Κεντρικό πρόσωπο του συγκεκριμένου βιβλίου είναι μια συγγραφέας που μετά από έναν αποτυχημένο γάμο έχει στερέψει από έμπνευση και προσπαθεί απεγνωσμένα να βρει θέμα για ένα βιβλίο. Στις προσπάθειές της αυτές πραγματοποιεί ένα ταξίδι στην Ιταλία, ψάχνει μια παλιά της καθηγήτρια, φιλόλογο, διαλύει τον γάμο της και προσπαθεί να προσεγγίσει ερωτικά τον εκδότη της, ενώ βλέπει κα το φάντασμα του Έρνεστ Χεμινγουαίη από το οποίο προσπαθεί να αντλήσει έμπνευση. Στην προσπάθειά της αυτή γνωρίζει πραγματικά τη ζωή και την αγάπη, αφού η σχέση της με τον εκδότη της ολοκληρώνεται με την παρουσία ενός παιδιού αφού σε όλη την διάρκεια του βιβλίου έχουμε την ευκαιρία να δούμε να περνάει μέσα από αμέτρητα προβλήματα. Είναι το πρώτο βιβλίο της συγγραφέως και οφείλω να ομολογήσω ότι πρόκειται για μια πολύ καλη προσπάθεια να ξεφύγει από τετριμένα θέματα της σύγχρονης ελληνικής λογοτεχνίας και να πει κάτι διαφορετικό.

<< Είναι γεγονός ότι γράφονται ένα σωρό σκουπίδια. Όμως είναι, νομίζω, φαινόμενο των καιρών. Το μυθιστόρημα έχει εκχυδαιστεί, όπως άλλωστε το καθετί σήμερα, αλλά η διαφορά ανάμεσα σε ένα καλό και σε ενα κακό μυθιστόρημα εξακολουθεί να είναι αυτή που υπήρξε πάντα, το κακό καταλήγει στη μεγάλη σκουπιδομάντρα της τέχνης, ενώ το καλό αντέχει και γίνεται κλασσικό.>>

Είναι από τις λίγες φορές που δανείζομαι τα λόγια ενός συγγραφέα για να περιγράψω ένα βιβλίο, όμως είναι η πρώτη φορά που βλέπω ένα συγγραφέα να μιλάει τόσο ξεκάθαρα για την κατάσταση που επικρατεί σήμερα στην ελληνική λογοτεχνία. Πολλά είναι αυτά που θα μπορούσα να γράψω για το συγκεκριμένο βιβλίο, όταν το πήρα είδα ότι ο συγγραφέας του έχει μεταφράσει τον Πολ Ώστερ και σκέφτηκα ότι κάτι θα έχει πάρει από αυτό τον σημαντικό συγγραφέα. Όταν ο Ώστερ στο βιβλίο του τρέλλες στο Μπρούκλιν χρειάστηκε να περιγράψει μια ερωτική σκηνή αναφέρει ότι ο καθένας μπορεί να κααλάβει τι συμβαίνει ανάμεσα σε έναν άντρα και σε μια γυναίκα στο κρεβάτι και δεν θεωρεί σκόπιμο να δώσει λεπτομέρειες που θα καθυστερήσουν την διήγησή του. Ο συγγραφέας ελλείψει κάποιου θέματος για να διηγηθεί γεμίζει μερικές δεκάδες σελίδες με ερωτικές σκηνές και αυτό το θεωρεί διήγηση. Αυτή είναι και η σημαντική διαφορά ανάμεσα στη λογοτεχνία και στην <<ελληνική λογοτεχνία>>

