Ακόμη μια φορά για τον Θουκυδίδη Μια μικρή συλλογή από 17 μικρά κείμενα σχετικά με τα ταξίδια του σε ολόκληρο τον κόσμο μας μεταφέρει στο βιβλίο του αυτό ο πρόσφατα τιμηθείς με το βραβείο Νόμπελ Αυστριακός συγγραφέας. Φαινομενικά απλές ιστορίες, οι οποίες σε μια δεύτερη ανάγνωση μας προσφέρουν δυο βασικά στοιχεία που αφορούν τον συγγραφέα. Το πρώτο σημείο είναι η ευαισθησία και το θάρρος που δείχνει ο συγγραφέας δείχνοντας μας το πραγματικό του πρόσωπο, κάτι που δεν είναι συνηθισμένο σε συγγραφείς του επιπέδου του. Το δεύτερο στοιχείο είναι η βαθιά του γνώση γύρω από τον Θουκυδίδη, καθώς έχουμε την ευκαιρία να δούμε τον τρόπο με τον οποίο χρησιμοποιεί τεχνικές του για να μας παρουσιάσει τις ιστορίες του. Πρόκειται για 17 ιστορίες αποκαλυπτικές για το πνεύμα του συγγραφέα.

Αναρτήθηκε από: akamas | Οκτώβριος 10, 2019

Ανδρέας Μήτσου Η αστυνόμος Εκδόσεις Καστανιώτη

Η αστυνόμοςΓια ακόμη μια φορά ο Ανδρέας Μήτσου επιχειρεί να μας παρουσιάσει τις ανθρώπινες σχέσεις και τον τρόπο με τον οποίο αυτές διαμορφώνονται μέσα στη κοινωνία μας.  Ηρωίδα του τελευταίου του βιβλίου είναι η αστυνόμος Λένα Στρατήγη, η οποία δίνει πληροφορίες από διάφορα  εγκλήματα στον συγγραφέα πατέρα της με σκοπό να τον βοηθήσει να βρει έμπνευση και να γράψει ένα νέο βιβλίο. Με δόλιο τρόπο του δίνει ή του αποκρύπτει στοιχεία, ενώ στη τελευταία περίπτωση τον ωθεί να συμμετέχει πιο ενεργά, παίρνοντας τον ρόλο του εραστή της γυναίκας σε μια περίπτωση ενός ζηλόφθονα συζύγου. Ο πατέρας ερωτεύεται παράφορα τη προερχόμενη από τα λαϊκά στρώματα σύζυγο και ο σύζυγος αναλαμβάνει να παίξει τον ρόλο του εκδικητή. Έως τη στιγμή που έρχεται η νέμεσις για την αστυνόμο και η τιμωρία είναι αμείλικτη. Ο συγγραφέας κατορθώνει να μας παρουσιάσει αρκετά ανάγλυφα τα συναισθήματα των ηρώων του, να μας παρουσιάσει τις ψυχολογικές μεταπτώσεις του συγγραφέα Στρατήγη και να δώσει ένα ικανοποιητικό τέλος, ανάλογο με την πορεία του βιβλίου.

O Αυστριακός συγγραφέας Peter Handke είναι ο νικητής του Νόμπελ Λογοτεχνίας για το 2019, ενώ στην Πολωνή Olga Tokarczuk απονεμήθηκε το βραβείο του 2018, που δεν είχε δοθεί πέρσι.

Το Νόμπελ Λογοτεχνίας δεν είχε δοθεί το 2018 λόγω του σεξουαλικού σκανδάλου που είχε ξεσπάσει στη Σουηδική Ακαδημία. Η υπόθεση δεν είχε επηρεάζει την απονομή των υπόλοιπων βραβείων, καθώς αυτό της Λογοτεχνίας  δίδεται χωριστά.

Ο Jean-Claude Arnault, σημαντική πολιτιστική φιγούρα των στη Σουηδία και σύζυγος της Katarina Frostenson, μέλους της Ακαδημίας, είχε κατηγορηθεί για συνολικά 18 υποθέσεις σεξουαλικής παρενόχλησης από το 1966 έως το 2017.

