ΒΙΩΜΑΤΑ ΤΟΥ ΜΑΚΕΔΟΝΙΚΟΥ ΖΗΤΗΜΑΤΟΣ // ΔΟΞΑΤΟ ΔΡΑΜΑΣ, 1912-194

Τρεις φορές γνώρισε την βουλγαρική κατοχή η ανατολική Μακεδονία, του 1912-13, το 1916-18 και το 1941-44. Και τις τρεις φορές το Δοξάτο, η γνωστή κωμόπολη έξω από τη Δράμα, γνώρισε σημαντικές σφαγές, οι οποίες της κόστισαν σε ανθρώπινες ζωές, καθώς και σε οικονομική ισχύ. Στο βιβλίο του αυτό ο καταγόμενος από το Δοξάτο Ευάνθης Χατζηβασιλείου καταγράφει τις σφαγές αυτές, δίνοντάς μας άγνωστα στοιχεία για τον τρόπο με τον οποίο έγιναν. Στο πρώτο μέρος, που καταγράφει αυτές τις σφαγές, είναι ιδιαίτερα κατατοπιστικός, δίνοντάς μας αρκετά στοιχεία. Εκείνο που με ενόχλησε είναι ο πολιτικός του λόγος στο δεύτερο μέρος, στο οποίο προσπαθεί να αναλύσει πολιτικά τη τρίτη σφαγή, ρίχνοντας μεγάλες ευθύνες στους αντάρτες που δρούσαν στη περιοχή. Τουλάχιστον, ας μείνω στα πολύτιμα ιστορικά στοιχεία που μας προσφέρει.

ΣΥΝΑΡΠΑΣΤΙΚΑ ΧΡΟΝΙΑ ΜΙΑ ΖΩΗ ΣΤΟΝ 20ΟΣ ΑΙΩΝΑ - ΙΣΤΟΡΙΚΗ ΒΙΒΛΙ

Διαβάζοντας την αυτοβιογραφία του Έρικ Χομπσμπάουμ δεν ήταν λίγες οι φορές που αναλογίστηκα πόσο σημαντικό είναι να ζει ένας σημαντικός ιστορικός σε έναν αιώνα γεμάτο από γεγονότα και ιδεολογικές αντιπαραθέσεις. Μέσα από τις σελίδες της αυτοβιογραφίας του ο Χομπσμπάουμ μας περιγράφει αρκετά αναλυτικά τον δεύτερο παγκόσμιο πόλεμο, τις αντιπαραθέσεις ανάμεσα στα στον καπιταλισμό και τον σοσιαλισμό που οδήγησε στον ψυχρό πόλεμο. Τις επιπτώσεις που είχε ο ψυχρός πόλεμος στους κομμουνιστές της δύσης και την επίδραση που είχε πάνω τους η πολιτική της ΕΣΣΔ, με την εισβολή στις χώρες του ανατολικού μπλοκ. Μας μιλά για τη δεκαετία του 1960, όταν είχαμε την αντιπαράθεση για τα πυρηνικά και την αντίθεση των δυτικών διανοουμένων σε αυτή την αντιπαράθεση. Τέλος, μας εξηγεί την πορεία των δυτικών δημοκρατιών αμέσως μετά την πτώση των κομμουνιστικών καθεστώτων. Μέσα από όλα αυτά τα γεγονότα ο συγγραφέας μας δίνει αρκετά στοιχεία από την προσωπική του ζωή και πως όλα αυτά τα γεγονότα καθώς και η ιδεολογική του τοποθέτηση τον επηρέασαν. Πρόκειται για ένα ακόμη σημαντικό βιβλίο του κορυφαίου μαρξιστή ιστορικού του εικοστού αιώνα.