Η Γαλλίδα ψυχαναλύτρια Αν Ντιφουρμαντέλ προτείνει έναν διαφορετικό τρόπo συνέντευξης- συζήτησης στον Τόνι Νέγκρι, τον Ιταλό φιλόσοφο που κατηγορήθηκε ως εγκέφαλος των Ερυθρών Ταξιαρχιών. Ακολουθεί το γαλλικό αλφάβητοκαι απομονώνει για κάθε γράμμα λέξεις που έχουν για το Νέγκρι ξεχωριστή σημασία και ο ίδιος ξεκινάει ένα ταξίδι στη ζωή του, στις εμπειρίες του και στη φιλοσοφία του.  Έτσι, με σημείο αναφοράς του την επιστροφή τοιυ στην Ιταλία και στη φυλακή ύστερα από 14 χρόνια εξορία, επικενρώνεται σε σημαντικά και επικαιρα θέματα, όπως είναι η τρομοκρατία, η αριστερά, ο φασισμό, η παγκοσμιοποιησ, οι Ερυθρές Ταξιαρχίες, ο ενοπλος αγώνας. Ό ίδιος ο φιλόσοφος μας λέει¨ <<Κάποιες φορές προσπάθησα να βρω την διαφορά ανάμεσα στον Τόν ιΝέγκρο, αντικείμενο, κοινό ουσιαστικό, και τον Αντόν Νέγκρι, συγγραφέα φιλοσοφικών έργων. Από τις αρχές της δεκαετίας του 60 ως και η σύλληψή μου το 1979 χρησιμοποίησα αυτή τη διαφορά. Τα φιλοσοφικ΄έργα τα υπέγραφα ως Αντόνιο Νέγκρι και τα πολιτικά ως Τόνι Νέγκρι. Κάθε βράδυ το δελτίο ειδήσεων άρχιζε με μια φωτογραφία μου, μεγάλη μύτη, φουντωτά μαλλιά ήταν το τρομερό πρόσωπο του κακού δασκάλου. Στην τηλεόραση ή στον τύπο υπήρχε πάντα κάπου η φωτογραφία μου.>>

http://www.youtube.com/watch?v=I1crLNpmTfQ

Ξεκινούν και επίσημα σήμερα οι Ολυμπιακοί αγώνες του Πεκίνου με μια φαντασμαγορική τελετή που μας δείχνει ανάγλυφα την ιστορία της Κίνας και τον τρόπο με τον οποίο η χώρα αυτή συνετέλεσε στην πρόοδο της ανθρωπότητας. Τα βεγγαλικά, η πυξίδα, η πυρίτιδα, το μετάξι και ο βελονισμός είναι μερικά από τα στοιχεία που μας έρχονται από την Κίνα και αυτά τα στοιχεία του πανάρχαιου πολιτισμού τους θέλουν να προβάλλουν στην τελετή αυτή. Μοναδική παραφωνία στη σημερινή ημέρα είναι ο πρόεδρος των ΗΠΑ Τζωρτζ Μπους που κάλεσε την κυβέρνηση της χώρας να σέβεται τα ανθρώπινα δικαιώματα και τα δικαιώματα τνω μειονοτήτων, χωρίς να αναφέρεται στα εγκλήματα που γίνονται στη χώρα του με χαρακτηριστικότερο παράδειγμα το Γκουαντανάμο. Θα πρέπει να καταλάβουμε όλοι μας ότι πριν αρχίσουμε να δίνουμε οδηγίες σε άλλους θα πρέπει εμείς να είμαστε καθαροί. Όμως αυτό είναι μια δυσάρεστη παρένθεση, έτσι ώς η Αμερική πάντοτε αποτελεί μια παραφωνία.  Εκείνο που θέλω να δω είναι με πόσα μετάλλια θα επιστρέψουν στις αποσκευές τους οι Έλληνες αθλητές.

