Οι Εκδόσεις Αρμός

σας προσκαλούν στην παρουσίαση του νέου μυθιστορήματος

της Λένας Τερκεσίδου

GOODBYE ΚΥΡΙΕ ΦΡOΫΝΤ

 το Σάββατο 26 Μαϊου 2012, στις 12.00 το μεσημέρι

στο βιβλιοπωλείο Ιανός (Σταδίου 24, Αθήνα)

 

Για το βιβλίο θα μιλήσουν

Χριστίνα Αντωνοπούλου, Επικ. Καθηγ. Παν/μίου Αθηνών, ψυχολόγος, κοινωνιολόγος

Θαλής Κουτούπης, σύμβουλος επικοινωνίας

Κωνσταντίνος Μπούρας, θεατρολόγος, συγγραφέας

και η Λένα Τερκεσίδου

Αποσπάσματα θα διαβάσει ο ηθοποιός Γιώργος Καραμίχος

Θα ακολουθήσει μουσική παράσταση με τον Τάκη Κωνσταντακόπουλο

Ειδικός προσκεκλημένος

ο Γιώργος Ψυχογιός

 

Λεπτομέρειες για το βιβλίο δείτε εδώ

Ένα βιβλίο ταξιδιωτικής λογοτεχνίας μας προσφέρει η συγγραφέας, ένα βιβλίο γεμάτο από αναμνήσεις και εντυπώσεις από διάφορα μέρη τα οποία έχει επισκεφτεί. Οι Η.Π.Α., η Νορβηγία, η Πόλη, η Μόσχα, η Πολωνία, η Γερμανία και διάφορα μέρη της Ελλάδας ήταν οι προορισμοί της όλα αυτά τα χρόνια και από τα μέρη αυτά μας περιγράφει αρκετά ανάγλυφα τα μέρη και τις εντυπώσεις της από τα μέρη αυτά, δίνοντας στοιχεία από την ιστορία, το φυσικό περιβάλλον και τις αναμνήσεις της από το ταξίδι. Ένα καλογραμμένο βιβλίο με πολλά ενδιαφέροντα στοιχεία.

Μια αλληγορία μας μεταφέρει στο βιβλίο του αυτό ο συγγραφέας, μια αλληγορία και μια σάτιρα εις βάρος του καθεστώτος το οποίο εγξαθιδρυόταν στη Ρωσία αμέσως μετά την επανάσταση, Καυτηριάζει τον τρόπο με τον οποίο αρχίζουν να φαίνονται οι δομές του νέου καθεστώτος και καθώς δεν μπορεί να εκφραστεί ελεύθερα εκφράζεται με άλλους τρόπους με σκοπό να αναδείξει τη βία του καθεστώτος, ενός καθεστώτος που συνέθλιψε τον άνθρωπο και κατακρεούργησε τα οράματά του.

Στην ελληνική επαρχία της δεκαετίας του 50 μας μεταφέρει στο βιβλίο του αυτό ο συγγραφέας, στην Ευρυτανία. Σε δυο γειτονικούς και αρκετά φτωχικούς οικισμούς δυο πρωτοδιόριστοι δάσκαλοι, ο Θεόφιλος και η Μαριάννα, προσπαθούν κάτω υπό τις πλέον αντίξοες συνθήκες να μάθουν γράμματα τα παιδιά. Συνεργάζονται στο έργο τους, αλλά και δραστηριοποιούνται για να βοηθήσουν τις μικρές κοινωνίες να αντιμετωπίσουν τα αμέτρητα προβλήματα.Από την πρώτη στιγμή ανθίζει ανάμεσά τους μια αμοιβαία συμπάθεια, η οποία περνά από διάφορα προβλήματα. Μέσα από τη σχέση αυτή ο συγγραφέας κατορθώνει να σκιαγραφήσει τις συνθήκες κάτω από τις οποίες λειτουργούσε η εκπαίδευση εκείνη την εποχή και τα ήθη της ελληνικής επαρχίας. Πρόκειται για ένα καλογραμμένο βιβλίο, το οποίο σκιαγραφεί μια εποχή και τις συνθήκες κάτω από τις οποίες ζούσαν τότε οι άνθρωποι.