ΘΡΥΜΜΑΤΙΣΜΕΝΟΙ ΚΑΙΡΟΙ // ΚΟΥΛΤΟΥΡΑ ΚΑΙ ΚΟΙΝΩΝΙΑ ΣΤΟΝ 20ο ΑΙΩ

Ο Έρικ Χομπσμπάουμ είναι ένας από τους σημαντικότερους διανοητές του εικοστού αιώνα. Στο συγκεκριμένο βιβλίο του περιέχονται μια σειρά άρθρα του που έχουν σκοπό να αναδείξουν τη σχέση της τέχνης με τη σύγχρονη κοινωνία μέσα στον εικοστό αιώνα, ιδίως μετά τον πρώτο παγκόσμιο πόλεμο. Μας δείχνει τους τρόπους με τους οποίους ο καπιταλισμός προσπαθεί να χτυπήσει την αστική τάξη και να την απομακρύνει από την υψηλή τέχνη. Με τον τρόπο αυτό θέλει να φτωχοποιήσει την τάξη αυτή, όχι μόνο οικονομικά, αλλά κυρίως πολιτισμικά, απομακρύνοντάς την από τις ηθικές της αξίες και να την μαζικοποιήσει. Ο συγγραφέας προσπαθεί να βρει κάποιους διανοούμενους οι οποίοι θα μπορούσαν να στηρίξουν την κοινωνία και να αναβαθμίσουν το επίπεδό της. Και πέρα από τον Τσόμσκι δεν μπορεί να βρει κανέναν. Έτσι, διαπιστώνει ότι η τέχνη όλο και περισσότερο κινείται από τις δυνάμεις της αγοράς και αυτό θα έχει καταστροφικές συνέπειες για την κοινωνία.

Αναρτήθηκε από: akamas | 19 Νοεμβρίου, 2020

Συνέντευξη Σωτηρίας Μαραγκοζάκη

Πριν λίγες ημέρες ολοκλήρωσα ένα αριστουργηματικά δοσμένο βιβλίο, τον κλήρο του αίματος της Σωτηρίας Μαραγκοζάκη. Η συγγραφέας με τιμά απατώντας σε κάποιες ερωτήσεις σχετικά με το βιβλίο της.

  1. Θέμα του βιβλίου σας είναι ο εμφύλιος πόλεμος, τι σας ώθησε σε αυτή την απόφαση;

Ο Γάλλος ιστορικός Πιερ Νορά έχει πει ότι η μνήμη είναι ζωή. Φορείς της είναι πάντοτε ομάδες ζωντανών ανθρώπων, και γι’ αυτό είναι σε διαρκή εξέλιξη. Φορέας μνήμης και μετα-μνήμης η ίδια μεγάλωσα με μισόλογα και παρατεταμένες σιωπές για την οικογενειακή ιστορία, με τους πέντε σκοτωμένους θείους, αντάρτες στον ΕΛΑΣ και κατόπιν μαχητές στο ΔΣΕ. Ούτε ένα κενοτάφιο μαρτυρούσε ότι  κάποτε είχαν ζήσει και οι ελάχιστες φωτογραφίες, που βρέθηκαν εκ των υστέρων   ήταν καταχωνιασμένες από το φόβο «καλοθελητών» και του χωροφύλακα μέχρι το 1981 και, προφανώς, για την αποφυγή ενοχλητικών ερωτημάτων από εμάς τα παιδιά. Μη λαμβανομένου υπόψη όμως ότι ενώ νομίζουμε πως έχουμε ξοφλήσει με το παρελθόν, το παρελθόν δεν έχει ξοφλήσει με εμάς. Διότι αυτό ακριβώς συνέβη με εμένα. Πολλά χρόνια μετά η δημοσιογραφική μου ιδιότητα διευκόλυνε την έρευνα και τη γνωριμία μου με συμπολεμιστές των συγγενών μου στην προσπάθεια μου να μάθω, να κατανοήσω, να ντύσω με λόγο τις εκκωφαντικές σιωπές των παιδικών και εφηβικών μου χρόνων.   