Ο Arnault έχει καταδικαστεί σε ποινή φυλάκισης δύο ετών και έξι μηνών.

Από το cnn.gr

 

Image result for κώστασ θεολόγοσ άνδρεσ αθηναίοι η αποστασία τησ μυτιλήνησΈνα όχι και τόσο γνωστό γεγονός του Πελοποννησιακού πολέμου, την αποστασία της Μυτιλήνης από την αθηναϊκή συμμαχία, μας παρουσιάζει στο βιβλίο του ο Κώστας Θεολόγος. Μας παρουσιάζει το ιστορικό γεγονός και τις αντιδράσεις της Αθήνας σεβόμενος απόλυτα το ιστορικό πλαίσιο μέσα στο οποίο έγινε και περιγράφοντάς μας και το γενικότερο πλαίσιο του πολέμου και τη ζωή στην Ελλάδα εκείνη την εποχή. Κατορθώνει να μας περάσει την ατμόσφαιρα της εποχής και τον τρόπο με τον οποίο λαμβάνονταν οι αποφάσεις για την έκβαση του πολέμου.

Image result for Θύμιος Τζάλλας Brexit, ευρώπη και ΕλλάδαΈνα ενδιαφέρον θέμα μας παρουσιάζει στο βιβλίο του αυτό ο συγγραφέας. Μας μιλά για το Brexit  και τις επιπτώσεις που αυτό έχει τώρα, αλλά θα έχει και στο άμεσο μέλλον, για τη χώρα μας και την Ευρώπη. Μας παρουσιάζει αρκετά αναλυτικά όλα τα σκαμπανεβάσματα που είχαν τις τελευταίες δεκαετίες οι σχέσεις της Βρετανίας με την ΕΟΚ και την Ευρωπαϊκή Ένωση και προσπαθεί να διερευνήσει τους λόγους που οδήγησαν τους Βρετανούς να ψηφίσουν με αυτό τον τρόπο. Στο δεύτερο μέρος προσπαθεί να κάνει μια σύγκριση ανάμεσα στη κατάσταση που επικρατεί στη Βρετανία και όσα έχουν συμβεί στη χώρα μας με την οικονομική κρίση. Οι διαφορές είναι σημαντικές, καθώς στη χώρα μας δεν υπήρχε ποτέ ευρωσκεπτικιστικό μπλοκ, ούτε την περίοδο της άσχημης οικονομικής κρίσης. Οπότε δεν μπορεί, κατά τη γνώμη μου, να υπάρξει κάποια σύγκριση. Βέβαια, οι λόγοι που προβάλλει ο συγγραφέας, όπως η έλλειψη δημοκρατικού ελέγχου και νομιμοποίησης στις αποφάσεις της ΕΕ και ε εμμονή της στη νομισματική ένωση, είναι δυο σημαντικά προβλήματα που θα πρέπει να αντιμετωπιστούν.

Αναρτήθηκε από: akamas | Οκτώβριος 5, 2019

Thomas W. Gallant Νεότερη Ελλάδα Εκδόσεις Πεδίο

ΝΕΟΤΕΡΗ ΕΛΛΑΔΑ // ΑΠΟ ΤΟΝ ΠΟΛΕΜΟ ΤΗΣ ΑΝΕΞΑΡΤΗΣΙΑΣ ΜΕΧΡΙ ΤΙΣΜια συνοπτική ιστορία της Ελλάδος από την εποχή της ανεξαρτησίας μέχρι και τις ημέρες μας μας παρουσιάζει στον τόμο αυτό ο καθηγητής Τόμας Γκάλαντ.  Μια ιστορία που καταγράφει τα γεγονότα με επιστημονική ματιά, ενώ χρησιμοποιεί και μας παρουσιάζει και πρωτογενείς πηγές για να πετύχει τον σκοπό του, όπως μαρτυρίες και ντοκουμέντα/ Χαρακτηριστικό του βιβλίου είναι ότι στέκεται ιδιαίτερα στη κοινωνική ιστορία της χώρας, παρουσιάζοντάς μας τις κοινωνικές συνθήκες που επικρατούσα στη χώρα τις διάφορες εποχές και μας μιλά και για τη μετανάστευση που υπήρχε εκείνη την εποχή. Το βιβλίο αποτελεί μια ενδιαφέρουσα προσέγγιση στην ιστορία της χώρας μας και μας δίνει αφορμή να αναλογιστούμε τα λάθη που έγιναν στη χώρα μας τους δυο αιώνες.