Πάντοτε έρχομαι σε δύσκολη θέση όταν έρχεται η στιγμή να μιλήσω για ένα κλασσικό έργο, ένα έργο σταθμό στον χώρο της παγκόσμιας γραμματείας και ο λόγος είναι απλά γιατί έργα αναλόγου διαμετρήματος διδάσκουν και ψυχαγωγούν τον αναγνώστη με την κυριολεκτική σημασία της λέξης. Ο Ρίλκε, ήδη καταξιωμένος συγγραφέας όταν γράφει αυτές τις επιστολές, απευθύνεται σε έναν νέο ποιητή, ο οποίος ζητάει τις συμβουλές του για να μπορέσει να αναπτύξει το έργο του. Ο Ρίλκε του δίνει συμβουλές για τον τρόπο με τον οποίο θα πρέπει να προχωρήσει, του μιλάει για τη σχέση που θα πρέπει να έχει ο ποιητής με το θείο, τη μοναξιά, τον τρόπο με τον οποίο θα πρέπει να προσεγγίζει την σεξουαλικότητα και πως αυτή επηρρεάζει αυτή το έργο του. Πρόκειται για δέκα σημαντικές επιστολές, τις οποίες θα πρέπει  να διαβάσουν όλοι, τόσο οι συγγραφείς, όσο και οι αναγνώστες.

Εφυγε χθες από τη ζωή σε ηλικία 83 ετών ο διάσημος μεξικανός συγγραφέας Κάρλος Φουέντες σε νοσοκομείο της Πόλης του Μεξικού όπου νοσηλευόταν τον τελευταίο καιρό. Δημιουργός βιβλίων που μεταφράστηκαν σε δεκάδες γλώσσες σε όλο τον κόσμο, μεταξύ των οποίων «Αύρα», «Οι μασκαρεμένες ημέρες», «Ο γερο-Γκρίνγκο» και πολλά άλλα, ο Φουέντες τιμήθηκε το 1987 με το βραβείο Θερβάντες. Το έργο που τον έκανε γνωστό σε όλο τον κόσμο ήταν ο «Θάνατος του Αρτέμιο Κρους», ένα μυθιστόρημα για το μετεπαναστατικό Μεξικό που δεν κατόρθωσε να τηρήσει τις υποσχέσεις του για γεφύρωμα των κοινωνικών διαφορών. Ο Φουέντες έγραψε το πρώτο του βιβλίο «Οταν ο αέρας καθαρίζει» σε ηλικία 29 ετών, θέτοντας τα θεμέλια για την αναγέννηση της ισπανικής σύγχρονης λογοτεχνίας στη διάρκεια των δεκαετιών του 1960 και του 1970. Ο μεξικανός συγγραφέας επηρέασε ιδιαίτερα τη λεγόμενη «λογοτεχνική άνθηση της Λατινικής Αμερικής», μαζί με τον Κολομβιανό Γκαμπριέλ Γκαρσία Μάρκες και τον Περουβιανό Μάριο Βάργκας Λιόσα. Το όνομα του Φουέντες αναφερόταν συχνά στη λίστα των υποψηφίων για Νομπέλ Λογοτεχνίας, όμως δεν το κέρδισε ποτέ. Εκτός από μυθιστορήματα, έγραφε διηγήματα και θεατρικά έργα ενώ ίδρυσε και ένα λογοτεχνικό περιοδικό. Χθες, ημέρα του θανάτου του, δημοσιεύθηκε ένα άρθρο του για την αλλαγή της εξουσίας στη Γαλλία στη μεξικανική εφημερίδα «Reforma».

 

Από την ιστοσελίδα των Νέων

Μέσα στην αραβική έρημο, ένας νεαρός κλέφτης πέφτει από την κορυφή ενός βράχου κρατώντας σφιχτά στην αγκαλιά του ένα κλεμμένο δισάκι. Εκείνη τη στιγμή ένα καραβάνι που περνά γίνεται μάρτυρας του γεγονότος. Από εκεί και πέρα έχουμε την ευκαιρία να δούμε τις περιπέτειες που περνά αυτό το δισάκι. Όμως τι είναι αυτό που το κάνει τόσο πολύτιμο; Μέσα περιέχει διάφορα κείμενα και αναλύσεις από όλη τη θρησκευτική ιστορία της περιοχής και με τον τρόπο αυτό η συγγραφέας προσπαθεί να φέρει τον δυτικό άνθρωπο κοντά στη δύσκολη ιστορία της περιοχής. Πρόκειται για ένα καλοστημένο μυθιστόρημα με αρκετά χρήσιμες πληροφορίες, αποτελεί τροφή για σκέψη για τον σύγχρονο άνθρωπο.

