι πως οι ιστορίες περιλαμβάνουν αρκετά στοιχεία υπερβολής αλλά αφορούν καθημερινούς ανθρώπους που όσο κι αν πρόκειται για αποτέλεσμα φαντασίας θα μπορούσαν κάλλιστα να αφορούν πραγματικές ιστορίες. Από αυτές που κάποιος μπορεί να ακούσει σε ένα καθημερινό δελτίο ειδήσεων ή από εκείνες που συμβαίνουν δίπλα του στο δρόμο χωρίς να δίνει την οποιαδήποτε σημασία. Ήθελα να δώσω μέσα από αυτές στον καθένα μας να καταλάβει πως επειδή αδιαφορούμε, πως επειδή κλείνουμε τα μάτια μας και τα αυτιά μας σε ότι δυσάρεστο συμβαίνει δε σημαίνει πως δεν συνέβη στην πραγματικότητα ή μας προφυλάσσει από το να συμβεί σε εμάς ή στην οικογένειά μας.

 

  1.  Η κρίση έχει οδηγήσει σε ακραίες συμπεριφορές. Πιστεύεις ότι ο ρατσισμός και η ξενοφοβία έχουν ριζώσει στη καρδιά των νεοελλήνων;

 

Είναι γεγονός πως η κρίση αυτή έχει ενισχύσει κατά πολύ την ξενοφοβία και τον ρατσισμό στους έλληνες και μαζί με αυτά τη βία και την εγκληματικότητα. Νομίζω πως αυτό οφείλεται γενικά στην πίεση που νοιώθει ο λαός μας και στην ανασφάλειά του για το αύριο. Στο γεγονός πως παραβιάζεται ο προσωπικός του χώρος, πως αλλάζουν χωρίς να θέλει οι συνήθειές του και πως το διαθέσιμο εισόδημά του έχει μειωθεί δραματικά με αποτέλεσμα να έχουν περιορισθεί οι διαθέσιμες επιλογές του. Σε όλα αυτά ο συνπολίτης μας αναζητά κάποιον υπαίτιο. Κάποιον στον οποίο θα μπορεί να ρίξει το φταίξιμο απλά για να μεταφέρει την ευθύνη που ήδη νοιώθει. Ο ρατσισμός και η ξενοφοβία λοιπόν είναι φαινόμενα που θα ενισχύονται όσο η κρίση θα βαθαίνει και θα περιορίζονται όσο τα πράγματα θα μοιάζουν πιο αισιόδοξα. Δεν θεωρώ λοιπόν πως έχει κάτι ριζώσει στην καρδιά των νεοελλήνων απλά εξελίσσονται σύμφωνα με τις συνθήκες που επικρατούν στην κοινωνία και σύμφωνα με την τάση που επικρατεί.

 

  1. Σε ένα από τα διηγήματά σου μας δίνεις την εικόνα ενός νεόπλουτου. Πόση ευθύνη έχουν ανάλογες συμπεριφορές στη κρίση την οποία διερχόμαστε;

 

Είναι πολύ σωστό κατά τη γνώμη μου να αναζητήσουμε ευθύνες σε συμπεριφορές που είχαμε εμείς οι ίδιοι και που ίσως μας οδήγησαν σε αυτό το σημείο. Ο εγωισμός και η έλλειψη αλληλεγγύης, η απουσία ομαδικότητας και συλλογικότητας και η απληστία που δείξαμε απέναντι σε μια τεχνητή συνεχή ανάπτυξη σαφώς πιστεύω πως αποτελούν παράγοντες που επηρέασαν την κοινωνία μας στο να εισέλθει σε αυτή την κρίση που δεν είναι μόνο οικονομική αλλά και στο να είναι εξαιρετικά δύσκολο να εξέλθουμε από αυτή χωρίς να γίνουν δραστικές αλλαγές στη νοοτροπία μας.