  • Ως ήρωες έχετε έξι πρόσωπα, δυο γυναίκες και τέσσερις άντρες. Τι επιδιώκετε με αυτή τη πολυφωνία;

Ο Κλήρος του αίματος είναι ένα πολυφωνικό μυθιστόρημα με διλήμματα και ερωτήματα, που αντιμετωπίζουν οι άνθρωποι σε ακραίες περιστάσεις, όπως είναι ένας εμφύλιος πόλεμος. Με την πολυφωνία είχα  τη δυνατότητα της πολλαπλής θέασης και προσέγγισης των ίδιων ή παρόμοιων καταστάσεων, που καλούνταν να αντιμετωπίσουν τα έξι κύρια πρόσωπα του βιβλίου. Κατά συνέπεια διαμορφωνόταν αναλόγως το ύφος, η γλώσσα. Προσωπικά  βρίσκω στην πολυφωνία το στοιχείο της δημιουργικής πρόκλησης ως προς την αφήγηση και της εντιμότητας ως προς την κατάθεση θέσεων και απόψεων. Στον Κλήρο του αίματος   οι  συγκρούσεις που συμβαίνουν στον εσώτερο εαυτό των πρωταγωνιστών ανακλώνται στη διαίρεση της γλώσσας και αποσυντίθενται στη γραφή. Για αυτό και σημειώνεται στο οπισθόφυλλο: «Εν τέλει το αίμα που έγινε νερό γίνεται και μελάνι». Άλλωστε όπως έχει πει ο Βρετανός ποιητής Τ.Σ. Έλιοτ  «Ο σκοπός της λογοτεχνίας είναι να μετατρέψει το αίμα σε μελάνι».

  • Τι οδηγεί κάποιο άτομο να πάρει θέση με τη μια ή με την άλλη παράταξη στη περίπτωση αυτή, καθώς και σε ανάλογες περιπτώσεις;

Η κοινωνική συνειδητοποίηση και η πολιτική χειραφέτηση θεωρώ ότι είναι καθοριστικής σημασίας στοιχεία.  «Which side are you on»  ρωτάει  το πασίγνωστο τραγούδι.  Τα προβλήματα και οι συμφορές του ανθρώπου γεννούνται από τις κοινωνικές συνθήκες, από εκείνο το σύστημα μέσα στο οποίο ζει στο πλαίσιο καταστάσεων και συγκρούσεων. Την περίοδο της Κατοχής στη χώρα μας η κοινωνική χειραφέτηση συνέβη ταχύτατα μέσα από τη συμμετοχή στον απελευθερωτικό αγώνα του ΕΑΜ, της πολυπληθέστερης αντιστασιακής οργάνωσης, ο οποίος  αγώνας είχε και ταξικά χαρακτηριστικά.  

Κάτω, όμως, από τα κοινωνικά – πολιτικά – οικονομικά προβλήματα ανιχνεύονται πάντα τα έσχατα ζητήματα της ανθρώπινης ύπαρξης, όπως είναι ο φόβος του θανάτου, διλήμματα που θέτει ο πόλεμος, το πάθος για δύναμη και εξουσία, η εξέγερση μπροστά στην αδικία. Άποψή μου είναι πως αν   ένα μυθιστόρημα θέλει να είναι σοβαρό δεν γίνεται να τα αγνοήσει όλα αυτά. Στον Κλήρο του αίματος με απασχόλησαν πολύ αυτά τα θέματα για αυτό και στόχος μου ήταν να έχει οντολογικό, ανθρωπολογικό βάθος  προσεγγίζοντας διαχρονικά την ανθρώπινη συμπεριφορά. Αλλά, ας  μη ξεχνάμε ότι ένα μυθιστόρημα πάνω απ’ όλα στοχεύει στη συγκίνηση, σε εκείνη την ανατριχιαστική ικανοποίηση μέσω των λέξεων, της γλώσσας, της τέχνης του λόγου.

  • Πως κρίνετε τη θέση των αντικομμουνιστών εκείνη τη περίοδο και τη μετάβασή τους από τον γερμανικό στον βρετανικό έλεγχο;