Μετά την ανάγνωση του βιβλίου του Μιχάλη Μανωλίδη Ημερολόγιο αφελούς με(γα)λομανίας ο συγγραφέας μα μιλάει για το βιβλίο του.

1. Ένα βιβλίο με ημερολογιακές καταγραφές γεγονότων και ακροάσεων. Τι σας οδήγησε σε αυτή τη δομή του βιβλίου;

Τίποτε. Ή, αν θέλετε, η μούρλια μου: γράφω πάντοτε, σε όλα τα βιβλία μου, ελευθεροσυνειρμικά, χωρίς σχέδιο. Εκ των υστέρων τα συμμαζεύω΄ και δημιουργείται η, δήθεν, δομή [ βλ. σελ. 14 ] Απλώς ξεχώρισα τα μουσικά από τα άλλα. Και έσκισα αρκετά και από τα δύο πακέτα. Και παρέλειψα πάααρα πολλά.

 

2. Στο βιβλίο μιλάτε για τον χώρο της κλασσικής μουσικής και της όπερας. Που οφείλεται αυτή η προτίμηση σε δυο είδη μουσικής όχι τόσο οικεία στο ελληνικό κοινό;

Στην κατασκευή μου φυσικά. Αναφέρονται αρκετά στο βιβλίο οι λόγοι της αποξένωσής μου – δεν είμαι ο μόνος – από τον νεοελληνικό ήχο. Τραγούδια υπάρχουν, ίσως, ωραιότατα. Αλλά δεν αντέχω την κλάψα, μαγκιά κ.λ.π. των ανδρικών φωνών [ κάποιες γυναικείες μου αρέσουν αρκετά. ] Αγαπώ πολύ τα – εξορισμένα – δημοτικά, μερικά παλιά ρεμπέτικα [ για λίγο ] και αρκετά << καθη-μερινά >> παραγωγής μέχρι 1955, κάποια του Χατζιδάκη και άλλα λιγοστά.

Απέχω λοιπόν – συνειδητά – της νεοελληνικής πραγματικότητος γνωρίζοντας ότι κάτι χάνω αλλά και αρνούμενος να χάσω χρόνο ψάχνοντας. Γιατί να μη γευθώ για

δισχιλιοστή φορά μια συμφωνία, ένα κουαρτέττο, μία άρια; [ Άλλωστε μ’ αυτά έρχομαι στο κέφι, δεκέ μο. ]

 

3.Στον τίτλο παρουσιάζεται η λέξη με(γα)λομανία. Είναι η μελομανία συνδεδεμένη με την μεγαλομνία; Και με ποιόν τρόπο;

]  Εμμέσως μόνον, σπανίως, και ελάχιστα. Εγώ τις συνέδεσα. Όχι μόνο λόγω ομολογουμένης  ανωκατωμανίας αλλά και για να παρουσιάσω την ταυτότητα [ εμού και του βιβλίου μου.] Χιλιάδες επί χιλιάδων θεωρούν τους εαυτούς των σπουδαίους.

Συχνά το κρύβουν και συνηθέστατα αγνοούν το γελοίον του πράγματος. Προσωπικώς

το έχω συνειδητοποιήσει αυτό από νεαρός και συνεχώς αυτοσαρκάζομαι – χωρίς, όμως, περιττές μετριοφροσύνες. Θεωρώ το αυτοσαρκάζεσται και ηθικό και νόμιμο

[βλ. μικρή ανάλυση στα << Χρόνια του Mahler >> και αλλαχού μου.]

Η Μελομανία , τώρα, είναι νόσος εξηνταχρονία, την έχω πάρει βαρειά και συνεπώς επιθυμώ να την πάθουνε και άλλοι [ εάν δεν πάρουν τα αναγκαία μέτρα προφύλαξης.]

Προσοχή: δεν είμαι μουσικολόγος αλλά απλός φιλόμουσος. Έγραψα ημερολόγιο – όχι συστηματική εργασία περιωπής΄ ούτε ευρετήριο, επιτρέπονται λοιπόν αυθαιρεσίες και, κυρίως, παραλείψεις. Και, φυσικά, όλες οι απόψεις είναι υποκειμενικές΄ ε, μερικές είναι πιο υποκειμενικές.

 

4. Μεγάλο μέρος του βιβλίου σας είναι αφιερωμένο στους τενόρους που αγαπήσατε και μιλάτε για τις τεχνικές τους. Μπορείτε να μας πείτε ποιός είναι ο αγαπημένος σας τενόρος και ποιά τα στοιχεία που σας κάνουν να τον θεωρείται κορυφαίο;

Άχ, οι τενόροι. Πάντοτε ήθελα να είμαι βαρύτονος – εκείνο το ρεπερτόριο με ενέπνεε. Αλλά, φευ, άλλως η Θεά Τύχη απεφάσισε.