Σε νοσοκομείο της Καλαμάτας εξέπνευσε σήμερα το πρωί ο συνθέτης και μουσικολόγος Γιώργος Τσαγκάρης, δευθυντής του Δημοτικού Περιφερειακού θεάτρου Καλαμάτας. Την δεκαετία του 90 είχε διατελέσει διευθυντής του δευτέρου και του τρίτου προγράμματος της ελληνικής ραδιοφωνίας, ενώ είχε γράψει μουσική για πάνω από 300 θεατρικά έργα, από αχαία τραγωδία και κωμωδία εως τη σύγχρονη δραματουργία. Για την προσφορά του στο θέατρο τιμήθηκε με το βραβείο Κάρολος Κουν. Το 1992 νίκησε στον παγκόσμιο διαγωνισμό σύνθεσης που διεξήχθη με την ευκαιρία των Ολυμπιακών αγώνων της Βαρκελώνης με το συμφωνικό ποίημα Προμηθέας, υπό τους ήχους του οποίου η Ολυμπιακή φλόγα μπήκε στο στάδιο.

  Δεκαπέντε χρόνια μετά το θάνατο της συγκατοίκου και συμφοιτήτριάς της, της νέγρας Μινέτ Σουίφτ, η Τζένα Μιντ, γόνος ιστορικής οικογένειας της ανατολικής ακτής και διασήμων ευεργρτών του αγώνα για την απελευθέρωση των σκλάβων, αποφασίζει να καταγράψει ως μαρτυρία και κυρίως από ηθική υποχρέωση την ιστορία που οδήγησε στον θάνατο της φίλης της. Μετά από τόσα χρόνια ακόμη δεν είναι σε θέση να καταλάβει αν πρόκειται για έγκλημα φυλετικού μίσους ή για ένα φρικιασικό ατύχημα. Όμως, η συγγραφέας δεν στέκεται απλα και μόνο στο γεγονός αυτό, μας δείχνει ότι αρκετές δεκαετίες μετά τον εμφύλιο πόλεμο που οδήγησε στην απελευθέρωση τν μαύρων από την σκληρή δουλεία η Αμερική συνεχίζει να είναι μια άκρως συντηρητική κοινωνία, το προπύργιο των φυλετικών διακρίσεων, η αφοπλιστική και προκλητική της πένα προσεγγιζει ένα τόσο ευαίσθητο θέμα με τρόπο που πονάει. Γιατί πολλές φορές η μισαλλοδοξία δεν είναι παρά η μορφή που δίνουμε στο μ΄σιος που νιώθουμε για τον εαυτό μας.

  Η αυτοκτονία ενός διάσημου Γάλλου ηθοποιού στις αρχές της δεκαετίας του 60 είναι η αφορμή για μια οδυνηρή επιστροφή στα χρόνια του δευτέρου παγκοσμίου πολέμου και της κατοχής και στη στάση που κράτησε το γαλλικό έθνος τις δύσκολες εκείνες ώρες.  Παράλληλα αποτελεί για τους δυο πρωταγωνιστές του μυθιστορήματος, έναν σημαντικό δημοσιογράφο και τον γραμματέα του, το μοναδικό δρόμο προς την αυτογνωσία αλλά και τη λύτρωση από τα  φαντάσματα του παρελθόντος ους. Πρόκειται για μια καταπληκτική ηθογραφία, η οποία αναδεικνύει πόσο δύσκολο είναι να παρθούν κάποιες αποφάσεις κάτω από καθεστώς μεγάλης πίεσης, όταν γύρω υπάρχει ένας μεγάλος πόλεμος και τον τρόπο με τον οποίο θα πρέπει αυτές οι αποφασες να γίνονται δεκτές από το ευρύ κοινό και να κρίνονται.