Image result for Σία Αναγνωστοπούλου Μικρά ΑσίαΜια σημαντική και άκρως τεκμηριωμένη μελέτη σχετικά με τις ελληνορθόδοξες κοινότητες της Μικράς Ασίας μας προσφέρει στο βιβλίο της αυτό η καθηγήτρια Σία Αναγνωστοπούλου. Μια μελέτη που ξεκινά από την εποχή που αυτές άρχισαν να δημιουργούνται, τον τρόπο οργάνωσής τους, τον ρόλο που έπαιξαν το Οικουμενικό Πατριαρχείο και οι κατά τόπους μητροπόλεις. Μας ομιλεί για τον ρόλο που έπαιξαν στην Οθωμανική αυτοκρατορία.  Μας ομιλεί για τον ρόλο που έπαιξε το ελληνικό κράτος από την ίδρυσή του, καθώς και τι έγινε όταν η οθωμανική αυτοκρατορία άρχισε να διαλύεται και να εμφανίζεται όλο και πιο έντονα το κίνημα των νεοτούρκων. Πρόκειται για μια ολοκληρωμένη μελέτη που μας προσφέρει τη γνώση ενός σημαντικού κομματιού της σύγχρονης ελληνικής ιστορίας.

 

Αναρτήθηκε από: akamas | Σεπτεμβρίου 27, 2019

Συνέντευξη Αλέξη Ηρακλείδη

Πριν λίγες ημέρες παρουσίασα το βιβλίο του Αλέξη Ηρακλείδη για το μακεδονικό ζήτημα, το οποίο κυκλοφορεί από τις εκδόσεις Θεμέλιο. Ο συγγραφέας απαντά σε κάποιες ερωτήσεις μου.

 

  1. Πότε παρουσιάστηκε το μακεδονικό πρόβλημα στη περιοχή και ποιοι ήταν οι διεκδικητές του όρου Μακεδονία;

Το Μακεδονικό παρουσιάστηκε ως πρόβλημα στη δεκαετία του 1870, με κύρια γεγονότα τη δημιουργία της Βουλγαρικής Εξαρχίας και τη Συνθήκη του Αγίου Στεφάνου (1878) μεταξύ Ρωσικής και Οθωμανικής αυτοκρατορίας, με την οποία δημιουργήθηκε «στα χαρτιά», αλλά δεν εφαρμόστηκε, η Μεγάλη Βουλγαρία, σχεδόν διπλάσια από τη σημερινή, με τη Βουλγαρία να λαμβάνει περίπου το 80-85% της γεωγραφικής Μακεδονίας. Από το 1878 μέχρι το 1913 οι διεκδικητές της Μακεδονίας ήταν η Ελλάδα, η Βουλγαρία και η Σερβία, με τη δεύτερη να επιμένει στο να λάβει σχεδόν όλη τη γεωγραφική Μακεδονία. Η ελληνική τελική διεκδίκηση ήταν για την «ιστορική Μακεδονία», δηλαδή το περίπου 60% της γεωγραφικής Μακεδονίας. Στο τέλος, με τη Συνθήκη του Βουκουρεστίου η Ελλάδα έλαβε τη μερίδα του λέοντος, το 51% της Μακεδονίας, η Βουλγαρία μόνο το 10%, η Σερβία το 38% και 1-2% η Αλβανία.