 Από πολύ νωρίς εξάλλου είχα αντιληφθεί ότι η παραδοσιακή πρωτοκαθεδρία της primadonna είχε αμφισβητηθεί εγκαίρως αφού το κοινό ανυπομονούσε << πότε θα βγει ο τενόρος >> [ το ανδρικό τουλάχιστον και όχι επειδή η σοπράνο δεν ήταν εμφανίσιμη.] και, τέλος πάντων, αναλογισθήτε τι έχει εξαπλωθεί, παγκοσμίως, περισ-

σότερο: οι άριες του τενόρου [ Rigoletto, L’ Elisir d’ amore e.t.c. ]   ακολουθούσες

φυσικά το << O sole mio >> [ πολύ πριν διαδοθεί, δυστυχώς, ως << It’s now or never >> και δήθεν ελβισπρισλεΐκής κατασκευής. ] Όλες οι υπέροχες καντσονέττες  όπως

βεβαίως και το << La Donna e mobile >> έχουν γραφεί για τενόρους. Ομοίως και το

<< Nessun dorma >>   έγινε  best seller σε Μογγόλους, Τεξανούς, Θρακομακεδόνες,

Παπούα, κ.λ.π.

 Ως προς την τεχνική: ναι, εθεώρησα  αναγκαίο να επιμείνω [ μετά το κατάλαβα αυ-τό ]  λόγω του περονόσπορου που έχει πέσει, εδώ και δεκαετίες, στους τενόρους

[ περισσότερο από τις σοπράνες που αποδεικνύονται λογικώτερες ]. Δηλαδή, οι πλείστοι εξ αυτών προσπαθούν να βγάλουν φωνή μελύτερη από την φυσική τους,

να γίνουν τενόραροι. Και για όλες τις δουλειές. Για ολόκληρο το φάσμα των ρόλων.

Εγκαταλείπεται σταδιακώς η παλαιά διδασκαλία της εν απαλότητι φυσικότητος,

του σεβασμού στην παράδοση, στο κείμενο κ.λ.π. Καλοδιδαγμένη, αναπνοή, βεβαίως, το παν, και με βάση το σιγανό, εθεωρείτο εφικτή η επίτευξη του δυνατού και του ογκώδους.

[ Όσου μπορούσε βέβαια ο συγκεκριμένος λαιμός. ]  Σήμερα διδάσκεται και υποστηρίζεται -  όπως στα πάντα – το macho,  το επιφανειακό, το εκκωφαντικό,

το << αθλητικό >> [ και βεβαίως περίπου cool ]

Εκτός, όμως απ’ αυτά και άλλα, εκτός από την παραδοσιακή – επιεικώς – α φ έ λ ε ι α

των τενόρων προσθέστε και τον, συχνότατα, καταστρεπτικό ρόλο του σκηνοθέτη, ο

οποίος επιλέγει, κυριαρχικώς ενίοτε, τους πάντες [και δη τους … ομορφότερους  ή επιδέξιους σκηνικώς, ακόμα και χοροπηδικώς. ] Ε, λοιπόν, επειδή οι ρόλοι δεν έχουν γραφτεί για τέτοιους, ξεχάστε, ή αποφύγετε έστω, τη λέξη κορυφαίος! Αυτός

προϋποθέτει όχι μόνο μεγάλη φωνή αλλά και μουσικότητα και τεχνική, γνώση, αίσθημα και άλλα. Ο, αρμοδιώτατος, τενόρος Θάνος Πετράκης είχε παρατηρήσει

σκεπτικός ότι, στα είκοσι χρόνια που κατασκοπεύει τα γραπτά μου εν τω γίγνεσθαι,

πρώτη φορά είδε μερικές συνεχόμενες σελίδες μου χωρίς κάτι το αστείο ή σκωπτικό.