  Η αφορμή για το συγκεκριμένο βιβλίο είναι όπως λέει ο συγγραφέας είναι ένα φονικό που έγινε πάνω σε ένα γλέντι σε ένα νησί του Αιγαίου, την Μεγάλη Άμμο, όπου ο συγγραφέας έκανε τις διακοπές τoυ μαζί με την κοπελιά του. Με δεδομένη αyτή τhν αφορμή κάνει κάποιες φιλότιμες προσπάθειες για να προσεγγίσει το θέμα από διαφορες οπτικές γωνίες, κάνοντας ταυτόχρονα και μια προσπάθεια να προσεγγίσει μια κλειστή κοινωνία ενός μικρού ελληνικού νησιού, μιας ουσιαστικά κλειστής κοινωνίας. Όμως, παρά το γεγονός ότι οι προσπάθειες αυτές είναι πολλές φορές αρκετά φιλότιμες το αποτέλεσμα είναι ιδιαίτερα πενιχρό, καθώς το μόνο που κατορθώνει είναι να βγάλει την πίεση που ασκείται στον ίδιο από την οικογένειά του για την δημιουργία οικογένειας και για την συνέχεια αυτού που του παραδίδεται στο γνωστό ρίπτυχο Πατρίς-Θρησκεία-Οικογένεια. Έχει φτάσει η στιγμή κατά την οποία αναρωτιέμαι εαν εγώ έχω ιδιοτροπήσει τόσο πολύ ως αναγνώστης ή εαν η σύγχρον ελληνική παραγωγή είναι τόσο φτωχή σε ιδέες και σε παραγωγικότητα, πάντως σίγουρα θα είναι ένα από τα επόμενα θέματα με τα οποία σκοπεύω να ασχοληθώ. Το μόνο σίγουρο είναι ότι όλο και πιο δύσκολα μπορώ να βρω ένα σύγχρονο ελληνικό βιβλίο που να με ικανοποιησει.

Ο μικρός Πικ το σκέι με τη βοήθεια του μεγαλύτερου αδερφού του από το σπίτι της θείας του στη βόρεια Καλιφόνια και πηγαίνει στη νέα Υόρκη και από εκεί καταλήγει στη Καλιφόρνια. Στο τελευταίο του βιβλίο ο κορυφαίος εκπρόσωπος της μπήτνικ λογοτεχνίας και κουλτούρας μοιάζει να αναπολεί τον ρομαντισμό της παλαιάς αμερικάνικης παράδοσηςκαι αποτελείένα ολοκληρωμένο στιγμιότυπο της αμερικανικής αναζήτησης. Δεν είναι δύσκολο να διακρίνει κανείς τις ομοιότητες με την πορεία της ζωής του ίδιου του συγγραφέα, οι σταθερές του απόκληρου, του δρόμου, της τζαζ και της λατρείας του αμερικανικού ονείρου παραμένουν.

Μεγάλωναν μαζί στους επικίνδυνους δρόμους της Νέας Υόρκης και στήριζαν πάντα ο ένας τον άλλο. Βαθιά μέσα τους, όμως ο Μάικι γνώριζε ότι ο Τόνι ήταν φτιαγμένος για άλλα πράγματα. Οι δυο φίλοι ήταν αχώριστοι μ΄χρι εκείνη την μοιραία νύχτα που του έστειλε σε διαφορετικούς δρόμους. Τώρα, χρόνια ργότερα, ο Τζόνι είναι μεγαλοδικηγόρος στο Μαιάμι. Αλλά η επιτυχία δεν του δίνει ικανοποίηση και οι τύψεις για τη ωύχτα εκείνη ακόμη τον κυνηγούν. Ώσπου βρίσκει την μια και μοναδική ευκαιρία του για λύτρωση, ο γιός του καλύτερου του φίλου έχει καταδικαστεί για ένα φόνο που δεν διέπραξε. Ο Τζόν αποφασίζει να παλέψει για το νεαρό και μέσα από αυτόν και για τον Μάικι. Να ανακαλύψει τον τρόπο με τον οποίο τον παγίδεψαν και να ανατρέψει την καταδίκη του. Αλλά ο αγώνας θα είναι άδικος και σκληρός γιατί κάποιοι δεν θέλουν να έρθει στο φως η αλήθεια. Και  Τζόνι δεν έχει να αντιπαλέψει μόνο την αδιαφορία, τη διαφθορά και την συγκάληψη, αλλά και το χρόνο. Ο Ρούντι σε λίγες εβδομάδες πρόκειται να εκτελεστεί…