 

  1. Τη περίοδο αυτή πολλά μυαλά έχουν φύγει στο εξωτερικό, αυτό αποτελεί και θέμα ενός από τα διηγήματά σου. Πως μπορεί αυτό να ανατραπεί;

 

Το φαινόμενο της φυγής πολλών νέων στο εξωτερικό είναι ιδιαίτερα έντονο και νομίζω πως για τους περισσότερους νέους μας, οι οποίοι είναι εφοδιασμένοι με εξαιρετικού επιπέδου μόρφωση και ικανότητες, είναι πράγματι η καλύτερη λύση. Η χώρα μας στερείται δομών και οργάνωσης που σε συνδυασμό με την ύφεση της οικονομίας εδώ και αρκετά χρόνια δείχνει σε κάθε νέο το δρόμο για αναζήτηση ενός μέλλοντος πιο αισιόδοξου σε κάποια χώρα του εξωτερικού, όπου κάποιος μπορεί να δει τις γνώσεις του να εφαρμόζονται, τις ιδέες του να εισακούονται, τις αμοιβές του να ανταποκρίνονται στη σκληρή δουλειά που προσφέρει αλλά και το κράτος να φροντίζει για εκείνον παρέχοντάς του αυτά για τα οποία συστάθηκε.

Θεωρώ πως η τάση αυτή σταδιακά θα ατονήσει καθώς πλέον παρατηρείται έλλειψη ικανών στελεχών στην Eλλάδα αλλά και αναγνωρίζοντας πως η δημόσια διοίκηση στις μέρες μας εξοπλίζεται με νέους με πολύ καλές σπουδές και πολύ όρεξη. Έτσι λοιπόν πιστεύω πως είναι απλά θέμα χρόνου ώστε να γίνει και σε αυτό τον τομέα μια αλλαγή νοοτροπίας.

 

  1. Έντονα είναι τα ψυχολογικά προβλήματα που αντιμετωπίζουν πολλοί συνάνθρωποί μας. Ποια λύση βλέπεις στο πρόβλημα αυτό;

 

Πολλοί άνθρωποι στις μέρες μας έχουν γεμίσει απαισιοδοξία με αποτέλεσμα όλοι να διαβάζουμε σε μελέτες για την αύξηση των μεγεθών σε ανθρώπους με κατάθλιψη ή σε ανθρώπους που απλά εγκαταλείπουν. Η λύση νομίζω βρίσκεται μέσα μας αλλά και δίπλα μας. Χρειάζεται να στηρίζουμε ο ένας τον άλλον και να βρούμε αυτό που πραγματικά έχει σημασία στις ζωές μας, μακριά από υποχρεώσεις, ευθύνες και συνέπειες. Να αφιερώσουμε χρόνο στους φίλους μας, στις οικογένειές μας αλλά και στον εαυτό μας κάνοντας πράγματα που μας γεμίζουν και μας κάνουν ευτυχισμένους. Δεν πρέπει να τα παίρνουμε όλα τόσο σοβαρά αφού ζούμε σε ένα τόσο ευμετάβλητο περιβάλλον μη γνωρίζοντας τι μας επιφυλάσσει το αύριο. Χρειάζεται απλά να σηκώσουμε το κεφάλι και να χαμογελάσουμε στον άνθρωπο που μπαίνει μαζί μας στο ασανσέρ. Αγνά και ειλικρινά. Και να είσαι σίγουρος πως θα μας χαμογελάσει πίσω.

 

  1. Βλέπεις διέξοδο στη κρίση την οποία διερχόμαστε;

 