  1. Ποιές ήταν οι επαναστατικές οργανώσεις που παρουσιάστηκαν εκείνη την εποχή και ποιο ρόλο έπαιξαν;

Η κύρια επαναστατική οργάνωση ήταν η VMRO (Εσωτερική Μακεδονική Επαναστατική Οργάνωση) που ιδρύθηκε το 1893-94 στη Θεσσαλονίκη από Βούλγαρους Μακεδόνες διανοούμενους. Στόχος της μέχρι το 1908 (Επανάσταση των Νεότουρκων) ήταν η αυτονομία της γεωγραφικής Μακεδονίας και όχι η ένωση με τη Βουλγαρία, αν και ορισμένοι ηγέτες της είχαν ως τελικό στόχο την ένωση με τη Βουλγαρία.

  1. Ποια είναι η ελληνική πολιτική πριν τους βαλκανικούς πολέμους και ποια μετά;

Πριν, από το 1880 και μετά, ήταν η εξασφάλιση της «ιστορικής Μακεδονίας», στη συνέχεια όταν αυτό σχεδόν εξασφαλίστηκε το 1913, το ζητούμενο ήταν η εκδίωξη των Σλαβόφωνων ή η ενσωμάτωση όσων δεν φεύγουν στον ελληνικό εθνικό κορμό, δια του εξελληνισμού.

Η Ελλάδα μπορεί να έλαβε το 51% της Μακεδονίας, αλλά βρέθηκε να κατέχει μία Μακεδονία που οι περισσότεροι κάτοικοι της δεν ήταν Έλληνες. Οι καθαυτού Έλληνες το 1912-1913, δηλαδή χωρίς τους Πατριαρχικούς βουλγαρόφωνους, χωρίς τους εθνοτικά-γλωσσικά Βλάχους και Αλβανούς και βέβαια χωρίς τους Ελληνόφωνους Μουσουλμάνους, παρά μόνο τους Έλληνες και τους εξελληνισμένους βουλγαρόφωνους, τους γνωστούς και ως Γραικομάνους, ήταν στην καλύτερη περίπτωση το ένα τρίτο του πληθυσμού. Στη δυτική Μακεδονία που είχε περιέλθει στην Ελλάδα, το ποσοστό των σλαβόφωνων ήταν περισσότερο από τα τρία τέταρτου του πληθυσμού και αυτό ίσχυε και για άλλες παραμεθόριες περιοχές. Γενικότερα, την επαύριον των Βαλκανικών Πολέμων η πλειονότητα του πληθυσμού στην ελληνική Μακεδονία δεν μιλούσε ελληνικά ή τα μιλούσε ως ξένη γλώσσα κάτι που έφερε τότε την Ελλάδα του Ελευθερίου Βενιζέλου και τον κρατικό της μηχανισμό σε δεινή θέση.

Τα πράγματα άλλαξαν άρδην, με την ανταλλαγή πληθυσμών με την Τουρκία (1923-24) που ήταν θείο δώρο για την Ελλάδα, μετατρέποντας ριζικά τη εθνοτική σύσταση της ελληνικής Μακεδονίας υπέρ των Ελλήνων.

  1. Ποια ήταν η πληθυσμιακή σύνθεση  στη περιοχή της Μακεδονίας πριν τους βαλκανικούς πολέμους;

Η πλέον έγκυρη απογραφή είναι του 1904 που ήταν η πρώτη και η τελευταία οθωμανική απογραφή των τριών βιλαετίων της Μακεδονίας, δηλαδή των βιλαετίων της Θεσσαλονίκης, του Μοναστηρίου και του Κοσόβου (Σκοπίων), υπό τον γενικό επιθεωρητή Hüseyin Hilmi Pasha (ελληνικής καταγωγής από τη Λέσβο), λίγο μετά δύο φορές Μέγα Βεζίρη της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας κατά τη γνωστή ως 2η συνταγματική της περίοδο.