Δεν επρόκειτο απλώς για «αντικομμουνιστές», αλλά για άνδρες των Ταγμάτων Ασφαλείας – οι οποίοι ορκίζονταν «πίστη στον Αδόλφο Χίτλερ» και ήταν κάτω από τις διαταγές Γερμανών αξιωματικών- για δωσίλογους, για «παρανόμως πλουτίσαντες»- οι οποίοι κατέδιδαν Εβραίους και άρπαζαν περιουσίες  λοιμοκτονούντων πολιτών για μια οκά φακές- γενικά για άτομα που συντάσσονται πάντα με τον ισχυρό προτάσσοντας το ατομικό από το συλλογικό συμφέρον. Προσέξτε, δεν μιλώ για «προδότες», διότι προδότης μπορεί να γίνει ο καθένας προκειμένου να σώσει τη ζωή ή την οικογένεια του, δωσίλογος, όμως, γίνεται κάποιος από επιλογή. Οι Βρετανοί και η  «Κυβέρνηση Εθνικής Ενότητας» του Γεωργίου Παπανδρέου πολλές φορές είχαν διαμηνύσει ότι «η Νέμεσις θα είναι αδυσώπητος» και ότι όλοι αυτοί θα δικαστούν για τα εγκλήματα τους σε βάρος του αγωνιζόμενου λαού. Στη χώρα μας, όμως, συνέβησαν αδιανόητα πράγματα εν συγκρίσει με την υπόλοιπη Ευρώπη μεταπολεμικά. Από τους χιλιάδες δωσίλογους και συνεργάτες των κατακτητών στη  συντριπτική τους πλειοψηφία αθωώθηκαν ή έπεσαν στα «μαλακά». Μόνον είκοσι πέντε εκτελέσθηκαν ενώ την ίδια περίοδο τα έκτακτα στρατοδικεία είχαν καταδικάσει σε θάνατο τρεις χιλιάδες εαμίτες- κομμουνιστές! Και φυσικά με το γνωστό «πιστοποιητικό κοινωνικών φρονημάτων» αποκλείσθηκαν από τον κρατικό μηχανισμό οι δημοκρατικοί πολίτες ως «συμμορίτες», «συνοδοιπόροι» ή «συμπαθούντες».  

  • Ποιόν θεωρείτε υπεύθυνο για την έναρξη του εμφυλίου;

Ημερομηνία έναρξης του ελληνικού Εμφυλίου επισήμως θεωρείται η 30η Μαρτίου 1946, παραμονή εκλογών, με την επίθεση πρώην ελασιτών ανταρτών στον Σταθμό Χωροφυλακής στο Λιτόχωρο Πιερίας. Αυτομάτως  η ευθύνη (είναι σα να) βαραίνει την εαμοκομμουνιστική Αριστερά. Αναρωτιέμαι, όμως, γιατί αποσιωπείται ή υποβαθμίζεται το όργιο βίας και τρομοκρατίας – της λεγόμενης «Λευκής τρομοκρατίας»- σε βάρος αριστερών αμέσως μετά την υπογραφή της Βάρκιζας, τον Φεβρουάριο του 1945. Γιατί για παράδειγμα να μην θεωρηθεί ως ημερομηνία έναρξης η 20η Ιανουαρίου του 1946, όταν  ο Βαγγέλης  Μαγγανάς, αρχηγός ακροδεξιού παραστρατιωτικού σχηματισμού στη νότια Πελοπόννησο, κατέλαβε την πόλη της Καλαμάτας επικεφαλής πολυάριθμης ένοπλης ομάδας και επιτέθηκε σε τμήμα της χωροφυλακής απελευθερώνοντας υπόδικους πρώην ταγματασφαλίτες και δωσίλογους;

Κατά τη διάρκεια του λεγόμενου «Πραξικοπήματος του Μαγγανά» με την τριήμερη κατοχή της πόλης, οι άνδρες του κατέστρεψαν γραφεία των αριστερών κομμάτων και οργανώσεων, δολοφόνησαν μέλη του ΚΚΕ και πήραν δεκάδες ομήρους. Μάλιστα η Κυβέρνηση του Θεμιστοκλή Σοφούλη για να αντιμετωπίσει την κατάσταση κήρυξε στρατιωτικό νόμο στη Μεσσηνία και έστειλε στρατό στην περιοχή. Στον Κλήρο του αίματος, όμως, δεν τίθεται μόνο το ερώτημα «ποιος ήρξατο χειρών αδίκων και ποιος αθώος του αίματος» αλλά και γιατί γίνεται εμφύλιος πόλεμος και ΤΙ είναι. Το βιβλίο δηλαδή προχωράει  πιο πέρα,  αποπειράται να ξεπεράσει το συγκεκριμένο ιστορικοκοινωνικό πλαίσιο και να συνομιλήσει διαχρονικά με τα άφατα της μνήμης.   