Πιστεύω πως η λύση στην κρίση είναι θέμα παιδείας. Έχει να κάνει με τον τρόπο που μεγαλώνουμε τα παιδιά μας. Με τις βάσεις που θα θέσουμε στις δικές τους ζωές όπου θα χτίσουν το δικό τους αύριο. Και πιστεύω πως μπορεί οι προηγούμενες γενιές όπως άλλωστε και η δική μου να γαλουχήθηκε με τον ατομικισμό, τον εγωισμό, το βόλεμα, την αδιαφορία, την ατιμωρισία αλλά πρέπει να μεγαλώσουμε τα παιδιά μας με τέτοιο τρόπο ώστε να κινούνται με γνώμονα την αγάπη και την προσφορά. Έτσι θα μάθουν να συμμετέχουν, να αντιδρούν αλλά πάνω από όλα να δρουν και μόνο έτσι θα είναι κερδισμένα. Και μαζί με τους πολίτες το ίδιο το κράτος αλλά και η κάθε μορφής εξουσία θα προσαρμοστεί έτσι ώστε να δίνει πρωταρχική σημασία στο σύνολο και θα μπορέσουμε να ξεφύγουμε από αυτό το τέλμα. Το πιο παρήγορο είναι πως εγώ βλέπω την αλλαγή στα μάτια των παιδιών που προσέρχονται στο σχολείο μαζί με το γιο μου αλλά και στις συμπεριφορές και στις προθέσεις των γονιών τους.

 

  1. Ποια ήταν τα ερεθίσματά σου για να βγει αυτή η συλλογή; Και ποια τα διαβάσματά σου;

 

Είμαι κι εγώ ένας αναγνώστης μυθιστορημάτων κυρίως, σαν όλους αυτούς που επιλέγουν έναν τίτλο κάθε φορά που επισκέπτονται ένα βιβλιοπωλείο, από το πόσο διαφορετική μπορεί να μοιάζει μια ιστορία και από το πόσο ενδιαφέρον παρουσιάζει το οπισθόφυλλο.

Νομίζω πως για τις ιστορίες μου έχω επηρεαστεί κι εγώ από όλες τις δυσάρεστες καταστάσεις που συμβαίνουν καθημερινά δίπλα μας αλλά και από το πόσο κοντινές σε κάθε έναν από εμάς μπορούν να γίνουν.

Μέσα από αυτές τις ιστορίες σίγουρα θεωρώ πως παρουσιάζω κι ένα κομμάτι της δικής μου προσωπικότητας που έχει να κάνει με τον τρόπο που θέλω να αντιμετωπίζω τα πράγματα, να βρίσκω ελαφρυντικά σε κάθε παραβατική ενέργεια, να εφευρίσκω λύσεις για κάθε πρόβλημα, να μην χάνω την αισιοδοξία μου αλλά και να ανακαλύπτω αυτά που πιστεύω πως είναι πιο σημαντικά στη ζωή μου.

 

Ο χορός των νεκρώνΔεν μπορώ να πω ότι είμαι φίλος της αστυνομικής λογοτεχνίας, κάθε άλλο. Απλά διαβάζω κάποια αστυνομικά βιβλία στο ενδιάμεσο κάποιων άλλων αναγνωσμάτων μου. Παρόλα αυτά, παρακολουθώ τον συγγραφέα από το πρώτο του βιβλίο και μου αρέσουν τα ψυχολογικά στοιχεία που χρησιμοποιεί στην αφήγησή του. Κάτι ανάλογο συμβαίνει και με το νέο του μυθιστόρημα, τον χορό των νεκρών. Ένας άντρας επιστρέφει στο Έρεμπρο τριάντα χρόνια μετά την απομάκρυνσή του για να φέρει σε πέρας μια αποστολή. Θα πρέπει να δολοφονήσει έναν άντρα, ο οποίος βρίσκεται στο ποτάμι της περιοχής με αλλοιωμένα τα χαρακτηριστικά του. Ο συγκεκριμένος άντρας είναι μπλεγμένος σε κύκλωμα παιδεραστίας. Ο Άντερς Οικοπνομίδης έρχεται τη φορά αυτή αντιμέτωπος με το κύκλωμα αυτό και προσπαθεί να το ανακαλύψει. Με μια έντονα προφορική γραφή και με αρκετή ψυχολογική ανάλυση των χαρακτήρων του ο συγγραφέας οδηγεί τον ήρωά του στο στόχο του.

« Newer Posts - Older Posts »

Kατηγορίες