Υπάρχουν δύο εκδοχές της απογραφής αυτής που θεωρείται έγκυρη λόγω του κύρους που έχαιρε ο Hüseyin Hilmi και επειδή πραγματοποιήθηκε με την παρουσία Ρώσων και Αυστριακών αξιωματικών ως παρατηρητών. Σε ότι αφορά τους Μουσουλμάνους ο συνολικός τους αριθμός καταγραφόταν ως 1.508.507 ή 1.720.007, δηλαδή αποτελούσαν το 54.2% του πληθυσμού στα τρία βιλαέτια. Οι Εξαρχικοί Βούλγαροι ήταν 575.534 (19.8%), οι Πατριαρχικοί Βούλγαροι 320.962 (11%), δηλαδή συνολικά οι Βούλγαροι ήταν 30.8%. Οι Έλληνες ήταν 307.000, οι Σέρβοι 100.717 ή 167.601, οι Βλάχοι 99.000 και οι Ισραηλίτες 48.720. Δηλαδή οι Έλληνες, χωρίς τους Βλάχους, τους Χριστιανούς Αλβανούς ή τους Πατριαρχικούς Βούλγαρους (τους οποίους η ελληνικοί εθνογραφικοί χάρτες για διεθνή κατανάλωση, εμφάνιζαν παγίως ως Έλληνες), ανέρχονταν στο σύνολο της Μακεδονίας μόλις στο 10,5% των κατοίκων. Σε ότι αφορά το βιλαέτι της Θεσσαλονίκης, το οποίο το 1913 περιήλθε στην Ελλάδα, οι Έλληνες αποτελούσαν περίπου το ένα τρίτο των πληθυσμού.

  1. Μετά τον δεύτερο παγκόσμιο πόλεμο εμφανίζεται για πρώτη φορά ομόσπονδο κρατίδιο στα πλαίσια της ενιαίας Γιουγκοσλαβίας με το όνομα Μακεδονία. Ποια ήταν η αντίδραση της Ελλάδος;

Όχι κρατίδιο, ομόσπονδο κράτος! Θα σας άρεσε να λέγανε την Κύπρο κρατίδιο που έχει το μισό πληθυσμό από την Βόρεια Μακεδονία;

Κατά τον Ψυχρό Πόλεμο και μετά την λήξη του Ελληνικού Εμφυλίου τον Οκτώβριου του 1949, το Μακεδονικό σε ότι αφορούσε την Ελλάδα εμφανίστηκε συγκριτικά πολύ πιο υποτονικό, και δεν φαινόταν να αποτελεί εθνικό θέμα ή πάντως πρώτης γραμμής εθνικό θέμα. Αυτή η στάση φαντάζει σήμερα αξιοπερίεργη με δεδομένο το γεγονός ότι τότε, από το 1944 και μετά, για πρώτη φορά, η Αθήνα είχε πλέον απέναντι της ένα ομόσπονδο κράτος και ένα έθνος μου ονομαζόταν «μακεδονικό», το οποίο μάλιστα, ειδικά τα πρώτα δεκαπέντε περίπου χρόνια της ζωής του δεν έκρυβε τις αλυτρωτικές του διαθέσεις σε σχέση με την ελληνική και τη βουλγαρική Μακεδονία.

Κατά την περίοδο 1950-1989 το Μακεδονικό ως θέμα «στο συρτάρι» είχε για την Ελλάδα τρεις πτυχές: τους σλαβόφωνους στην ελληνική Μακεδονία, τη στάση της Αθήνας έναντι της Σοσιαλιστικής Δημοκρατίας της Μακεδονίας (ΣΔΜ) και τις σχέσεις Αθήνας-Βελιγραδίου που συνδεόντουσαν με αυτά τα δύο θέματα.

Σε ότι αφορά τους Σλαβομακεδόνες κατοίκους της ελληνικής Μακεδονίας, η γλώσσα τους θεωρήθηκε «τοπικόν ιδίωμα» που καμία σχέση δεν έχει με τη «φιλολογική μακεδονική», την τεχνική γλώσσα  που έχει εφεύρει ο Τίτο για την ΣΔΜ. Και έγιναν προσπάθειες αφομοίωσης. Αποφασίστηκε δε ότι θα ονομάζονται «Σλαυόφωνοι» και όχι «Σλαυομακεδόνες» ή «Βουλγαρομακεδόνες».