6.   Πως κρίνετε τη στάση του ΚΚΕ στις συμφωνίες Καζέρτας, Λιβάνου και Βάρκιζας;

Για την υπαγωγή του ΕΛΑΣ στο Στρατηγείο της Μέσης Ανατολής με τη Συμφωνία του Λιβάνου και κατόπιν στον Σκόμπι με την Καζέρτα η  απάντηση είναι σύνθετη. Διότι οφείλουμε να λάβουμε υπόψη τις εξελίξεις που προηγήθηκαν σε διεθνές επίπεδο. Για παράδειγμα η αυτοδιάλυση της Κομμουνιστικής Διεθνούς και η συνεργασία της Σοβιετικής Ένωσης με τη Μ. Βρετανία και τις ΗΠΑ στο πλαίσιο του αντιφασιστικού αγώνα είναι στοιχεία που πρέπει να συνεκτιμηθούν. Δεν έχει να κάνει δηλαδή με απλοϊκές ερμηνείες ορισμένων, οι οποίοι  καταλογίζουν έλλειψη διορατικότητας και ικανότητας στην τότε ηγεσία του ΚΚΕ αν και πράγματι φέρει τεράστιες ευθύνες για τη λανθασμένη εκτίμηση της κατάστασης που είχε δημιουργηθεί συνολικά στη χώρα, καθώς και για τον ρόλο των συμμάχων Βρετανών.  Πριν τη συμφωνία της Βάρκιζας προηγήθηκαν τα Δεκεμβριανά – εκεί  φάνηκε ξεκάθαρα ο ρόλος των Βρετανών- η ήττα, η υποχώρηση, η ανακωχή. Η συμφωνία, η οποία χαρακτηρίσθηκε τότε ως «συμφωνία ανάγκης» από την εαμοκομμουνιστική Αριστερά προέβλεπε αμνήστευση των πολιτικών αδικημάτων, όμως,  δεν τηρήθηκε από την κυβέρνηση και η τρομοκρατία που εξαπολύθηκε από τις πολυάριθμες παρακρατικές οργανώσεις κατέστησαν αφόρητη τη ζωή των αριστερών πολιτών και των οικογενειών τους εξαναγκάζοντας τους να βγουν πάλι στο βουνό, αλλά ως καταδιωκόμενοι αυτή τη φορά. Οι περαιτέρω οδυνηρές εξελίξεις είχαν ήδη δρομολογηθεί…         

7.       Θα μπορούσε να αποφευχθεί ο εμφύλιος και να έχουμε μια ομαλή μετάβαση στη πολιτική ζωή μετά τον πόλεμο;

Ο εμφύλιος πόλεμος συνήθως δεν εκδηλώνεται ως κάποιο προαποφασισμένο σχέδιο, αλλά αποτελεί  εξέλιξη, οδυνηρή, τραυματική, απωθητική της μνήμης, μεταξύ των αντιτιθέμενων κοινωνικο- ταξικών συμφερόντων εντός των ορίων ενός κράτους. Ο ελληνικός Εμφύλιος του 1946-49 – «δεύτερο αντάρτικο», τότε, για την Αριστερά και «συμμοριτοπόλεμος» για τη Δεξιά- υπήρξε σκληρός και αιματηρότατος με 55 χιλιάδες νεκρούς επισήμως, αν και ο πραγματικός αριθμός ήταν κατά πολύ μεγαλύτερος. Στην  αγρίως καταδιωκόμενη μετά τη Βάρκιζα εαμοκομμουνιστική Αριστερά, λέγανε τότε ότι  «το αντάρτικο δεν είναι λύση, το αντάρτικο θα φέρει τη λύση», επιμένοντας στα μέτρα ειρήνευσης και συμφιλίωσης και χρησιμοποιώντας ως μοχλό πίεσης την ένοπλη πάλη επί ενάμιση χρόνο. Η βρετανική και κατόπιν η αμερικανική βοήθεια στον κυβερνητικό στρατό – που ήταν ασυγκρίτως μεγαλύτερη από την ισχνή των σοσιαλιστικών χωρών προς τον ΔΣΕ- υπήρξε καθοριστικής σημασίας για την έκβαση του πολέμου. Αν δεν δινόταν πιθανόν η κυβέρνηση να επιδίωκε έναν συμβιβασμό με την Αριστερά. Η Ιστορία ως γνωστόν, όμως, δεν γράφεται με «αν» και το παρελθόν είναι ανεπανάληπτο. Πάντως ο Εμφύλιος συνεχίστηκε τρόπον τινά και μετά το ’49. Οι χιλιάδες πολιτικοί πρόσφυγες στις σοσιαλιστικές χώρες, οι εκτοπίσεις, οι φυλακίσεις, οι παντός είδους διώξεις και αποκλεισμοί σε βάρος των αριστερών μετεμφυλιακά διαιώνισαν την πόλωση και τον διχασμό.        