[σελ. 233-238 ] Τότε κατάλαβα κι εγώ ότι, επιτέλους, υποκλινόμουν έτσι σε μία εξουσία

αναμφισβήτητη, τον Enrico Caruso. Η σημερινή [δήθεν] κορυφαίοι είναι οι δεύτεροι

της χθες και τρίτοι της προχθές. Μα ναι, για να συγκινήσουν πρέπει να έρθουν στην

παράσταση ήδη συγκινημένοι από το σπίτι τους και, κυρίως, απερίσπαστοι από τον

δικτάτορα σκηνοθέτη. ο πρώτο, εάν προκάνουν και μπορούν, δεν το βοηθά καθόλου

η εποχή, η σύγχρονη γενική ατμόσφαιρα.Το δεύτερο: ελάχιστοι σκηνοθέτες αισθά-

νονται ή, έστω, σέβονται τα πολύτιμα κείμενα του παρελθόντος. Αυτοί ίσως θερα-

πεύουν μερικές αφέλειες παλαιοτέρων παραστάσεων. Η πλειονότης, όμως, ασελγεί

εισπράττουσα με σημαία την δήθεν πρωτοτυπία.

Αγαπημένοι: ο εκφραστικώτατος αλλά κακής τεχνικής Giuseppe di Stefano, ο τέλειος

διδάσκαλος μουσικότητος και τεχνικής [ αλλά και κάπως << κουμπωμένος >>

Carlo Bergonzi, ο προσεκτικότερος << αναγνώστης >>  και μουσικώτερος των

πάντων, ανδρών και γυναικών,  Nicolai Gedda – ναι, βέβαια, με φωνή όχι << πρώ-

τη >> [ και άλλοι ανώτεροι και ανώτατοι αναφέρονται στο βιβλίο ]

 

5. Στο βιβλίο γίνονται αναφορές για την κατάσταση που επικρατεί στον χώρο της κλασσικής μουσικής και της όπερας στη χώρα μας. Θα θέλατε να μας δώσετε μια εικόνα;

 

Εικόνα θλιβερού Κλαυθμώνος [ σελ. 222-224 ] Έχουμε, επιτέλους, ορχήστρες.

Και μαέστρους και σολίστες αξιόλογους. Και κάποιους συνθέτες ερημίτες. Και

φιλόμουσους – περισσότερους ίσως από όσους λογαριάζει το << κατεστημένο >>.

Διψούν οι άνθρωποι, ναι [ αλλά και αρκετοί τους δεν μουντζώνουν όπως θα έπρεπε

ίσως, τα σκουπίδια της μουσικής μας… βιομηχανίας.] Οποία φριχτή λέξις: κάποτε θα

προκαλούσε όχι μόνο διαμαρτυρίες αλλά και ύψωμα μαγκούρας.

Η καλλιέργεια τότε και προπαντός η μουσική αποτελούσε – πανευρωπαϊκώς σχεδόν -

μέλημα  κάποιων φωτισμένων αστών αλλά και των πρώιμων κομμουνιστών [ και με-

ταγενεστέρων. ] Κάποτε στη Σοβιετία, τα διεγνωσμένα ταλέντα εσπούδαζαν ακόμα

και δια της βίας τη μουσική. Και με προνόμια. [ Άφησε πολλά ίχνη αυτό. ]

Εδώ, παραδοσιακώς, η πλειονότης των πολιτικών μας θεωρούσε ανέκαθεν ότι η

επένδυση ειδικά στη σοβαρή μουσική δεν φέρνει ψήφους. Αντίθετα από το << φτου

κακά, αυτά είναι για το Κολωνάκι >> ψυχαγωγία των πλουσίων. [ Βρήτε μου έναν

πλουτοκράτη λάτρη των Richard Strauss ή  Dmitry Shostakovich και θα τον χρίσω

ιππότη ]  Ο λαϊκισμός συνεπώς ΚΑΙ εδώ ήταν αναπόφευκτος και πέρασε φυσικά σε

μεγάλη μερίδα των ΜΜΕ με αποτέλεσμα την θεοποίηση των λαϊκών ειδώλων, την

ειρωνική αντιμετώπιση των καλλιεργημένων κ.λ.π.  Ο ωχαδερφισμός μας εγιγάντωσε

στη συνέχεια εδώ την παγκοσμιοποιημένη πολτοποίηση. Ήταν, δυστυχώς, φυσικό και

επόμενο.

   Θα ευχόμουν να μην είχε θέσει [ όχι βάλει ] το πέμπτο ερώτημα ο akamas.

Εάν το αποσύρη, ευχαρίστως αποσύρω κι εγώ την απάντηση. Αλλοιώς θα πρέπει

αφού με συγχωρέσουν όσοι πικράθηκαν από τα ανωτέρω, να μου δώσει συγχώρεση

και αυτός εάν κατέλαβα μεγάλο χώρο και, επιπλέον, επειδή δεν έδωσα finale ελπίδας,

ως είθισται, στο χώρο της φιλόξενης σελίδας του. Και πάλι ευχαριστώ.