Όσο για τη φιλολογική γλώσσα των κατοίκους της εν λόγω σοσιαλιστικής δημοκρατίας θεωρείτο δυτικοβουλγαρική διάλεκτος (αντίθετα απ΄ότι συνέβαινε στον Μεσοπόλεμο που θεωρείτο αυτοτελής γλώσσα και όχι βουλγαρική διάλεκτος).

Η ρήξη Τίτο-Στάλιν (Cominform) το 1948 οδήγησε στην αισθητή καλυτέρευση των σχέσεων του Βελιγραδίου με τη Δύση και κατ’ επέκταση και με την Ελλάδα, κάτι που, εννοείται, επιζητούσαν διακαώς και οι δυτικές δυνάμεις στο πλαίσιο της «ανάσχεσης» (containment) της σοβιετικής-κομουνιστικής επέκτασης. Κατόπιν αυτού το Μακεδονικό αποκλιμακώθηκε, και οι οποίες δηλώσεις ή πράξεις των Σκοπίων υποτίθεται ότι απλώς τις ανεχόταν ο Τίτο στο πλαίσιο των «εσωτερικών ισορροπιών» στη Γιουγκοσλαβία. Ωστόσο ειδικά κατά την περίοδο 1950-1962 υπήρχαν μερικές δύσκολες στιγμές, συνεπεία της στάσης του Βελιγραδίου ή των Σκοπίων.

  1. Πως κρίνετε τη διένεξη Αθήνας – Σκοπίων μετά τη διάλυση της ενιαίας Γιουγκοσλαβίας;

Μία περιττή διένεξη που δεν θα έπρεπε να είχε λάβει χώρα και μάλιστα για 27 έτη, και αυτό γιατί η λύση ήταν και είναι προφανής ήδη από το 1992: δηλαδή μεικτή ονομασία και αποκήρυξη κάθε είδους αλυτρωτισμού. Έχω αδιάσειστα στοιχεία ότι και τα δύο ήταν πανέτοιμη να τα παράσχει η άλλη πλευρά κατά την περίοδο 1992-1994, αλλά τίποτε δεν μπορούσε να γίνει μπροστά στην ελληνική αδιαλλαξία (όχι στο όνομα Μακεδονία και στα παράγωγα του).

  1. Πως κρίνετε τη συμφωνία των Πρεσπών;

Θετικά αν και θα προτιμούσα να ήταν πιο ετεροβαρής, δηλαδή σαφώς με «δύο κερδισμένους». Όπως έχει η συμφωνία γέρνει υπέρ της ελληνικής πλευράς με κίνδυνο ορισμένες πτυχές του να οδηγήσουν μελλοντικά σε τριβές και αδιέξοδα. Ας ελπίσουμε όμως ότι η όλη δυναμική των οικονομικών και άλλων σχέσεων που θα πυκνώσουν θα καταστήσει τη συμφωνία επωφελή και για τα δύο μέρη, δηλαδή «θετικού αθροίσματος» όπως λέγεται στη γλώσσα της επίλυσης συγκρούσεων (conflict resolution). Έτσι καταλήγω στη β’ έκδοση του βιβλίου Το Μακεδονικό Ζήτημα, 1878-2018 (Αθήνα: Θεμέλιο).

  1. Στο βιβλίο σας αναφέρετε για σιωπή εκ μέρους των Ελλήνων ιστορικών. Τι ακριβώς εννοείτε και τι κρύβει αυτή σιωπή;

Αποσιωπούν ορισμένα ζητήματα τα οποία δεν συμφέρουν στην ελληνική πλευρά (όπως π.χ. η πληθυσμιακή σύσταση της γεωγραφικής Μακεδονίας πριν το 1913 που ανέφερα παραπάνω), και όταν γράφουν κάνουν αυτολογοκρισία. Αναφέρομαι στους ειδικούς στο Μακεδονικό που προτιμούν να εκφράζουν τις ελληνικές εθνικές απόψεις, όσο και εθνοκεντρικές και να είναι αυτές, παρά να είναι επιστήμονες ιστορικοί, εννοείται βέβαια ότι υπάρχουν και κάποιες εξαιρέσεις σε αυτή τη δυσάρεστη κατάσταση. Το παρήγορο είναι ότι τα ίδια και χειρότερα κάνουν και οι περισσότεροι Βούλγαροι ιστορικοί.