Αναρτήθηκε από: akamas | 18 Νοεμβρίου, 2020

Βασίλης Βασιλικός Όταν οι Έλληνες ήταν οι μετανάστες

ΟΤΑΝ ΟΙ ΕΛΛΗΝΕΣ ΗΤΑΝ ΜΕΤΑΝΑΣΤΕΣ

Πολιτικός πρόσφυγας ήταν και ο ίδιος ο Βασίλης Βασιλικός στις 21 Απριλίου 1967, η χούντα τον βρήκε στη Γερμανία και αναγκάστηκε να μείνει εκεί μέχρι να τελειώσει το δράμα που περνούσε η χώρα. Μετά από μια συνάντηση με τον Γκύντερ Γκρας άρχισε να καταγράφει τις συνθήκες κάτω από τις οποίες ζούσαν οι Έλληνες στη δυτική Γερμανία. Όμως, οι συνθήκες στη χώρα άλλαξαν και το έργο δεν προχώρησε. Το υλικό αυτό, αρκετά πολύτιμο, έμεινε στα χέρια του συγγραφέα, ο οποίος το εκμεταλλεύτηκε αρκετά χρόνια αργότερα εκδίδοντας το συγκεκριμένο βιβλίο. Ένα βιβλίο αρκετά πολύτιμο, καθώς μας δείχνει τις συνθήκες κάτω από τις οποίες οι Έλληνες αναγκάστηκαν να ζήσουν στη Γερμανία και πως βοήθησαν για να συντελεστεί αυτό που ονομάζουμε γερμανικό θαύμα. Τώρα που οι συνθήκες έχουν αλλάξει και η χώρα μας έχει γίνει προορισμός προσφύγων και μεταναστών θα πρέπει να θυμηθούμε τους συμπατριώτες μας και τους λόγους για τους οποίους έφυγαν από τη χώρα. Πρόκειται για ένα βιβλίο περισσότερο επίκαιρο από ποτέ.

ΦΙΛΕΛΛΗΝΕΣ // ΣΤΟΝ ΑΓΩΝΑ ΓΙΑ ΤΗΝ ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΑΝΕΞΑΡΤΗΣΙΑ

Ένα αρκετά δύσκολο και όχι τόσο γνωστό θέμα διαπραγματεύεται στη συγκεκριμένη μελέτη ο φιλέλληνας ιστορικός Κρις Γουντχάουζ. Καταγράφει ένα φαινόμενο που άρχισε να εμφανίζεται στα τέλη του 18ου αιώνα, όταν άρχισαν οι πρώτες επισκέψεις δυτικοευρωπαίων στα εδάφη της οθωμανικής αυτοκρατορίας για να μπορέσουν να γνωρίσουν τις κλασσικές αρχαιότητες και τον λαό που κατοικούσε στις περιοχές. Δεν φαίνονται ικανοποιημένοι από τους ανθρώπους που συνάντησαν τα πρώτα χρόνια, καθώς βρήκαν ένα λαό αγράμματο και με πολλά προβλήματα που προέκυπταν από τη πολύχρονη συγκατοίκηση με τους Τούρκους. Με την έναρξη της επανάστασης ο λόρδος Βύρων ήταν αυτός που πρώτος συμμετείχε στον αγώνα της ανεξαρτησίας και ακολούθησαν πολλοί άλλοι. Το φαινόμενο αυτό μας αναλύει ο συγγραφέας.