Ένα πολύ πρωτότυπο ημερολόγιο μας προσφέρει στο βιβλίο του αυτό ο συγγραφέας, ένα ημερολόγιο στο οποίο αναφέρεται σε μια μεγάλη του αγάπη, τη μουσική. Και μάλιστα αναφέρεται σε ένα αρκετά ιδιαίτερο είδος μουσικής, τη κλασσική, μια μουσική που παρακολουθεί εδώ και δεκαετίες και οι γνώσεις του είναι ατέλειωτες. Το ύφος του είναι αρκετά ιδιαίτερο, καθώς μας προσφέρει ημερολογιακές αναφορές για να μας παρουσιάσει και να φέρει αρκετά κοντά στον μέσο Έλληνα τη κλασσική μουσική και την όπερα, είδη που δυστυχώς δεν είναι διαδεδομένα όσο θα έπρεπε στη χώρα μας. Πρόκειται για ένα βιβλίο που αξίζει τον κόπο όχι απλά και μόνο να διαβαστεί, αλλά και να μελετηθεί για να δούμε πως οδηγήθηκε ο συγγραφέας στην αγάπη προς αυτή τη μουσική, ίσως με τον τρόπο αυτό να γίνει πιο κατανοητή σε όλους μας.

Αγαπητοί φίλοι και φίλες,

«Θαλασσόλυκοι» και πιθανοί μελλοντικοί φίλοι της «Θάλασσας»,

 

Για το 99,9% από εσάς που έχετεταλαιπωρηθεί από τα εκλογικά παιχνίδια τρόμου και από ουκ ολίγους πολιτικούς, η Βενετία, ο Σίμος, η Ρέα και ο Αποστόλης, η Μπέμπα, η Βενέτα και οι άλλοι ήρωες του «Ακολουθώντας τη γραμμή της θάλασσας», και μαζί τους κι εγώ, έχουμε να σας προτείνουμε …να ακολουθήσετε τη γραμμή της θάλασσας και να έρθετε στο βιβλιοπωλείο Ιανός, στην οδό Σταδίου 24, την επόμενη μέρα των εκλογών, Δευτέρα 7 Μαΐου, στις 20:00 (που ξεκινάνε οι πολλές Ειδήσεις). Η κα Ελένη Κονδύλη, καθηγήτρια στο Πανεπιστήμιο Αθηνών και συγγραφέας, θα μιλήσει για το καινούργιο μου μυθιστόρημα από την σκοπιά της ακαδημαϊκού που ασχολείται με τα γράμματα, η συγγραφέας κα Ελένη Κ. Τσαμαδού θα το προσεγγίσει από τη λογοτεχνική πλευρά και, τρίτος καλεσμένος ομιλητής, ο κ. Γιάννης Μαργαρίτης, σκηνοθέτης, θα μας πει τι βλέπει στο βιβλίο με την ματιά του σκηνοθέτη. Αποσπάσματα θα διαβάσει με τον σπουδαίο της τρόπο η ηθοποιός Χρυσάνθη Δούζη και σας υπόσχομαι πως θα είναι μια εξαιρετική Βενετία! Από τη μεριά μου θα σας κρατήσω συντροφιά με το ταξίδι της μυθιστορηματικής ηρωίδας Βενετίας και του Ερρίκου Σλήμαν στην Πελοπόννησο, με τη βοήθεια της κας Μαίρης Σέρρα στο οπτικό μέρος. Τέλος, θα κλείσουμε τη βραδιά μας δροσερά και όμορφα με μια συνομήλικη της Βενετίας, τη νεαρή κα Ελεονώρα Κουνενή, η οποία θα ερμηνεύσει ροκ μπαλάντες σε δική της μουσική και στίχους.

 

Σας περιμένουμε με χαρά, λοιπόν, για να γιορτάσουμε τη «Θάλασσα» σε μια βραδιά με λογοτεχνία και Ελλάδα, χωρίς εκλογές και χωρίς ποδόσφαιρο (όσο εμείς θα είμαστε στη «Θάλασσα», στην στεριά θα παίζουν μπάλα οι ΑΕΚ-Παναθηναϊκός και Ατρόμητος Αθ.-ΠΑΟΚ).

 

Φιλικά

Νοέλ, Βενετία, Σίμος, Ρέα, Αποστόλης, Μπέμπα, Βενέτα κα.