Αναρτήθηκε από: akamas | Σεπτεμβρίου 24, 2019

Herman Melville Μπόμπι Ντικ ή η φάλαινα Εκδόσεις Gutenberg

biblio 71 coverΈνα επικό και πολυεπίπεδο μυθιστόρημα είναι ο Μπόμπι Ντικ, ένα μυθιστόρημα που ως κύριο αφήγημα έχει την ιστορία του καπετάνιου Αχαάβ που έχει σκοπό να εξολοθρεύσει τη φάλαινα. Αφηγητής της ιστορίας είναι ο Ισμαήλ, ένας απλός ναύτης που ακολουθεί το ταξίδι. Ο συγγραφέας κατορθώνει να μας απεικονίσει αρκετά ανάγλυφα τον κόσμο της θάλασσας, των ναυτικών, να μας δώσει αρκετές λεπτομέρειες για τη φάλαινα και το κυνήγι της. Μέσα από τους μονολόγους των ηρώων μας δίνει αρκετά αναλυτικά τις σκέψεις τους, τα όνειρά τους, τις επιδιώξιες τους, βοηθώντας μας να καταλάβουμε καλύτερα έναν ολόκληρο κόσμο, ο οποίος έχει ελάχιστα αλλάξει από εκείνη την εποχή. Οι λεπτομέρειες που χρησιμοποιεί ο συγγραφέας σε διάφορα θέματα μπορεί από μια πρώτη ανάγνωση να κουράζουν τον αναγνώστη, αλλά εάν κάποιος εμβαθύνει είναι αρκετά κατατοπιστικές και χρήσιμες για τη πορεία του βιβλίου. Και βέβαια, αυτό το τόσο σημαντικό βιβλίο είχε τη τύχη να πέσει στα χέρια ενός πολύ σημαντικού μεταφραστή, ο οποίος φαίνεται ότι γνωρίζει άψογα την ελληνική γλώσσα και κατορθώνει να μας δώσει ένα εξαιρετικό αποτέλεσμα.

ΟΙ ΤΡΕΙΣ ΤΑΦΕΣ ΤΟΥ ΧΑΣΑΝ ΤΑΧΣΙΝ ΠΑΣΑ // ΜΙΑ ΜΥΘΙΣΤΟΡΙΟΓΡΑΦΙΑΜια βιογραφία ενός σημαντικού προσώπου μας παρουσιάζει στο συγκεκριμένο βιβλίο ο συγγραφέας Χρίστος Χριστοδούλου.Πρόκειται για τον Χασάν Ταχσίν πασά τον αρχηγό του στρατού της Θεσσαλονίκης, ο οποίος παρέδωσε αμαχητί τη πόλη στους Έλληνες κατά την διάρκεια των βαλκανικών πολέμων. Μας παρουσιάζει τη δράση του στις διάφορες περιοχές που έδρασε, με επίκεντρο τη Κρήτη και άλλες περιοχές του ελλαδικού χώρου, τις σχέσεις που είχε με τον τοπικό πληθυσμό στις περιοχές αυτές και στέκεται ιδιαίτερα στη δράση του κατά το 1912. Πρόκειται για ένα άτομο άγνωστο στη χώρα μας, παρά το γεγονός ότι έπαιξε τόσο σημαντικό ρόλο στη Θεσσαλονίκη, ένα άτομο φίλα προσκείμενο στη χώρα μας, ο οποίος έδωσε μια λύση σε ένα αρκετά δύσκολο πρόβλημα εκείνης της εποχής.

Older Posts »

Kατηγορίες