ΟΙ ΑΝΑΜΝΗΣΕΙΣ ΜΙΑΣ ΝΕΚΡΗΣ

Άγνωστη είναι σχετικά η Μαρία Λουίσα Μπόμπαλ στην Ελλάδα, είναι η πρώτη φορά που μεταφράζεται έργο της στην Ελλάδα. Υπήρξε μια σημαντική συγγραφέας, πρόδρομος ουσιαστικά του μαγικού ρεαλισμού στη λατινική Αμερική. Υπήρξε πολύ σημαντική και δεν είναι καθόλου τυχαία τα πολύ καλά λόγια του Χόρχε Λουίς Μπόρχες. Οι αναμνήσεις μιας νεκρής είναι ένα από τα δυο μυθιστορήματά της. Η κεντρική ηρωίδα είναι μια νεκρή που κατά τη διάρκεια της αγρύπνιας της αναπολεί τη ζωή της, τους έρωτες της και τους αγώνες της για αυτοδιάθεση. Σε μια εποχή που η γυναίκα δεν είχε πολλά δικαιώματα η συγγραφέας μέσα από τα λόγια μιας νεκρής αγωνίζεται για κάτι καλύτερο.

ΕΡΝΕΣΤΟ ΓΚΕΒΑΡΑ ΓΝΩΣΤΟΣ ΚΑΙ ΩΣ ΤΣΕ.

Πολλά θα μπορούσε να πει κανείς για τον Ερνέστο Γκεβάρα, γνωστό και ως Τσε. Σαφέστατα απετέλεσε μια από τις σημαντικότερες μορφές του διεθνούς επαναστατικού κινήματος και συνεχίζει να εμπνέει ακόμη όλο τον κόσμο. Ο Πάκο Ιγνάσιο Τάιμπο ΙΙ μας προσφέρει μια πλήρη βιογραφία του. Τον συναντά στην Αργεντινή με την γέννησή του, μας περιγράφει πως μεγάλωσε και πως σπούδασε και καταγράφει τις αρχές με τις οποίες γαλουχήθηκε. Αρκετά μελετηρός από τα νιάτα του δεν άργησε να γνωρίσει τα γραπτά του Μαρξ και τον ακολούθησε. Τον ακολούθησε στα ταξίδιά του και έφτασε στο Μεξικό όπου ο Τσε συνάντησε μια άλλη σημαντική μορφή του διεθνούς επαναστατικού κινήματος, τον Φιντέλ Κάστρο. Δεν άργησαν να σχεδιάσουν την επανάσταση στη Κούβα και αφού προετοιμάστηκαν κατάλληλα κατόρθωσαν να ανατρέψουν το καθεστώς Μπατίστα. Μας περιγράφει την περίοδο που ο Τσε κατέλαβε διάφορες κυβερνητικές θέσεις στη Κούβα, την απομάκρυνσή του και το ταξίδι του στην Αγκόλα, η επιστροφή του στη λατινική Αμερική και η δολοφονία του. Πρόκειται για ένα επικό έργο μιας εκ των σημαντικοτέρων μορφών του εικοστού αιώνα.

Ο ΚΛΗΡΟΣ ΤΟΥ ΑΙΜΑΤΟΣ (ΠΕΖΟΓΡΑΦΙΑ 489 / ΣΕΙΡΑ)

Έχουν περάσει κάποια χρόνια που έπεσε στα χέρια μου το πρώτο βιβλίο της Σωτηρίας Μαραγκοζάκη, ο ύπατος της Σμύρνης. Όλο αυτό το διάστημα περίμενα πότε θα κυκλοφορήσει το επόμενο βιβλίο της και η αναμονή μου δικαιώθηκε όταν κυκλοφόρησε πριν λίγες ημέρες ο κλήρος του αίματος. Και δικαιώθηκε καθώς και το νέο της βιβλίο είναι εξίσου σημαντικό. Και στο βιβλίο αυτό η συγγραφέας καταπιάνεται με ένα ιστορικό θέμα, αρκετά δύσκολο, τον εμφύλιο. Έξι είναι οι κεντρικοί ήρωες του βιβλίου, δυο γυναίκες και τέσσερις άνδρες, Μέσα από την παρουσίαση των ηρώων της κατορθώνει να δείξει την εγκληματική πολιτική της δεξιάς εκείνη την περίοδο. Από τη συνεργασία με τους κατακτητές περνούν στη συνεργασία με τους Άγγλους, απλά και μόνο για να κρατήσουν την ηγεσία και με ένα έντονο αντικομμουνιστικό χαρακτήρα. Τους ενοχλούσε πολύ που το ΕΑΜ κατόρθωσε να ελευθερώσει τη χώρα. Από την άλλη μεριά τολμά να μιλήσει για τα λάθη της αριστεράς, με κυριότερα την υπογραφή των συμφωνιών του Λιβάνου, της Καζέρτας και της Βάρκιζας. Σκοπό είχαν να απελευθερώσουν τη χώρα και ήρθαν αντιμέτωποι με ύπουλα πρόσωπα, όπως ο Γεώργιος Παπανδρέου. Αυτό είναι το πλαίσιο μέσα στο οποίο κινείται το βιβλίο, όμως δεν μένει μόνο σε αυτό το επίπεδο. Είναι χαρακτηριστικός ο τρόπος με τον οποίο εμβαθύνει στους χαρακτήρες των ηρώων της, χτίζει τις μορφές τους και τα πιστεύω τους βήμα το βήμα και να μας τους παρουσιάζει αψεγάδιαστα μπροστά μας. Μπαίνει στη ψυχολογία τους και μας τους δίνει με τρόπο τέτοιο ώστε να κατανοήσουμε τη ψυχολογία τους και τον τρόπο με τον οποίο σκέφτονται και αντιδρούν κάτω από τις συνθήκες που επικρατούσαν εκείνη την περίοδο. Κλείνοντας το post θα ήθελα να σταθώ σε μια μορφή του βιβλίου, τον δικηγόρο Κελέκη. Ο συγκεκριμένος ήρωας είναι ο άνθρωπος που στέκεται ορθολογικά σε όλη αυτή την κατάσταση και κατευθύνεται προς τη σωστή κατεύθυνση τη σωστή στιγμή, προσφέροντας τις υπηρεσίες του σε ανθρώπους που την έχουν ανάγκη. Πρόκειται για ένα αριστουργηματικό βιβλίο που αξίζει να προσεχθεί.

Αναρτήθηκε από: akamas | 9 Νοεμβρίου, 2020

Χρήστος Ρούσσος Όμορφο ψέμα Εκδόσεις Απόπειρα

ΟΜΟΡΦΟ ΨΕΜΑ

Στον χώρο των gay διαδικτυακών γνωριμιών μας μεταφέρει με τα μικρά αυτά διηγήματα ο Χρήστος Ρούσσος. Μέσα από τα διηγήματά του μας δίνει μια ευαισθησία και ένα ρομαντισμό που τείνει να χαθεί μέσα στο Internet. Μας δίνει μια εικόνα της εποχής μας, όπου μέσα από το διαδίκτυο έχουμε πολλούς φίλους, αλλά κανένα δίπλα μας. Ένα πρόβλημα που γίνεται ακόμη εντονότερο στους gay. Ο Χρήστος Ρούσσος έγινε γνωστός το 1976, όταν σε ηλικία 19 ετών σκότωσε τον εραστή του. Στο εισαγωγικό σημείωμα του βιβλίου αναφέρεται σε στιγμιότυπα της ιστορίας του. Πρόκειται για μια σειρά διηγημάτων που θα πρέπει να προσεχθούν, αφορούν όλους μας, ανεξάρτητα από τις προτιμήσεις μας καθώς αφορούν τις διαπροσωπικές μας σχέσεις.

Older Posts »

Kατηγορίες